<p class="ql-block">作者:吕东平</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">序</p><p class="ql-block">七子荷锄,以莽原为纸。范叟弄权,施离间于无形;韩某中谗,负同心于一旦。然风霜可改容颜,难破寒锁之固;世态虽如棋局,未开枷锁之前,不算终篇。六章并陈,非记恩怨,乃铭此锁。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其一 七律·诬</p><p class="ql-block">莽原初辟雪霜寒,戮力同心度险艰。</p><p class="ql-block">范叟弄权施诡计,韩某中谗变旧颜。</p><p class="ql-block">十趟空回嗟命蹇,一朝风起散朋班。</p><p class="ql-block">荒畴万顷青毡在,莫凭穷达问当年。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其二 鹧鸪天·韧</p><p class="ql-block">岂独荷锄向野田,更凭肝胆照荒年。</p><p class="ql-block">风霜未改容颜旧,聚散翻成梦里缘。</p><p class="ql-block">心未改,韧犹坚,半生风雨笑中看。</p><p class="ql-block">当时误会今谁在?唯有初心对远天。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其三 如梦令·默</p><p class="ql-block">曾踏荒原雪漫,誓与共尝忧患。</p><p class="ql-block">忽怪老狐偏,吹散同仁一半。</p><p class="ql-block">吞声,吞声,袖手几多良善。</p><p class="ql-block">且喜庭阶松柏,不受红尘拘管。</p><p class="ql-block">把酒,把酒,独对青毡自暖。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其四 竹枝词·锁</p><p class="ql-block">莽原初辟共辛酸,忽起妖风各自宽。</p><p class="ql-block">翻手为云遮望眼,随声附势逐波澜。</p><p class="ql-block">红皮一纸迷心窍,白眼相看作等闲。</p><p class="ql-block">管膳管栖浑忘却,争多较少数他贪。</p><p class="ql-block">莫道当年谁对错,戏台虽倒锁犹寒。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其五 七律·泪</p><p class="ql-block">不作寻常哭逝川,老来拭泪倍凄然。</p><p class="ql-block">千重锁链凭谁解?几代冤亲只自怜。</p><p class="ql-block">范叟已枯心尚狠,韩门虽远孽犹缠。</p><p class="ql-block">青毡纵使今朝暖,难化当年一寸寒。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">其六 七律·根</p><p class="ql-block">莫凭荒宇问桑田,祖训先污罪如山。</p><p class="ql-block">口实安危疏纲目,心魔最惧出大贤。</p><p class="ql-block">几支瘦骨腰难直,半纸出身寒透巅。</p><p class="ql-block">范叟成灰魂未散,犹将旧锁套儿肩。</p>