<p class="ql-block"><b>《枝·叶·风》(寓言其一)</b></p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> 秋。</p><p class="ql-block"> 风至,叶依枝曰:“吾唯君随。” </p><p class="ql-block"> 枝信之,遂弛备。 </p><p class="ql-block"> 风绕不去,叶渐习,渐容。</p><p class="ql-block"> 乘枝之疏,风携叶去。 </p><p class="ql-block"> 叶半空顾枝,嗔曰:“君知彼伺久矣,而不备,反推吾就彼……” </p><p class="ql-block"> 风无声。 </p><p class="ql-block"> 枝默然——</p><p class="ql-block"></p> <p class="ql-block">附记:</p><p class="ql-block"> 叶始许于枝,终随风去。风非一朝而至,隙非一日而成。枝之疏,叶之移,风之伺,隙成而叶去。</p> <p class="ql-block"><b>《茶桃》(寓言其二)</b></p><p class="ql-block"> 油茶者,冬花而秋实,敛艳守拙,不与群芳争妍。其志在籽,籽成而油香出,此其本也。</p><p class="ql-block"> 春雾初起,远山桃华灼灼,风送艳香。茶树遥望心动,喟然曰:“吾亦花也,何独守此清冷?”慕桃夭风韵,结苞不循旧轨,形青桃。</p><p class="ql-block"> 苞成,俗呼茶桃。沐清明烟雨,浴谷雨晴光,凝露垂枝,俨然桃姿。剖之,既无茶籽之实,亦乏鲜桃之质,芯空而苞虚。</p><p class="ql-block"> 或摘而尝之,脆爽微甜;甜甫生而涩随之。及春阑风至,苞枯蒂陨,徒成空欢。</p><p class="ql-block"> 茶桃既殒,烟敛雾收。茶树固自若也。</p><p class="ql-block"> 旧根未移,本志犹在。迨及秋深,茶籽盈枝,榨之而油香如故。</p><p class="ql-block"> 或曰:可贵者,迷而能返。雾散华销,而固我自存。 </p> <p class="ql-block"><b>附记:</b></p><p class="ql-block"> 茶桃者,油茶幻苞也。</p>