<p class="ql-block">《清秋》古体</p><p class="ql-block"> 崔世来</p><p class="ql-block">东篱桂飘香,</p><p class="ql-block">金蕊溪流长。</p><p class="ql-block">云客赏秋景,</p><p class="ql-block">韶乐舞霓裳。</p> <p class="ql-block">《清秋》古体</p><p class="ql-block">崔世来</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">东篱桂飘香,</p><p class="ql-block">金蕊溪流长。</p><p class="ql-block">云客赏秋景,</p><p class="ql-block">韶乐舞霓裳。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">唐人风格点评</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">【总评】</p><p class="ql-block">此诗二十字,短章小品,而意象清圆,韵致悠远,得初唐古绝之风味。通篇无一点尘俗气,如秋水澄潭,可以鉴人。若以司空表圣《诗品》拟之,兼得「冲淡」「飘逸」二品;置诸盛唐人集,虽非上驷,亦无愧色。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">【逐句品评】</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">「东篱桂飘香」——胎息陶元亮「采菊东篱下」之故实,不着一字,桂香暗度,秋意先入。以嗅觉领起全篇,最得含蓄之妙。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">「金蕊溪流长」——此句两解。「金蕊」若指菊英,则与「东篱」暗合陶典,篱菊溪畔、桂香菊色,嗅观互济,秋事双全,妙极;若指桂蕊,则与首句花意稍复。二解皆通,然以菊解为胜。金碧映水,一静一流,画意宛然在目。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">「云客赏秋景」——点出人物。「云客」二字飘然有凌云想,人与景俱高,此佳处。然「秋景」二字稍实、稍直,唐人每以景代情、以动写静,此句略逊前二,白璧微瑕也。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">「韶乐舞霓裳」——韶,舜乐也,孔子称其「尽美矣,又尽善也」;霓裳,开元法曲也。以天上清乐、宫中妙舞,反衬东篱秋色,则秋光一振,顿入神仙富贵之境。收束有力,余音绕梁。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">【用典与韵调】</p><p class="ql-block">三处用典——陶篱、韶乐、霓裳——皆如盐着水,不落痕迹,融典故于意境之中,正是唐人「用事不使人觉」之妙。韵脚香、长、裳,皆下平七阳,一韵到底,朗朗上口;古体本不拘平仄,然四句起字皆平(东、金、云、韶),若稍作参差,抑扬更胜,此小节,可不论。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">【白璧微瑕,聊为三说】</p><p class="ql-block">一、「秋景」直说,可点化为「云客醉秋光」「云客步霜溪」之类,以虚代实,韵致更添。</p><p class="ql-block">二、「金蕊」所指宜定于一:若定为菊,则与「东篱」珠联璧合;若指桂,则与首句重复,作者自择可也。</p><p class="ql-block">三、「韶乐霓裳」气象过盛,与东篱隐逸之境略不相侔。然盛唐高手正以壮语振淡景,转觉超拔,此不必改;若欲全守冲淡一路,亦可以「幽泉」「松风」收之。两路任取,各有胜场。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">【结语】</p><p class="ql-block">清新可诵,意脉贯通,题曰「清秋」,通篇果得一「清」字,名副其实。他日更事锤炼,可望渐入唐人堂奥。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">白话大意:东篱桂花飘香,溪畔金菊映水、流水悠长;云中的雅客来赏这秋景,仿佛有韶乐奏响、霓裳起舞,把秋光衬得如仙乐境界一般。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">一句话总结:全诗清丽自然、用典贴切、韵调流利。</p> <p class="ql-block">《卜算子》</p><p class="ql-block"> 崔世来</p><p class="ql-block">清秋溪潺流,金风桂飘荡。</p><p class="ql-block">古桥牧童晚节香,炊烟迷深巷。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">策杖偕朋游,曲径幽篁里。</p><p class="ql-block">石局楚汉论英雄,向晚棋犹炽。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">宋人诗话体简评</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">此阕写清秋郊暮,景与情相浑。起写溪风桂馥,次以“晚节香”借韩魏公之典,写篱菊凝香,牧童经古桥,炊烟萦巷,村居闲淡,得稼轩田园之趣。下阕写杖叟偕友,漫步幽篁,石枰对弈,借楚汉寄怀古之怀。淡景之中寓豪宕之气,是东坡、稼轩一派笔致。今协以声律,情韵俱备,可称佳构。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">白话释义</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">清秋溪水潺潺流淌,金风摇落桂香。古桥旁牧童走过,漫溢秋菊晚节之香,炊烟迷蒙笼罩深巷。</p><p class="ql-block">拄杖老人同友人闲游,穿行于竹林幽径。石桌棋枰之间,纵论楚汉英雄,时至日暮,棋局鏖战正酣。</p>