归园秋晚:一树红豆胜春红

邓科

<p class="ql-block">.</p><p class="ql-block">【小序】:</p><p class="ql-block"> 时维九月,序属三秋。碧空澄澈,金风送爽。偶归故里,漫步庭园,见老树扶疏,红豆缀枝,莹润如珠,灿若明霞。赏此秋实之秀,感念岁月之赠,遂即景赋得七律一首,聊寄乡愁。</p><p class="ql-block">.</p> <p class="ql-block">.</p><p class="ql-block"> 《七律·咏红豆果》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 归园秋晚见扶疏,</p><p class="ql-block"> 忽讶枝头绽赤珠。</p><p class="ql-block"> 夺目浑如凝火炽,</p><p class="ql-block"> 倾心直似沁琼浆。</p><p class="ql-block"> 不随艳李争春色,</p><p class="ql-block"> 偏抱坚贞寄陇隅。</p><p class="ql-block"> 历尽霜风存傲骨,</p><p class="ql-block"> 相思粒粒满蓬庐。</p><p class="ql-block">.</p> <p class="ql-block">.</p><p class="ql-block">【后记】:</p><p class="ql-block"> 老家的红豆果熟了,红得耀眼,亮得纯粹。它不争春色,只在秋深时默默奉献一树火红。人至暮年,再看这满树红豆,颗颗皆是岁月沉淀的温柔,粒粒都是对这片故土最深沉的思念。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 岁在丙午,暮秋,记于故园。 红豆粒粒,皆是乡愁。</p><p class="ql-block">.</p>