秋询四章,枫丹散赋

蓝天

<p class="ql-block">秋询</p><p class="ql-block">图片/网络</p><p class="ql-block">蓝天/原创/古风</p><p class="ql-block">音乐/金秋</p> <p class="ql-block">第一章 秋染丹林,叩问秋华</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">天阔风清,露凝草际。</p><p class="ql-block">春繁悄逝,夏荫渐消,一山清景,尽付清秋。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">群山寂寂,四野幽寥。我立峰前,临风沉吟,心底漫起一重疑问:</p><p class="ql-block">造化遍历四时,风物万千,何以独钟此林,将如许丹红,尽付于枫?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">层峦绵延,丹枫遍生。老干盘根,扎根厚土,栉风沐雨,默历春秋。</p><p class="ql-block">枝承清光,叶饮朝露,一经霜染,翠色潜消。</p><p class="ql-block">色泽由浅绛徐徐晕开,层层铺展,朝迎旭日,暮揽霞晖。</p><p class="ql-block">晴光漫洒,万叶流丹,遥遥望去,赤焰烘山,漫染崖隅。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">丹叶亭亭,悠然舒展,不随蔓草漂泊,不与桃李争春。</p><p class="ql-block">独承秋气,暗蓄丹华。风过林梢,红浪轻翻,叶影翩跹,回旋起舞。</p><p class="ql-block">空山阒寂,枫默无言。我凝眸相望,又暗自追问:</p><p class="ql-block">莫非这漫山霞彩,便是你对我心底疑思的应答?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">入秋之后,百草凋疏,万木敛容。</p><p class="ql-block">唯有丹枫,霜愈浓而色愈丽,寒愈深而态愈安。</p><p class="ql-block">我俯身向枫,款款相询:群芳遇寒,便敛迹藏形,独你燃一树丹霞,甘受霜露侵凌,支撑你这般选择的,究竟是何等初心?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枫林寂然,以赤火慰清寒,铺锦绣慰尘愁。艳而不妖,盛而不浮,将一季风华,缓缓铺陈于天地之间。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">岁岁秋来,枫如期而至;年年霜降,叶灼灼而红。</p><p class="ql-block">我抬首复问:朝暮承霜,岁岁焕彩,不因岁晚敛姿,不因秋暮藏秀,</p><p class="ql-block">你是早已和霜天定下盟约,还是遥遥寄一缕幽怀,托付于云汉之上?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">树影婆娑,以赤为容,以丹为魄,悠然伫立,静守丘壑。</p><p class="ql-block">满目彤霞,一望无垠。我徘徊林间,再三思忖,这一番秋意,答案究竟藏在何处?</p> <p class="ql-block">第二章 霜燃赤叶,试问芳踪</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">西风远荡,霜气徐来,长空寥廓,四野苍然。</p><p class="ql-block">群芳零落,众艳销沉,天地褪去喧嚣,归于清宁。</p><p class="ql-block">我缓步穿行枫林,心中惑而难释:是谁挥毫泼彩,染就这漫山无边的霞绮?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">冈峦迤逦,丹色汪洋。千林换彩,万叶凝绛。</p><p class="ql-block">赤霞垂岭,锦覆层冈。朝旭临空,流光缀叶,丹辉熠熠,韵致悠悠。</p><p class="ql-block">夕照横塘,红叶映水,碎影随波,缓缓远逝。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">一叶枫红,便是秋之笺语;千树丹枫,撑起山野秋魂。</p><p class="ql-block">枝叶交横,丹霞叠叠,疏密相生,浓淡相宜。</p><p class="ql-block">密处堆霞,层层如锦;疏处漏影,点点如灯。</p><p class="ql-block">孤峙空山,超然自守,不借春阳之暖,不偷夏景之明。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">我驻足复叩:桃李趁暖风而逞妍,杨柳借晴光而起舞,唯独你借寒霜炼色,凭长风理姿。</p><p class="ql-block">承露凝华,积岁蕴韵,无桃李之浮艳,无杨柳之轻狂。</p><p class="ql-block">秉天地正气,承秋序清严,热烈沉潜,明艳端方,这般卓然襟怀,究竟藏于何方?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枫林默默,一语不发,只铺山河之丽色,拓清秋之旷怀。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">游人驻足,啧啧称奇;墨客临山,挥毫寄兴。</p><p class="ql-block">我更生一重深深的疑问:世间百般春色,万种芳容,为何光彩,皆不及枫林遇霜之后的艳色?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">春花生于温煦,极易摧折;秋叶成于凛冽,风骨长存。</p><p class="ql-block">枫之绚烂,自霜而生;枫之劲节,于寒而立。</p><p class="ql-block">灼灼丹红,是秋之血脉;漫漫层林,是岁之华章。</p><p class="ql-block">不因凋零而怯,不因迟暮而伤,一腔赤诚,尽付长风。</p><p class="ql-block">我久久凝望,仍自求索:这份凌霜不屈的风骨,到底从何而生?</p> <p class="ql-block">第三章 繁华有尽,问别秋期</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">秋光正好,丹林灼艳。万山红遍,层树流霞,游人沉醉,岁月温恬。</p><p class="ql-block">我凝望着眼前盛景,心底怅然发问:这般动人烂漫,几时归于沉寂?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">西风渐厉,霜序日深。晨露凝寒,夜气侵衣,秋声向晚,冬意潜滋。</p><p class="ql-block">枫虽明艳,难御严霜;叶虽殷红,终有辞枝。</p><p class="ql-block">四时有序,寒暑相循,荣枯定数,本自天然。</p><p class="ql-block">初染浅金,再凝浓赤,待到秋深,芳彩渐销。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">我轻声追询:待到辞枝离干,随风飘摇,你将飘向何处,又于何地栖迟?</p><p class="ql-block">昔时风入林间,叶韵清柔,婉转怡心。</p><p class="ql-block">如今寒风吹度,林响凄清,秋意疏淡。</p><p class="ql-block">红浪渐稀,落英叠径,片片翩然,辞根赴土,辗转浮沉,归于尘埃。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枫树倾尽心力,绽放一季丹红,装点空山,慰藉秋寂。</p><p class="ql-block">我再向丹枫叩问:明知冬令将至,寒霜日迫,不改丹襟;明知芳华短暂,转瞬飘零,不易素志,</p><p class="ql-block">你又何苦倾尽一身光华,奔赴这一场短暂的秋之邀约?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枫林不语,尽兴舒颜,把最美姿态,留在清秋。</p><p class="ql-block">世间至美,常在将阑;人间至味,多在临尽。</p><p class="ql-block">盛极必敛,艳极必收,此乃天道恒规。</p><p class="ql-block">可我仍难释怀:既然结局注定零落,为何还要燃得这般热烈?</p> <p class="ql-block">第四章 荣枯循道,问取天心</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">丹叶飘零,秋事将阑。寒空漠漠,平野苍苍。</p><p class="ql-block">千山褪艳,万象归朴,繁华落幕,静敛真容。</p><p class="ql-block">残枫委径,碎锦凝霜,散卧荒冈。</p><p class="ql-block">我立霜径,仰面向天心叩问:木叶辞枝、随风归去之时,心中可生怅惘?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">叶自翩飞,安然委地,不怨秋风,不悲寒凉。</p><p class="ql-block">来有时序,去有归依,盛则焕彩,落则从容。</p><p class="ql-block">荣时光耀丘山,枯时融于厚壤。</p><p class="ql-block">一岁峥嵘,一岁恬淡,四时轮转,生生不息。</p><p class="ql-block">春抽嫩翠,夏蔚繁阴,秋凝丹赤,冬守疏枝。</p><p class="ql-block">一树枯荣,阅尽尘寰沧桑。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">我再朗声相询:浮生万物,花开有期,叶落有时。</p><p class="ql-block">荣不必矜夸,衰不必悲戚,相逢不必狂喜,别离不必哀戚,</p><p class="ql-block">这一道道理,当真足以安顿世人纷乱忐忑之心?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">枫燃秋暖,尽献芳华,酬答一季清光。</p><p class="ql-block">待到红消叶尽,疏枝瘦立,静候风雪。</p><p class="ql-block">任凭琼英覆岭,寒锁溪潭,枯干亭亭,风骨不折。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">我复向寒柯追问:待到雪压千重,风霜迭至,你可笃定初心,静待春回?</p><p class="ql-block">待冬尽寒消,春风送暖,枯枝抽绿,旧木含新。</p><p class="ql-block">再待风清露白,再历严霜,复染丹红,重现今朝盛景。</p><p class="ql-block">循环往复,岁岁如斯,生生不已。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">由枫观己,我转而叩问自身:浮生恰似枫,岁月一如霜。</p><p class="ql-block">得志之时,果真可以不负韶光?失意之时,果真能够不惧风霜?</p><p class="ql-block">荣时尽展襟怀,枯时静候机缘。</p><p class="ql-block">来去随缘,起落安之,茫茫尘路,方寸之间,何以长久守住素心?</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">胸藏温煦,历变不惊,傲骨长存,从容度岁。</p><p class="ql-block">秋本无言,不答一语。万千疑问,并无现成答复,只待我于山川荣枯、时序流转之中,慢慢探寻,慢慢体悟。</p> <p class="ql-block">谢谢您的支持雅赏!</p><p class="ql-block">谢谢图片原创老师!</p>