<p class="ql-block">作者:吕东平</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其一 七律·寒锁</p><p class="ql-block">夜半轰雷破梦寒,铁轮廿八到檐前。</p><p class="ql-block">妄凭黑户栽污秽,强指中农冒地仙。</p><p class="ql-block">鞭影虚惊怜父老,隔墙真语骇闻天。</p><p class="ql-block">太息初心成画饼,荒原犹证旧时坚。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其二 竹枝词·奇耻</p><p class="ql-block">深更拖车响如雷,双亲被拽泪暗垂。</p><p class="ql-block">不坐车马四十里,孕妻七月身危催。</p><p class="ql-block">问诘藏机诬地主,鞭痕借痛掩凶眉。</p><p class="ql-block">忽闻“落户先加帽”,冷汗浸透旧布帏。</p><p class="ql-block">捎信儿郎同归去,奇耻刻骨痛难违。</p><p class="ql-block">当年让地安乡梓,不忍抛却众邻扉。</p><p class="ql-block">一片仁心换此辱,半世回望血沾帏。</p><p class="ql-block">莫道书生空意气,荒原万顷是丰碑。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其三 如梦令·证道</p><p class="ql-block">夜半轰雷惊破,强拽双亲篱左。</p><p class="ql-block">忍痛护儿名,毒计“先冠”之祸。</p><p class="ql-block">证道,证道,万顷良田长卧。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">后记</p><p class="ql-block">此篇以血泪证奇耻之辱。夜半拖车、假痛遮鞭,最痛非酷吏之暴,乃仁心换辱、一代人之殇。隔墙真语“锁暮年”,闻之尤觉寒彻。然痛极生韧,荒原万顷,实乃血泪浇灌之信念丰碑。纵有“落户先帽”之毒计,终难夺“开荒建屯本为众生”之初心。血泪可干,良田永在;奇耻可铭,初心不改。亦为所有被时代裹挟却未曾低头者之证。</p>