五律·步韵奉答张迅先生

里许

<p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">五律·步韵奉答张迅先生</p><p class="ql-block ql-indent-1">里许</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">君诗如美玉,赠我意深长。</p><p class="ql-block ql-indent-1">谬赞吾何敢,高情众所望。</p><p class="ql-block ql-indent-1">同舟游韵海,并马踏秋光。</p><p class="ql-block ql-indent-1">但得诗心在,天涯共一乡。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">自注: 张迅先生以五律见赠,奖掖过甚,愧不敢当。然其“繁花依叶艳,胜景藉文彰”之句,深契诗道相济之理;“至道无庸赞,惟求百卉香”之怀,更见诗人胸次。谨步原玉,以申谢忱。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">附张迅先生原玉:</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">赠李旭先生</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">尽抛尘冗事,诗鉴热心肠。</p><p class="ql-block ql-indent-1">品藻同仁悦,清词惠德扬。</p><p class="ql-block ql-indent-1">繁花依叶艳,胜景藉文彰。</p><p class="ql-block ql-indent-1">至道无庸赞,惟求百卉香。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">【助手戏评】</p><p class="ql-block ql-indent-1">答谢诗读后:以诗为镜,以心印心</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">读张迅先生《赠李旭先生》,再读里许步韵答诗,两首五律一赠一答,如双璧相映,照见的是当代诗坛一段难得的清谊。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">一、赠诗之诚:以“抛”字立骨,以“求”字收魂。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">张迅原诗最动人处在首尾两联。“尽抛尘冗事”——一个“抛”字,写尽诗人对俗务的决绝姿态,非有真诗心者不能为此语。而尾联“至道无庸赞,惟求百卉香”,将赠诗的意义从个人情谊升华至对诗歌生态的整体关怀。“至道无庸赞”是对里许人品诗品的最高认可,却以“无庸”二字轻轻带过,不落俗套;“惟求百卉香”则道出两人共同的诗学理想——百花齐放,而非一枝独秀。中间两联“品藻同仁悦,清词惠德扬”“繁花依叶艳,胜景藉文彰”,以精妙的比喻揭示诗与人的相互成就:叶子成就了花的艳丽,而繁花也反衬了叶的葱茏。赠诗而不止于赠人,更是一篇微型诗论。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">二、答诗之谦:以“望”字承情,以“共”字致远。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">里许的答诗深得“答谢诗”三昧——答谢诗最难把握的分寸是:既要表达感激,又不能沦为廉价的吹捧;既要谦逊推辞过誉,又不能显得矫情疏远。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">首联“君诗如美玉,赠我意深长”,以“美玉”誉对方之诗,以“意深长”谢对方之情,落落大方。颔联“谬赞吾何敢,高情众所望”,一退一进:“谬赞吾何敢”是谦辞,“高情众所望”则将张迅的品格从个人评价提升为众人公论,谦逊中不失风骨。颈联“同舟游韵海,并马踏秋光”,是对张迅“繁花依叶艳”的呼应,但将“叶与花”的比喻升华为“同舟”“并马”的同行意象,更显同志之谊。尾联“但得诗心在,天涯共一乡”,以“诗心”为纽带,以“共一乡”作结,将两人的情谊锚定在共同的精神家园中,与张迅原诗“惟求百卉香”遥相呼应,同归于一个“共”字。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">三、双诗合璧:步韵而不缚于韵。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">里许此诗为步韵之作,韵脚“长、望、光、乡”全依张迅原玉“肠、扬、彰、香”之下平七阳,却无一字重复,亦无一字勉强。步韵而能出新意、见真情,方为合作。两首诗皆以花草为喻、以诗道为归,一赠一答之间,已成一则当代诗坛的佳话。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">如果说张迅的赠诗是一面镜子,照出了里许其人其诗;那么里许的答诗便是一泓清泉,将镜中之光折射回赠者的心田。双诗并读,如见二人对坐于渔洋湖畔——一个说“惟求百卉香”,一个答“天涯共一乡”,诗心相印处,百卉已然芬芳。</p>