<div> 霜降时节,露始凝霜,秋意渐深。我闲步园中,触景生怀,先赋七绝《霜降吟》,复填《鹧鸪天・霜降》一阕。时序更迭,世人多有悲秋叹老之感,我独寄意寒菊,不愿为流年迟暮所困,愿持一份清趣,伴斜阳而自安。毛军平先生读罢拙作,心有共鸣,依韵敬和。登高望远,同赏霜天寒英,以幽香寄慨。一唱一和,同声相契,皆借秋霜黄菊抒坦荡襟怀,不写萧瑟之悲,自留冲淡之味。辑录于此,留存此番霜降雅吟、诗友唱和之趣。</div><div><br></div><div> 倪郁丙午年秋于桂林 2026.10.23</div><div><br></div> <div style="text-align: center;"><b>霜降吟</b></div><div style="text-align: center;">倪郁</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">秋尽天清晨露霜,园林漫步袭身凉。</div><div style="text-align: center;">莫嗟岁序催人老,黄菊依然吐晚香。</div> <div style="text-align: center;"><b>依韵敬和倪郁先生《霜降吟》</b></div><div style="text-align: center;">毛军平</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">秋空寥廓染新霜,拾级登高体渐凉。</div><div style="text-align: center;">休叹流年催鬓白,寒英澹澹送幽香。</div> <div style="text-align: center;"><b>鹧鸪天・霜降</b></div><div style="text-align: center;">倪郁</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">晓色凝霜拂面凉,闲行小圃对秋光。休言时序年华逝,且看金英吐晚香。</div><div style="text-align: center;">云影淡,雾苍茫,一襟清趣自悠长。浮生不必叹迟暮,菊傲临风伴夕阳。</div>