乡村小菜馆//王国良

岁月诗刊

<p class="ql-block">.</p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px;">乡村小菜馆</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px;">王国良</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">墙上的年画已被目光磨旧</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">褪了色的葵花像老村长的脸</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">再次在这里相聚</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">等于回到了你的东戴河</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">他的拉林河,我的诺敏河</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">几位诗人如半熟的苞米</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">红色的缨子,已变成花白的胡须</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">又谈起做人的实与作诗的虚</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">谈起团泊洼的秋天</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">之后,是微醺的沉吟,沉思,沉默</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">好像,一群迷路的人</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">突然找到一座落满高粱花的路标</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一桌好菜,像从土里拔出来的诗歌</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">品味是另一种方式的朗诵</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">有人读起《春天的后面不是秋》《朋友》</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">没有皱纹的声音,斟满酒杯</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">又在心灵落座,乡村小菜馆静静的</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">像聆听后的沉醉那样静</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">像秋阳下的格桑花那样静</span></p><p class="ql-block">​.</p>