<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 曹学佺(1574年-1646年),字能始,一字尊生,号雁泽,又号石仓居士、西峰居士,福建福州府侯官县洪塘乡人,明代官员、学者、诗人、藏书家,万历二十三年(1595)进士。清兵入闽,自缢殉节。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 曹学佺毕生好学,对文学、诗词、地理、天文、禅理、音律、诸子百家等都有研究,尤其工于诗词,写景抒情诗是他的特长。其诗歌风格以“温婉清丽”、“浅淡情至”为主导,亦不乏苍劲深沉之作,善于写景抒情,创作了大量山水记游诗、时事诗、咏物抒怀诗和交际应酬诗,诗体兼备。他的私人藏书量达到上万卷,储于“汗竹斋”有《汗竹斋藏书目》。徐火勃记道:“予友邓原若、谢肇淛、曹学佺皆有书嗜,曹氏藏书则丹铅满卷,枕籍沈酣。”在文学方面,他与徐火勃、谢肇浙等人在诗文上颇有建树,并带动了自明朝中期以来沉寂的闽中文坛,被认为是明末福建文苑的复兴者。曹学佺是晚明闽派诗歌成就最高的代表人物之一,亦是晚明文坛极具影响力的人物。其诗学主张“崇性情,倡自然”、“温厚和平,尚雅忌俗”、“以人论诗,以诗论人”。曹学佺曾谱写闽剧的主要腔调逗腔,被认为是闽剧始祖之一。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 《游武夷记》 曹学佺</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">以七夕前一日发建溪,百里,抵万年宫,谒玉皇太姥十三仙</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">之列,履汉祀坛,即汉武帝时所谓“乾鱼荐武夷”者也。泛舟溪上,可以望群峰,</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">巍然首出,为大王;次而稍广,为幔亭。按魏志:“魏子骞为十三仙地主,筑升真观于峰</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">顶,有天鉴池、摹鹤岩诸胜。以始皇二年,架虹桥而宴曾孙,奏‘人间可哀’之曲。”今大王梯</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">绝不可登,幔亭亦惟秋蝉咽衰草矣。玉女兜鍪之下,数里,为一线天。道经友定故城,虎</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">为政,游人不敢深入。两崖相阖者里许,中露天光仅一线。有风洞,白玉蟾斩蛇于此,今祠</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">之,而肃杀之气犹存云。移舟过大藏峰,踵御茶园,万磴而上,其山如鸟巢,盖魏王易裸服</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">以登天柱者,为更衣台。渡隔岸,谒朱子所读书,拜其遗像,徘徊久之。以一径入云窝,陈丹枢</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">修炼之所,存其石灶。出大隐屏以西,登接笋木梯铁缆之路,视上则恐错趾,视下则恐</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">眩目;千盘而度龙脊,乃有仙弈亭可憩。修竹鸣蝉之外,黄冠启闭于丹房而已。天游</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">虽称崔嵬过之,然迢梯可肩舆入。登一览台,于是三十六峰之胜,可屈指数矣。复命舟</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">里许,过隘岭,为陷石堂。小桥流水之中,度石门而桑麻布野,鸡犬声闻,依稀武陵之境</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">乎?于是望鼓子峰相近,穿修篁五里,木石栈道,相为钩连。叩岩石,逢然作鼓声。岩下</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">为吴公洞,洞旁为道院。是游凡以次达九曲矣,乃归万年宫。从山麓走二十里,游水帘,</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">乱崖飞瀑而下,衣裾入翠微尽湿。以别涧出崇安溪之西楚道上。曹学佺曰:“余考《武夷祀</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">典志》,详哉其言之,则知人主之媚于神仙所从来矣。始皇遣方士徐巿求仙海上,而武夷不</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">少概见,何以故?又按魏子骞遇张湛十三仙,及宴曾孙,俱始皇二年事,何其盛也?而后无闻焉。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">夫山灵之不以此易彼,明矣。语云:‘遗荣可以修真’,是之谓夫?”</span></p>