叠韵同声偶悟赋并序

苗源

<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">  世有清怀,寄于物外;文存妙理,得自天然。余欣览杨旭先生一联,其云:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">偶听檐前梅雨落,沥沥淅淅,同声相继;</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">闲看窗外竹烟升,缥缥缈缈,叠韵互生。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 夫风雨云烟,本造化之闲态;同声叠韵,乃风雅之秘机。先生以耳目之所遇,得诗律之微芒;余循佳句以寻踪,识文辞之灵趣。爰作此赋,以志景仰。辞曰:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 君坐闲庭,静临幽户;檐垂梅雨,轻落尘寰。沥沥淅淅,同声相继而不绝;潇潇簌簌,叠韵互生以相连。轻丝挂檐,非有意于裁章,而自成曲调;碎珠跳阶,岂存心于协律,乃暗合诗缘。于是侧耳细聆,澄怀涤虑;倚栏久伫,得意忘言。始信宫商不在琴瑟,而在檐陛;律吕不假丝竹,自有心泉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 既而雨脚渐收,檐声暗歇;竹烟乍起,林鸟初闲。骋眸窗外,冉冉依依,逐风影而入袖;凝神篱前,霏霏霭霭,漏晴光以呈妍。缥缥缈缈,层影浮于遥宇,景生象外之奥;溶溶曳曳,轻霭漫于远野,人得句中之玄。嗟乎!一雨一烟,同归妙境;一声一影,并入吟笺。斯乃天地之赐也,岂笔墨所为焉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> </span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"> 乃知造化为师,不须雕饰;风雅有本,可溯自然。先生触于一瞬,悟同声叠韵之妙;睹者览其片章,窥诗苑津梁之筌。澄心观物,究诗律之幽秘;明志探微,结翰墨之芳缘。文光永耀,启后学之妙悟;天籁长存,奏时代之清弦。</span></p>