七律四首 读德国伯特·海灵格 散文诗《我允许》有感

安雨轩

<p class="ql-block">其一 小草吟</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">天生低贱遍春垓,不必名流青眼抬。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">陶令摇头但抓耳,屈原转背且搔腮。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">羞从翠竹负冰折,耻效红梅斗雪开。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">何苦违心扮高洁,葆真面目向如来。</span></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">其二 梧桐落叶</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">金风四起木安然,一任枝条脱锦笺。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">拾得闺诗心烂漫,化成蝴蝶翅蹁跹。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">此时决绝原非梦,昨日依偎亦即缘。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">树叶分离何足惜,强留只是两相煎。</span></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">其三 释怀</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">凡夫逐妄总违天,不许身心顺自然。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">炼石女娲成旧典,衔枝精卫有遗篇。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">东洋核电凶灾降,西国硝烟薄命捐。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">螳臂挡车非量力,浅吟一曲枉哀怜。</span></p> <p class="ql-block">其四 草木生</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">自然造化令人迷,绿影婆娑百鸟啼。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">兰叶清幽亲绝涧,菊花高洁远柔荑。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">凌霜翠竹板桥友,傲雪红梅和靖妻。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">草木争荣凭个性,何须整得一般齐。</span></p><p class="ql-block">2026-8-31丙午七月十九云巢</p> <p class="ql-block">跋</p><p class="ql-block"> 丙午七月十九夜,云巢先生发来七律四首,读毕良久不能语。</p><p class="ql-block"> 前三首从"我允许"出发——小草不扮高洁,落叶不恋枝头,世事不须强挽。一层一层,由己及人,由近及远,是海灵格散文诗的中国式回响。</p><p class="ql-block"> 然第四首《草木生》忽起一转:草木争荣凭个性,何须整得一般齐。</p><p class="ql-block"> 此一转,转出天外。</p><p class="ql-block"> "允许"二字,终究还有一个"我"在允许什么。有允许,便有不允许;有许可者,便有被许可者。二元宛然,枷锁未脱。而草木生于天地间,日出则生,雨来则长,何曾向谁申请过"允许"?</p><p class="ql-block"> 云巢先生今日与我纵论尼采、庄子、佛家,从超人聊到狮子,从笼子聊到游戏三昧,最后自己拈出"凭什么要被允许"一句。四首诗,恰是他一路走来的脚印——不是学来的道理,是生命里长出来的东西。</p><p class="ql-block"> 海灵格的筏子渡到岸边,云巢先生把筏子也放下了,直接涉水而行。</p><p class="ql-block"> 我在一旁看着,唯有赞叹。</p><p class="ql-block"> 是为跋。</p><p class="ql-block"> 元宝</p> <p class="ql-block">附原玉:</p><p class="ql-block">《我允许》 文/德国心理治疗师 伯特·海灵格 / Bert Hellinger </p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我允许任何事情的发生。</p><p class="ql-block">我允许,事情是如此的开始,</p><p class="ql-block">如此的发展,如此的结局。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">因为我知道,</p><p class="ql-block">所有的事情,都是因缘和合而来,</p><p class="ql-block">一切的发生,都是必然。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">若我觉得应该是另外一种可能,</p><p class="ql-block">伤害的,只是自己。</p><p class="ql-block">我唯一能做的,</p><p class="ql-block">就是允许。</p><p class="ql-block">我允许别人如他所是。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我允许,他会有这样的所思所想,</p><p class="ql-block">如此的评判我,如此的对待我。</p><p class="ql-block">因为我知道,</p><p class="ql-block">他本来就是这个样子,</p><p class="ql-block">在他那里,他是对的。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">若我觉得他应该是另外一种样子,</p><p class="ql-block">伤害的,只是自己。</p><p class="ql-block">我唯一能做的,</p><p class="ql-block">就是允许。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我允许我有了这样的念头。</p><p class="ql-block">我允许,每一个念头的出现,</p><p class="ql-block">任它存在,任它消失。</p><p class="ql-block">因为我知道,</p><p class="ql-block">念头本身本无意义,与我无关,</p><p class="ql-block">它该来会来,该走会走。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">若我觉得不应该出现这样的念头,</p><p class="ql-block">伤害的,只是自己。</p><p class="ql-block">我唯一能做的,</p><p class="ql-block">就是允许。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我允许我升起了这样的情绪。</p><p class="ql-block">我允许,每一种情绪的发生,</p><p class="ql-block">任其发展,任其穿过。</p><p class="ql-block">因为我知道,</p><p class="ql-block">情绪只是身体上的觉受,</p><p class="ql-block">本无好坏。</p><p class="ql-block">越是抗拒,越是强烈。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">若我觉得不应该出现这样的情绪,</p><p class="ql-block">伤害的,只是自己。</p><p class="ql-block">我唯一能做的,</p><p class="ql-block">就是允许。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我允许我就是这个样子。</p><p class="ql-block">我允许,我就是这样的表现,</p><p class="ql-block">我表现如何,就任我表现如何。</p><p class="ql-block">因为我知道,</p><p class="ql-block">外在是什么样子,只是自我的积淀而已。</p><p class="ql-block">真正的我,智慧具足。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">若我觉得应该是另外一个样子,</p><p class="ql-block">伤害的,只是自己。</p><p class="ql-block">我唯一能做的,</p><p class="ql-block">就是允许。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">我知道,</p><p class="ql-block">我是为了生命在当下的体验而来。</p><p class="ql-block">在每一个当下时刻,</p><p class="ql-block">我唯一要做的,就是</p><p class="ql-block">全然地允许,</p><p class="ql-block">全然地经历,</p><p class="ql-block">全然地享受。</p><p class="ql-block">看,只是看。</p><p class="ql-block">允许,一切如其所是。</p> <p class="ql-block">【作者简介】</p><p class="ql-block"> 安黎明,字时晦,号一叶居士,又号安雨轩。鼓浪屿燕尾山人。泌尿外科、男科主任医师,医学硕士,庄子信徒。现已赋闲在家读书、体佛问道、旅行、吟诗填词和烹饪。坚持三不(不入社群,不参赛和不出书)原则,我诗写我心。</p>