《八百孤寒》典故由来

笑读九歌

<p class="ql-block">典故</p><p class="ql-block"> 出自五代·王定保《唐摭言·好放孤寒》</p><p class="ql-block">‍ 李德裕(李太尉)身居相位,极爱才,常为寒门士子开辟进取之路。后来他遭贬谪,远放崖州,有诗句:</p><p class="ql-block">八百孤寒齐下泪,一时南望李崖州。</p><p class="ql-block">一众受过他体恤、期许的寒士,为之落泪怅惋。</p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block">‍释义</p><p class="ql-block"> 八百:虚数,言其多;孤寒:出身寒微、无依的读书人。指许许多多贫寒之士,也可写寒士痛失知己、提携之人的悲慨。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">领悟</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">“八百孤寒”,不是写声势浩大,而是写许许多多贫寒无助的人,曾被一位肯怜惜他们的人,悄悄暖过。比如说一个人职位不高、权不重,也没有做过惊天动地的大事。但他肯守着清贫岗位不谋私利。</p><p class="ql-block"> 所以,“八百孤寒”的重心,不在“八百”,而在“孤寒”二字里藏着的那份被看见的格局。</p> <p class="ql-block">诗一首</p><p class="ql-block">‍漫惜孤寒意未休,</p><p class="ql-block">温言曾解少年愁。</p><p class="ql-block">寻常一掬春风暖,</p><p class="ql-block">长在心头岁月留。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">恒言</p><p class="ql-block">‍能惜孤寒者,最得寒士之心;一朝失此提携,万千穷途才俊皆为之怆然。</p>