与诸战友论文骨

凡尘静楚

<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span>小引</b></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">平日提笔,常自省行文得失。偶有一点浅陋心得,录于此,与诸位战友一同切磋共勉。</span></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"><span class="ql-cursor"></span>为文之道,本同立身。笔墨一事,贵在沉心自持,深谙诸体法度,于谋篇布局间见层次,于炼句选境中藏风骨。行文自有肌理可循。起承转合,虚实浓淡,皆需细细推敲打磨,方得文字气韵。</span></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"><span class="ql-cursor"></span>然观同好战友习作,时有见平直之弊。事无巨细,一一罗列,如军册记帐,首尾相衔而波澜不兴。通篇琐碎,不见胸中丘壑,纵洋洋千言,读罢终觉寡淡,难留半分余味萦怀。未必是才力不逮,多半是尚末深谙取舍之法。</span></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"><span class="ql-cursor"></span>行文之弊,在于不知留白。每段多余结句,大可删汰;叙事之中,务去细碎未节。落笔之前,先明此文核心所欲表达,其余枝蔓,皆可舍弃。此法看似朴拙,却屡试不爽,亦是我时常警醒自身之处。</span></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"><span class="ql-cursor"></span>文字之根骨,在于真情;行文之骨架,在于章法。守法度而不困本心,抒胸臆而不失含蓄,寥寥数笔,亦可生出直抵人心的力量。与诸战友共勉。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>凡尘静楚丙午白露于三角湖</b></p>