《竹赋》东晋•袁宏(隶书)

杨铁军

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px; color:rgb(22, 126, 251);">《竹赋》 </span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="color:rgb(22, 126, 251);">东晋·袁宏</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">竹之挺秀,禀于自然。 虚心受物,贞节御寒。 干凌云而直上,枝拂露而相连。 </span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">叶萧萧以受风,根郁郁而临泉。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">尔乃春箨初披,绿筠始敷。 蔼蔼繁荫,森森清衢。 兽依班而隐伏,鸟得荫而欢娱。 </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px; color:rgb(22, 126, 251);">既私庇于蠢类,亦兼被于吾徒。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">若乃岁寒暮切,霜重风严。 条冰凝而色劲,叶雪覆而心坚。 </span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">终不改于雅操,信有类于高贤。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">余赏其有守,故托喻于君子。 嘉其虚心,愿托情于素士。 苟节义之可敦,虽凌霜而何 耻。</span></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">【译文】竹子挺拔秀丽,禀受于自然天性。内心虚空而能容纳外物,坚贞有节而能抵御严寒。干直上云霄,枝梢拂露相连。叶片萧萧承受清风,根系繁盛临靠泉流。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">于是春笋初脱皮,新竹开始敷绿。繁茂清荫,森森然映照着清幽道路。野兽依着斑纹隐伏,鸟儿得到荫蔽而欢娱。既私下庇佑万物,也同样惠及于人。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">至于岁寒之际,霜重风烈。枝条凝冰而颜色劲挺,叶片覆雪而内心坚贞。始终不改变雅正操守,确实类于高贤。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:15px;">我欣赏它有坚守,所以把它比作君子。赞美它虚心, 愿把情志寄托于素士。若节义可以勉励,即使凌霜犯雪又何足羞愧。</span></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251);">作品尺寸:110㎝X62㎝</span></p><p class="ql-block"><br></p>