六秩光阴回首处.半生童岁是清贫

志在四方

<p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">  作者/李志(志在四方)</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;"> (七排律)(散文) (吉林.永吉)</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">忆六十年前农村童年</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">六秩流年忆稚童,生逢乡野农家穷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">数口清贫艰度日,经年饥冷忍霜风。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">衣衫缀补粗布纺,针线手工缝缀重。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">布鞋不耐风尘踏,未几鞋破露趾红。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">身形瘦小容颜悴,面黄肌弱骨如蓬。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">虱藏衣缝成群聚,沿垄排形逐暖融。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">拈指轻挤闻声脆,一茬消尽一茬隆。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">夏来蛔虫常缠体,岁岁相缠似宿踪。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">服药难除肠内扰,徒手帮扶意难穷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">辛酸滋味铭心底,岁月留痕记始终。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">往昔乡邻多子嗣,成婚便育至年终。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">不施避忌随缘孕,五六孩童俗司空。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">薪薄人添生计窘,家贫日困路难通。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">无奈娇娃托付戚,送离依旧续胎封。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">古训常传严教立,棍棒堪培孝子风。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">孩童犯错唯承责,单打时逢偶合攻。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">常以羊羔明孝道,亦凭乌鸟喻恩衷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">卧冰求鲤千秋训,孝义相传贯巷农。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">垂髫四岁谙劳务,拾薪扫地课勤工。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">割草放羊看弟妹,烧壶挤奶侍晨昏。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">父亲执教乡村里,慈母勤耕垄亩中。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">出门嘱托安庭户,莫赴河滨莫斗凶。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">天性顽童难自敛,贪嬉任性自从容。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">登枝掏雀寻林畔,涉水嬉游向涧东。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">暗赴清波贪畅意,归途惧责巧弥缝。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">身沾泥水藏踪迹,瞒过椿萱意自庸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">偶有风声行迹泄,双亲怒目气填胸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">无分曲直施嗔责,劈面施惩泪暗溶。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">光阴荏苒芳华逝,昔日垂髫变老翁。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">童年多少辛酸事,忆到深处泪沾瞳。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);">岁月如流、倏忽六旬</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px; color:rgb(1, 1, 1);">当风霜染尽鬓角,当年那个赤脚奔跑在乡野田垄的稚童,早已被时光催成白发老翁。回望六十年前的农村童年,没有锦衣美食,没有玩具欢声,没有安逸无忧,刻在记忆深处的,是清贫岁月的苦寒,是农家日子的艰难,也是一代人独有的、再也回不去的纯粹与坚韧</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">那年的乡村,烟火朴素,日子清苦。家家户户依托生产队度日,父母一生勤恳,朝耕暮作,岁岁奔波,只为挣得微薄工分,填补空空四壁的家宅。一寸工分一滴汗,一季耕耘一番难。数口之家相依度日,常年在饥寒里辗转,在风霜里支撑。春熬青黄不接,秋盼微薄收成,冬忍寒屋漏风,岁岁年年,皆是拮据度日的模样。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">童年的衣裳,从无崭新明艳,皆是粗布缝制,补丁叠着补丁。一件旧衣穿四季,岁岁缝补,层层针线,藏尽贫寒岁月的无奈。脚下布鞋薄如纸,不耐风尘,不经路遥,日日奔走田垄阡陌,不多时日便鞋底磨穿、鞋头开裂,稚嫩脚趾露在寒风尘土里。那时的孩童,大多身形瘦弱、面色枯黄,身如蓬草,在清贫风雨里悄然生长,单薄却倔强。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">贫苦年月,生活粗陋,卫生简陋,衣衫褶皱里常藏虱子。暖阳落地之时,孩童围坐田垄,随手拈挤,脆响声声,一茬消尽,一茬又生。夏日酷暑,蛔虫缠体,岁岁往复,缠绵难除。小小年纪,便常年受病痛纠缠,服药难根治,徒手难排解,小小身躯,早早尝遍人间疾苦。那些细碎的酸楚,无人细诉,无人怜惜,只深深刻进年少骨髓,成为一生难忘的岁月印记。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">彼时乡村,民风淳朴,却也世代遵循烟火宿命。乡里人家,成婚便育子嗣,顺其自然,不避不忌。一户人家三五孩童、六七儿女皆是寻常光景。人口渐多,薄薪难支,家道愈窘。生计压肩,度日维艰。万般无奈之下,常有稚子托付亲友照料,骨肉分离亦是常态。旧岁农家的苦,从来不是一人之苦,是代代烟火里,人人负重前行。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">旧时家教,严字当头,古训相传,孝义为先。乡人信奉“棍棒底下出孝子”,孩童犯错,不问细碎曲直,皆受严责。打骂之中,立规矩、正品行、明孝道。长辈常以羊羔跪乳、乌鸟反哺育人,以卧冰求鲤、千古孝义训心。乡村朴素的教化,没有书本大道理,却用最质朴的言传身教,教一代孩子知恩、懂礼、守本、向善。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span></span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">农家孩子,从来没有娇生惯养的童年。四岁垂髫,便已谙熟劳务。晨起拾薪扫地,日暮割草放羊,闲暇照看弟妹,生火、烧水、打杂、侍奉晨昏。小小肩头,早早扛起家务重担。父亲奔走乡学育人,母亲躬身田垄耕耘。父母一生辛劳,半生奔波,临行千叮万嘱,守家护院、远离河水、勿惹纷争、莫生顽劣。句句朴素叮嘱,藏尽最深沉的牵挂。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">可孩童天性本是顽劣,纵使再三教诲,依旧贪嬉任性。趁着大人忙碌,结伴登枝掏雀、入林寻趣,蹚水涉涧、逐水嬉游。明知涉水危险,却贪一时清凉快意;明知贪玩会受责罚,却难抑少年天性。玩至衣衫沾满泥水,步履匆匆归家,慌忙藏匿踪迹,暗自侥幸,以为可以瞒过双亲目光。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">可孩童的小小心思,终究瞒不过岁月与家人。一旦顽劣行迹败露,父母怒气心生,嗔责降临,泪水暗落。年少之时,只觉委屈不甘;时至暮年方才懂得:那些严厉的管教、严苛的约束、不留情面的训斥,皆是父母朴素的疼爱,是贫寒岁月里,最笨拙、最深沉的守护。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">光阴无声,流年匆匆。一刹六十年,芳华尽数褪去,昔日垂髫稚子,如今鬓染秋霜,步入暮年。回望半生来路,那些清贫、那些饥寒、那些劳碌、那些责罚、那些含泪的童年细碎,一一涌上心头。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">我们这一生,从泥泞贫苦中走来,在风霜疾苦中长大。童年没有安逸,却练就一身坚韧;年少没有呵护,却习得一生善良。那些吃过的苦、受过的累、熬过的难,终成一生最厚重的底色。</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">岁月老去,童年走远。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">每每回首旧时光,依旧热泪盈眶,湿了眼眸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">那段六十年前的乡村童年,虽满是清苦,却是我们此生最真、最难忘、最铭心的人间过往。</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;">非常感谢各位老师赏读点赞与㽞言!</span></p>