唐诗三百首 书法(22)

一疆

<p class="ql-block">151、没蕃故人</p><p class="ql-block">张藉</p><p class="ql-block">前年戍月支,城下没全师。</p><p class="ql-block">蕃汉断消息,死生长别离。</p><p class="ql-block">无人收废帐,归马识残旗。</p><p class="ql-block">欲祭疑君在,天涯哭此时。</p><p class="ql-block">蕃,bō;戍,shù</p><p class="ql-block">译文</p><p class="ql-block">前年戍守月支,城下全军覆没。吐蕃与中原音讯断绝,你我生死相隔。</p><p class="ql-block">战地营帐无人收拾,归来战马还认得残破军旗。想要祭奠你,又疑心你尚在人世,遥望天涯,痛哭不已。</p><p class="ql-block">写作亮点</p><p class="ql-block">首联叙事,交代战败背景;</p><p class="ql-block">颔联写音讯断绝、生死难料;</p><p class="ql-block">颈联想象战后荒寂景象,以归马衬阵亡将士,画面悲凉;</p><p class="ql-block">尾联写矛盾心理,明知凶多吉少,却仍存一丝希望,哀痛更浓。</p><p class="ql-block">名句:欲祭疑君在,天涯哭此时</p><p class="ql-block">主题思想</p><p class="ql-block">悼念在边战中下落不明的友人,写出战争的残酷,抒发悲痛牵挂之情,暗含对战争的感伤。</p> <p class="ql-block">152、赋得古原草送别</p><p class="ql-block">白居易</p><p class="ql-block">离离原上草,一岁一枯荣。</p><p class="ql-block">野火烧不尽,春风吹又生。</p><p class="ql-block">远芳侵古道,晴翠接荒城。</p><p class="ql-block">又送王孙去,萋萋满别情。</p><p class="ql-block">译文</p><p class="ql-block">原野上青草繁茂,每年一度枯萎,又一度繁盛。野火也无法把它烧尽,春风一吹,再度萌生。</p><p class="ql-block">芳草漫延,侵占古老驿道;晴日绿草,连接荒远古城。又在这里送别友人,绵绵青草,都盛满离别的深情。</p><p class="ql-block"> 写作亮点</p><p class="ql-block">首联总写野草枯荣轮回;</p><p class="ql-block">颔联刻画顽强生机,气势充沛;</p><p class="ql-block">颈联铺写原野辽阔,“侵”“接”二字写出草势蔓延;</p><p class="ql-block">尾联由景转入送别,借春草喻离愁,情景交融。</p><p class="ql-block">名句:野火烧不尽,春风吹又生</p><p class="ql-block">主题思想</p><p class="ql-block">咏赞野草生生不息的生命力,同时借古原春草,抒发送别友人时依依惜别的心情。</p> <p class="ql-block">153、旅宿</p><p class="ql-block">杜牧</p><p class="ql-block">旅馆无良伴,凝情自悄然。</p><p class="ql-block">寒灯思旧事,断雁警愁眠。</p><p class="ql-block">远梦归侵晓,家书到隔^年。</p><p class="ql-block">沧江好烟月^,门系钓鱼船。</p><p class="ql-block">译文</p><p class="ql-block">旅舍中没有知己相伴,独自凝神,心绪凄然。</p><p class="ql-block">寒灯之下回想往事,孤雁哀鸣,惊扰愁眠。</p><p class="ql-block">梦里回乡,直到拂晓才醒;家信遥远,要隔一年才能收到。</p><p class="ql-block">江上月色烟景多美,真羡慕那门前系着渔船、安居家乡的人。</p><p class="ql-block">写作亮点</p><p class="ql-block">首联点题,直写旅宿孤单;</p><p class="ql-block">颔联借寒灯、孤雁融情入景,渲染凄清;颈联虚实对照,写归梦短暂、家书迟来;尾联以乐景衬哀情,艳羡渔人的安稳,反衬自身羁旅漂泊。</p><p class="ql-block">名句:远梦归侵晓,家书到隔年</p><p class="ql-block">主题思想</p><p class="ql-block">写旅居他乡的孤寂,抒发深切的思乡之情,暗含对安稳闲适生活的向往。</p> <p class="ql-block">154、秋日赴阙题潼关驿楼</p><p class="ql-block">许浑</p><p class="ql-block">红叶^晚萧萧,长亭酒一^瓢。</p><p class="ql-block">残云归太华,疏雨过中条。</p><p class="ql-block">树色^随关迥,河声入^海遥。</p><p class="ql-block">帝乡明日^到,犹自梦渔樵。</p><p class="ql-block">译文</p><p class="ql-block">傍晚红叶随风萧萧作响,在长亭之中,酌酒一瓢。残云飘向华山,疏雨掠过中条山。</p><p class="ql-block">树色随关城向远方延展,黄河奔涌,涛声遥传入海。明天就要抵达京城,可我还梦着渔樵归隐的生活。</p><p class="ql-block">写作亮点</p><p class="ql-block">首联起笔,秋景兼旅情;</p><p class="ql-block">颔、颈两联对仗工整,由近及远,绘潼关雄阔山水,视觉听觉相融;</p><p class="ql-block">尾联陡转,即将入京却仍怀归隐之梦,以对比写出内心矛盾,含蓄蕴藉。</p><p class="ql-block">名句:残云归太华,疏雨过中条;</p><p class="ql-block"> 帝乡明日到,犹自梦渔樵</p><p class="ql-block">主题思想</p><p class="ql-block">写赴京途中在潼关驿楼所见壮阔秋景,抒发羁旅之感,含蓄表达虽奔赴京城求仕,却依然向往隐逸自在生活的矛盾心情。</p> <p class="ql-block">155、早秋</p><p class="ql-block">许浑</p><p class="ql-block">遥夜泛清瑟,西风生翠萝。</p><p class="ql-block">残萤栖玉露,早雁拂金河。</p><p class="ql-block">高树晓还密,远山晴更多。</p><p class="ql-block">淮南一叶下,自觉洞庭波。</p><p class="ql-block">译文</p><p class="ql-block">漫漫长夜里,清瑟的乐声飘荡;西风吹拂,青萝藤蔓泛起凉意。残存的萤火虫停在晶莹白露之上,早归的大雁掠过银河。</p><p class="ql-block">拂晓时分,高大树木枝叶依旧繁密;晴空之下,远山层次分明,看得格外清楚。淮南一叶飘落,才感知秋意已至,仿佛看见洞庭湖水泛起秋波。</p><p class="ql-block">写作亮点</p><p class="ql-block">前四句写早秋夜景,由听觉到视觉,捕捉残萤、早雁这些细微物候,紧扣“早”字;五六句转写清晨晴景,画面由幽寂转为开阔。尾句化用“一叶落而知天下秋”典故,融情于景,含蓄自然。</p><p class="ql-block">名句:淮南一叶下,自觉洞庭波</p><p class="ql-block">主题思想</p><p class="ql-block">细致描摹初秋由夜到晨的景色,捕捉夏秋交替的微妙变化,借落叶知秋,抒发时序变迁、时光悄然流逝的淡淡感慨。</p>