杏坛双璧 巴蜀同声

阳光(晨 旭 :画意摄影 )

<div><br></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div><h1 style="text-align: center;"><b>杏坛双璧 巴蜀同声</b></h1> <h3 style="text-align: center">——王大荣与晨旭唱和“七律”品读</h3> <div><br></div><h5 style="text-align: center;"> 晨 旭 / 创作绘图</h5> <div><br></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div><div> 再过几天,便是9月10日 —— 一年一度的教师节了。</div><br> 在这个感念师恩的时节里,王大荣先生与晨旭以“七律”融汇古典诗艺与现代师道的精神唱和,两首诗作往来之间,恰似一场跨越巴蜀大地的诗意对话 —— 成都茶馆里氤氲的袅袅茶烟,与达州州河畔轻拍的粼粼涛声,因“师恩”这一共同的精神坐标而遥相呼应,一西一东,以诗为桥,共诉衷肠。<div><br></div><div> 逐联细读:从“耕播杏坛孺子牛”的奉献底色,到“蚕丝吐尽霜盈鬓”的清寂风骨;从“弘道树人清气在”的教育本真,到“半亩方塘一苇舟”的课堂哲思;再至“灯前瘦影穿今古”的岁月沉淀、“璞玉初开山有骨”的育人智慧,以及“千峰踏遍云为杖”的坚韧超然。两首诗依韵唱和、异地同声,以传统格律承载当代师者的精神海拔——不争浮名,唯守素心;不求速成,但重唤醒!</div><div><br></div><div> 两首和诗不仅呈现诗歌的语言之美与意象之深,更致敬所有在平凡讲台默默燃灯、以生命点燃生命的教育者。</div><div><br></div><div> 值此教师节前夕,我们以诗为礼,让被时光染白的鬓角被看见,让被粉笔磨亮的初心被珍重:因为真正的教育,从来不是注满一桶水,而是点燃一把火 ……<br><div><br></div><div> 此刻,且让我们在黄昏时分,沏一盏清茶,于袅袅香雾中缓缓铺开这两首饱含温度的诗章。试从意象解码、情感脉络、文化意蕴三个维度,细细解读字里行间流淌的师恩之重、师道之远,以及那份在平仄对仗深处、跨越时空仍熠熠生辉的赤子之心……</div></div> <div><br></div><div><br></div><div style="text-align: center;"><b>《七律 · 教师节致敬恩师》</b></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">(王大荣)</div></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">耕播杏坛孺子牛,满园桃李写春秋。</div><div style="text-align: center;">蚕丝吐尽霜盈鬓,烛泪销残月似钩。</div><div style="text-align: center;">弘道树人清气在,传经立德素心酬。</div><div style="text-align: center;">登高牢记搭梯者,成器莫忘师白头。</div><div style="text-align: center;">2026.9.4.於达州</div></div><div style="text-align: center;"><br></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><b>《七律 · 杏坛吟怀》</b></div><div style="text-align: center;">——谨依王大荣先生韵致诸师</div></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">( 晨 旭)</div></div><div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;">半亩方塘一苇舟,星辉漫染鬓边秋。</div><div style="text-align: center;">灯前瘦影穿今古,砚底深痕刻乐忧。</div><div style="text-align: center;">璞玉初开山有骨,素弦未绝水长流。</div><div style="text-align: center;">千峰踏遍云为杖,犹记春风立雪头。</div><div style="text-align: center;">2026.9.4.於成都</div></div><div style="text-align: center;"><br></div><div><br></div> <div><br></div><div><br></div><div> <b>解读两首“七律”和诗:</b></div> <div><br></div><div> 王大荣先生的诗。“耕播杏坛孺子牛”开篇即以“孺子牛”喻,将教师定位为默默耕耘的奉献者;“满园桃李写春秋”,则把教育成果升华为生命史书——不是冷冰冰的分数,而是活生生的成长年轮。</div><div><br></div><div> 颔联“蚕丝吐尽霜盈鬓,烛泪销残月似钩”,化用李商隐“春蚕到死丝方尽”,但更添时间重量:“霜盈鬓”是岁月染白的实写,“月似钩”则以清冷弯月映照长夜伏案之孤影,悲而不伤,肃穆庄严。</div><div><br></div><div> 颈联“弘道树人清气在,传经立德素心酬”,直指教育本质——“弘道”高于授业,“树人”重于育才,“清气”是师者风骨,“素心”是初心不改。这不只是职业操守,更是士人精神的当代传承。</div><div><br></div><div> 再看晨旭先生的和诗。“半亩方塘一苇舟”,巧借朱熹名句,却翻出新境:方塘非静水,而是思想激荡的育人场域;一苇舟象征师者以微躯载大道远行。星辉染鬓,是时光馈赠,亦是荣光印记。</div><div><br></div><div> 他笔下的教师形象更具哲思深度:“灯前瘦影穿今古”——一盏灯下,身影连接着孔子杏坛与数字课堂;“砚底深痕刻乐忧”,一方砚台,沉淀的是学生进步的欢欣与成长的阵痛。教育从来不是单向输出,而是生命与生命的相互雕刻。</div><div><br></div><div> 尾联“千峰踏遍云为杖,犹记春风立雪头”,尤为动人。“云为杖”写师者跋涉教育险峰的豪情,“立雪头”则暗用程门立雪典故,反向致敬——不是学生立雪求道,而是老师始终伫立在春风里,静待花开,白发如雪亦不移其志。</div><div><br></div><div> 这两首诗之所以动人,在于它们拒绝空泛颂扬,而是用具象、意象(蚕丝、烛泪、方塘、瘦影、云杖、雪头)构建起可感可触的师者群像。在这个信息爆炸的时代,真正的教育依然需要这样沉潜的坚守、温润的凝望与不倦的点燃。</div><div><br></div><div> 教师节,致敬所有在平凡中铸就伟大的引路人!</div><div><br></div><div><br></div><div><br></div> <h5><b> 根据两首唱和诗创作绘图 ——</b></h5> <div><br></div><div><br></div><div><br></div> <h5><b> 打开下面音频,聆听播客解读巴蜀两地的诗意对话:</b></h5> <div><br></div><div><br></div><div><br></div><div><br></div>