《托素湖暮歌》

姚盛宽

<p class="ql-block">文/姚盛宽</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">落日熔金丹壑裂,赤鳞泼向莽原西。</p><p class="ql-block">风掀云幔千重焰,霞织天衣万缕绨。</p><p class="ql-block">野鹜驮光沉水底,孤烟篆梦接星梯。</p><p class="ql-block">人间自有通灵处,一鉴收来物我齐。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">荒城戍角吹寒玉,碎作湖心琥珀霓。</p><p class="ql-block">莫叹流晖终化碧,且看素魄浴琉璃。</p><p class="ql-block">苍茫已共唐时月,清冷犹分塞上蹊。</p><p class="ql-block">忽觉此身非我有,漫天金屑坠青霓。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">星槎欲渡沧溟阔,夜气初凝太古泥。</p><p class="ql-block">谁把琼浆倾宝椀,直教银汉贯虹堤。</p><p class="ql-block">千秋过客皆尘羽,一霎飞光即偈诋。</p><p class="ql-block">俯仰苍冥开妙境,何须更问武陵溪。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">万籁沉沉归静穆,霜钟遥应野驼嘶。</p><p class="ql-block">残阳似解游人意,故向沧波深处栖。</p><p class="ql-block">碎影浮光终有尽,大荒流韵自无倪。</p><p class="ql-block">但留诗魄凝寒渚,长伴烟涛作雪题。</p>