<h5></h5><h5> 序:清秋届矣,繁英渐歇。众目多钟菊桂之盛,鲜察草隈幽卉。偶于郊畔,得遇葱兰。纤茎亭亭,素瓣凝霜,金蕊含光,隐于碧莽,不竞荣华,独抱清素。感其身微而志静,处僻而自芳,有野卉天然之品格。遂赋五绝、七绝、五律、七律、词、曲各一章,复作小文记之,录此草木闲情,以寄淡泊之思。</h5><br><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>总题联</b></span></h3><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><br></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>浅草藏芳,素瓣冰心迎节序</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>纤茎吐蕊,金英玉面远尘嚣</b></span></div><div style="text-align: center;"><br></div><b>绝句篇:</b><br><br><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>秋 兰</b></span></h3><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><br></span></div><h5 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;">素瓣凝寒露,金芯抱暖阳。<br></span><span style="color: inherit;">不随红紫竞,藏与草间香。</span></h5><div style="text-align: center;"><br></div><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>野葱兰</b></span></h3><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><br></span></div><h5 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;">纤茎托玉向秋光,六瓣冰心吐嫩黄。<br></span><span style="color: inherit;">莫道花微无雅韵,一丛素色胜群芳。</span></h5> <h3><p></p></h3><h5><b>律诗篇:</b></h5><br><p></p><p style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>秋野葱兰</b></span></p><p></p><p></p><div style="text-align: center;"><br></div><h5 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;">秋郊生浅艳,素蕊倚青芜。<br></span><span style="color: inherit;">瓣洁凝霜色,芒明耀赤珠。<br></span><span style="color: inherit;">莫争园里赏,甘伴草边隅。<br></span><span style="color: inherit;">寂寂随风立,清怀自不孤。</span></h5><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>草畔秋兰</b></span></div><p></p><p></p><div style="text-align: center;"><br></div><h5 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;">浅碧纤茎托素葩,悄然开落庶人家。<br></span><span style="color: inherit;">六棱玉瓣承清露,一点金英映晚霞。<br></span><span style="color: inherit;">不逐春风夸丽色,独于秋序绽芳华。<br></span><span style="color: inherit;">身微未减冰心在,静守尘间淡淡嘉。</span></h5><div><span style="color: inherit;"><br></span></div><h5><b>词曲篇:</b></h5><div><br><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>临江仙・秋野素花</b></span></h3></div><div><br><h5> 浅草漫围纤玉瓣,秋光轻护芳丛。嫩黄星蕊吐幽容。不趋繁艳处,自守野篱东。<br> 莫道身卑花影小,冰心清对西风。一襟孤寂伴霜浓。无言开与落,静看客行匆。</h5><br><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>〔双调・水仙子带折桂令〕秋野葱兰</b></span></h3></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><h5> 青茎细挺玉英开,素瓣轻舒小蕊排。秋风漫拂幽芳在,藏身浅草矮,厌喧嚣独抱清怀。无蜂闹,少客来,自在尘埃。 (过)看芳香藏与尘埃,不倚亭台,不羡桃槐。静对清秋,淡香暗送,疏影情怀。任世里繁花出彩,守草根一点灵苔。岁岁秋开,悄悄舒颜,静静凋哉。</h5></div><p></p> <h5><b>文言散文:</b><br><br></h5><h3 style="text-align: center;"><span style="color: inherit;"><b>秋野葱兰小记</b></span></h3><div><br><h5> 秋气初临,草木渐敛繁华,园圃群芳次第零落。人多惜桃李之妍,菊桂之盛,罕留意于草间幽卉,是为葱兰。纤茎寸许,生于蔓草之间,不植华台,不资沃土,托根于阶边野壤,悄然绽素白之英,此秋野小花之品格也。</h5></div><div><br><h5> 其花六瓣,莹洁若玉,肌理温润,似凝晓露。中心金蕊簇簇,灿如星芒,白黄相映,简素而见天真。叶细如韭,苍翠扶疏,伴花而生,不争花之光,唯以青影衬其雅态。春不争先,夏不逞艳,待到秋风吹起,众卉凋疏之时,方徐徐展瓣。无浓香袭人,仅有微息淡漾,俯身方可得闻,不招蝶蜂喧闹,不引游人争观。</h5></div><div><br><h5> 观其性,最是安淡。生在杂草丛中,与衰草同栖,泥尘为伴,遇风则轻摇,遇雨则含润,不以地僻而自卑,不以身微而减洁。世之繁花,多倚名园亭榭,借人力栽培,一旦霜寒,便即摧败。此葱兰不然,随地可生,自吸清露。无人品题,独对秋光。花开不求人赏,花落不待人嗟,来去从容,是野卉之真性情。</h5></div><div><br><h5> 夫天地造物,巨细皆有其理。牡丹芍药,艳冠春时,为世人所重;而草间细花,默默栖于郊野,无赫赫之名,却守本心。世人多慕盛大,好求煊赫,往往忽略微小之物。殊不知大美常藏于简素,至静多隐于微末。葱兰无高耸之枝,无绚烂之色,所可贵者,是身处尘俗,依旧保有冰心,遇清秋萧瑟,依旧从容绽放。</h5></div><div><br><h5> 秋日渐深,霜气渐浓。此花虽不能久驻,然当其开也,素瓣亭亭,清光自足。不为时序所迫,不为喧嚣所扰,安守一隅,尽己之芳华。人立身于世,亦当如是。不必强求盛名,不必攀比繁华,纵居平凡之地,亦存干净本心,顺时而为,安然自守。</h5></div><div><br><h5> 待西风更紧,瓣落香收,敛华藏质,归于泥土。明年秋至,又复抽茎吐蕊,岁岁如常。此小草小花,以淡泊立身,以静简写秋,览之可以涤尘虑,悟安身之道也。</h5></div> <b>后跋</b><div><br><h5> 草木无言,而各抱其性。</h5><h5> 葱兰托迹荒茵,不借丹楹之护,不邀骚客之吟,于清秋寥落之时,自展素容。</h5><h5> 世人大抵重瑰艳而轻幽微,好喧嚣而厌岑寂,观此花当知:芳华不在声势,风骨不假形华。</h5><h5><br> 一瓣一蕊,皆顺时序;一开一谢,尽显本真。</h5><h5> 区区小草,尚能守冰心于旷野,人处尘寰,安可逐浮华而忘素衷?</h5><h5> 今录诗词小文,非为矜文采,聊以记草间清趣,自警初心耳。</h5><h5> 阅罢掩卷,犹似秋香在侧,静对幽葩,可涤胸中俗虑</h5></div>