<p class="ql-block"> 李白《秋浦歌》十七首,作于秋浦漫游之时。诗人羁旅江南,观山水风物,感身世际遇,寄情于秋浦溪山。组诗或摹写江川月色、风土民俗,或抒怀羁旅愁思、怀才不遇之慨,情思跌宕,情景交融。其诗笔势纵横,雄奇奔放,既有山河壮阔之景,亦有细腻婉转之情,于浅白语言中藏万丈豪情,于怅惘慨叹里见旷达胸襟,是盛唐浪漫诗风的典范。</p><p class="ql-block"> 太白之诗,以真气贯之,想象瑰奇,气韵飞扬。读其篇章,可领略盛唐气象,感悟诗人不屈的人格。诵李白诗作,能涤荡胸中尘俗,开阔心胸眼界。于困顿之时,得旷达之精神;于烦扰之际,借诗境舒解情志。以古贤之情怀滋养心性,涵养气度,使人于世事浮沉之间,保有一份坦荡豪迈。今以小篆录此十七首,摹古篆之朴拙,传太白之诗魂,愿观者于笔墨诗篇之中,共领诗仙风骨。</p> <p class="ql-block"> 秋浦长似秋,萧条使人愁。</p><p class="ql-block"> 客愁不可度,行上东大楼。</p> <p class="ql-block"> 正西望长安,下见江水流。</p><p class="ql-block"> 寄言向江水,汝意忆侬不。</p> <p class="ql-block"> 遥传一掬泪,为我达扬州。</p> <p class="ql-block"> 秋浦猿夜愁,黄山堪白头。</p><p class="ql-block"> 清溪非陇水,翻作断肠流。</p> <p class="ql-block"> 欲去不得去,薄游成久游。</p><p class="ql-block"> 何年是归日,雨泪下孤舟。</p> <p class="ql-block"> 秋浦锦驼鸟,人间天上稀。</p><p class="ql-block"> 山鸡羞渌水,不敢照毛衣。</p> <p class="ql-block"> 两鬓入秋浦,一朝飒已衰。</p><p class="ql-block"> 猿声催白发,长短尽成丝。</p> <p class="ql-block"> 秋浦多白猿,超腾若飞雪。</p><p class="ql-block"> 牵引条上儿,饮弄水中月。</p> <p class="ql-block"> 愁作秋浦客,强看秋浦花。</p><p class="ql-block"> 山川如剡县,风日似长沙。</p> <p class="ql-block"> 醉上山公马,寒歌宁戚牛。</p><p class="ql-block"> 空吟白石烂,泪满黑貂裘。</p> <p class="ql-block"> 秋浦千重岭,水车岭最奇。</p><p class="ql-block"> 天倾欲堕石,水拂寄生枝。</p> <p class="ql-block"> 江祖一片石,青天扫画屏。</p><p class="ql-block"> 题诗留万古,绿字锦苔生。</p> <p class="ql-block"> 千千石楠树,万万女贞林。</p><p class="ql-block"> 山山白鹭满,涧涧白猿吟。</p> <p class="ql-block"> 君莫向秋浦,猿声碎客心。</p> <p class="ql-block"> 逻人横鸟道,江祖出鱼梁。</p><p class="ql-block"> 水急客舟疾,山花拂面香。</p> <p class="ql-block"> 水如一匹练,此地即平天。</p><p class="ql-block"> 耐可乘明月,看花上酒船。</p> <p class="ql-block"> 渌水净素月,月明白鹭飞。</p><p class="ql-block"> 郎听采菱女,一道夜歌归。</p> <p class="ql-block"> 炉火照天地,红星乱紫烟。</p><p class="ql-block"> 赧郎明月夜,歌曲动寒川。</p> <p class="ql-block"> 白发三千丈,缘愁似个长。</p><p class="ql-block"> 不知明镜里,何处得秋霜。</p> <p class="ql-block"> 秋浦田舍翁,采鱼水中宿。</p><p class="ql-block"> 妻子张白鹇,结罝映深竹。</p> <p class="ql-block"> 桃波一步地,了了语声闻。</p><p class="ql-block"> 黯与山僧别,低头礼白云。</p>