20首霜降诗词古韵悠长,在清雅诗行里,细品暮秋的静美

妙莲花仙子

<p class="ql-block">霜降是秋季的最后一个节气,俗话说:霜降杀百草,霜降过后,植物渐渐失去生机<span style="font-size:15px;">,</span>大地一片萧索<span style="font-size:15px;">。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜降不是表示“降霜</b><b style="font-size:15px;">”,</b><b>而是表示天气渐冷</b><b style="font-size:15px;">;</b><b>冻则有霜,大地因冷冻或将会产生初霜的现象</b><b style="font-size:15px;">。</b><b>霜降节气后</b><b style="font-size:15px;">,</b><b>深秋景象明显</b><b style="font-size:15px;">,</b><b>冷空气越来越频繁</b><b style="font-size:15px;">。</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:15px;"></b></p><p class="ql-block">霜降来了<span style="font-size:15px;">,</span>寒冷来了<span style="font-size:15px;">,</span>读一读霜降的诗词<span style="font-size:15px;">,</span>体会下古诗中的霜降天气吧<span style="font-size:15px;">!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;"><span class="ql-cursor"></span></span></p> <p class="ql-block">当第一缕秋霜轻吻过草木枝头,诗词里的秋日便晕染出别样的韵致。霜降,是秋的谢幕礼,却在文人笔下凝成了最动人的诗笺。这20首霜降诗词,是古人将秋日的清寒、草木的凝霜、心底的情愫,尽数揉进了平仄韵律里。此刻,不妨随这些诗词一同踏入霜降的诗意秘境,在字里行间,品读秋日的万千风华,打捞那些藏在时光深处的秋日浪漫与文化深情。</p> <p class="ql-block">霜降是秋天里的最后一个节气,是秋天的最后一次回眸。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>静静地听风敲树木,看叶落飘零,飞飞洒洒,飘飞着生命的孤独和宁静,诗人们任思绪自由飞扬,伏案走笔,写下那心之一隅的感悟……</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">秋天的诗,有思念,有感伤,还有豪情万丈。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《定情歌》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">汉代:张衡</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>大火流兮草虫鸣。繁霜降兮草木零。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">秋为期兮时已征。思美人兮愁屏营。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《永宁舟中》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">明代:何景明</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜降水还漕,舟行不觉劳。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">顺风欹浪疾,乱石下滩高。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">渔舫依红蓼,人家住白茅。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">乡园待归客,应已熟香醪。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《九日登李明府北楼》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐代:刘长卿</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">九日登高望,苍苍远树低。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">人烟湖草里,山翠县楼西。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜降鸿声切,秋深客思迷。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">无劳白衣酒,陶令自相携。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《咏廿四气诗·霜降九月中》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐代:元稹</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>风卷清云尽,空天万里霜。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">野豺先祭月,仙菊遇重阳。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">秋色悲疏木,鸿鸣忆故乡。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">谁知一樽酒,能使百秋亡。</p> <p class="ql-block">每到霜降,总会想起《西厢记》里的长亭送别:<b>“碧云天,黄花地,西风紧,北雁南飞。晓来谁染霜林醉?总是离人泪。”</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>秋天,最易离别,树与叶还在绵绵不断地诉说着情意,秋风飘起,叶落于尘,像极了离别的人们。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">有些感情,总是在秋日的红枫中,显得更加深情。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《书张必达诗词卷首》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">宋代:曾丰</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">诗写水云真,词传花柳神。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>溜脂松濯濯,凝粉竹津津。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">色者空中幻,声其寂里尘。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">愿言收视听,其细入无伦。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《泊舟盱眙》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">唐代:常建</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>泊舟淮水次,霜降夕流清。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">夜久潮侵岸,天寒月近城。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">平沙依雁宿,候馆听鸡鸣。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">乡国云霄外,谁堪羁旅情。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《南乡子·重九涵辉楼呈徐君猷》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">宋代:苏轼</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜降水痕收。浅碧鳞鳞露远洲。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">酒力渐消风力软,飕飕。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">破帽多情却恋头。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">佳节若为酬。但把清尊断送秋。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">万事到头都是梦,休休。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">明日黄花蝶也愁。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《梨》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">宋代:苏轼</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>霜降红梨熟,柔柯已不胜。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">未尝蠲夏渴,长见助春冰。</p> <h3>秋风萧索,诗人们多伤感,如那飘落的红叶般。<br></br></h3></br><h3>不要让萧索的北风吹乱了秀发,寒凉的露珠打湿了睫毛,过得好不好也都过去了,假如你总是沉沦在悲伤的秋风中,你就无法有好的心情欣赏秋日最美的景色。</h3></br><h3><strong>不要因为秋风的萧索,就错过了整个秋天的美景。</strong></h3></br><h3><strong>《次韵晋之五丈赏压沙寺梨花》</strong></h3></br><h3>宋代:黄庭坚</h3></br><h3>沙头十日春,当日谁手种。</h3></br><h3>风飘香未改,雪压枝自重。</h3></br><h3>看花思食实,知味少人共。</h3></br><h3><strong>霜降百工休,把酒约宽纵。</strong></h3></br><h3><strong>《列岫亭》</strong></h3></br><h3>宋·江定斋</h3></br><h3>倚槛穹双目,疏林出远村。</h3></br><h3><strong>秋深山有骨,霜降水无痕。</strong></h3></br><h3>天地供吟思,烟霞入醉魂。</h3></br><h3>回头云破处,新月报黄昏。</h3></br><h3><strong>《舟中杂纪》</strong></h3></br><h3>元代:王冕</h3></br><h3>老树转斜晖,人家水竹围。</h3></br><h3><strong>露深花气冷,霜降蟹膏肥。</strong></h3></br><h3>沽酒心何壮,看山思欲飞。</h3></br><h3>操舟有吴女,双桨唱新归。</h3></br><h3><strong>《南歌子·旅思》</strong></h3></br><h3>宋·吕本中</h3></br><h3><strong>驿路侵斜月,溪桥度晓霜。</strong></h3></br><h3>短篱残菊一枝黄,正是乱山深处过重阳。</h3></br><h3>旅枕元无梦,寒更每自长。</h3></br><h3>只言江左好风光,不道中原归思转凄凉。</h3></br><h3> <h3>秋,是一个容易引起人心底最柔软情感的季节,从满目金黄,到满目枯黄,我们目送的是一个季节的流失,迎来的是一段生命的成长。</h3></br><h3><strong>生活总是一程一程出发,心若向阳,何惧清寒?</strong></h3></br><h3>让我们在最后的秋日里,尽情欢笑吧!</h3></br><h3><strong>《迎霜降》</strong></h3></br><h3>明代:何景明</h3></br><h3>烈风扬云旗,鼓角悲广路。</h3></br><h3><strong>庭前玉树枝,昨夜微霜度。</strong></h3></br><h3>幽人蹑葛屦,出户履寒素。</h3></br><h3>胡当戒坚冰,及此岁将暮。</h3></br><h3><strong>《南中霜降》</strong></h3></br><h3>明代:王夫之</h3></br><h3>北候怀青女,南飙拂白蘋。</h3></br><h3>墟烟深漠漠,江草故鳞鳞。</h3></br><h3><strong>翠袖寒犹薄,黄华泪已新。</strong></h3></br><h3>炎洲无限橘,谁与寄湘津。</h3></br><h3><strong>《奉和霜降祀陵》</strong></h3></br><h3>明代:黄克晦</h3></br><h3>金城西北万山头,翠积云蒸碧水流。</h3></br><h3>千古幽燕开白日,九朝陵寝甗清秋。</h3></br><h3><strong>星辰影动祠官入,霜露寒生帝子愁。</strong></h3></br><h3>广乐无声班欲定,似闻仙跸出松楸。</h3></br><h3><strong>《都门霜降日作》</strong></h3></br><h3>明代:郑茂</h3></br><h3>风雨连朝动客愁,笳声呜咽满边楼。</h3></br><h3><strong>卷帘何事看新月,一夜霜寒木叶秋。</strong></h3></br><h3> <h3>霜降带来秋天最后一场回眸,冬日踏雪而来。</h3></br><h3><strong>于生命来说,接纳才是最好的温柔。如果你曾为一片落叶而感到叹息,就不应辜负未来每一片雪花的洁白。</strong></h3></br><h3>静静地与秋告别,静静地等待着冬的来临吧!</h3></br><h3><strong>《立春日霜降草木皆白戏成》</strong></h3></br><h3>明代:黄仲昭</h3></br><h3><strong>残臈应随寒漏尽,新春又逐晓钟来。</strong></h3></br><h3>天公似报春消息,乱剪琼花到处开。</h3></br><h3><strong>《霜降夜宿邻仙楼读李长度寄怀诗赋酬》</strong></h3></br><h3>明代:邓云霄</h3></br><h3><strong>严城吹角报霜天,雁足谁将锦字传?</strong></h3></br><h3>江上寒潮通紫水,梁间落月忆青莲。</h3></br><h3>星文闪烁双龙动,夜色凄清一榻悬。</h3></br><h3>宛在歌残人不远,小楼元是号邻仙。</h3></br><h3><strong>《如梦令·晓向高楼凝望》</strong></h3></br><h3>清代:黄琬璚</h3></br><h3>晓向高楼凝望。远树枝枝红酿。</h3></br><h3>睡起眼朦胧,道是芙蓉初放。</h3></br><h3><strong>霜降。</strong><strong>霜降。那是丹枫江上。</strong></h3></br><h3><strong>《霜降夜》</strong></h3></br><h3>清代:陈忠平</h3></br><h3><strong>海气凝成度鬓风,暗随冷雨到帘栊。</strong></h3></br><h3>心花一瓣无端湿,梦底销魂梦亦穷。</h3></br><h3> <p><b>无论是行走在自然之秋,还是人生之秋,无论是薄霜一片,还是肃杀晚霜,只要我们始终葆有温暖而坚定的内核,展示的是对生活的善意与真诚、热爱,那么我们的内心就永远是柔软的,安宁的,从容的,强大的。</b></p><p><br></p><p><b>霜降来了,天气愈发寒凉!诗友们,别忘了添衣,避免受寒哟!</b></p> <p class="ql-block">图文源于网络,若有侵权请联系删除,著作权归原作者所有。诚挚感谢原作者的精彩创作,也深深感恩各位师友的欣赏与支持,这份鼓励让创作更有温度,感谢您的阅读~</p>