作者原意一点通(续一三四) <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 题 资 福 院 石 井</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">炎炎畏日树将焚</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">却恨都无一点云</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">强跨蹇驴来得到</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">皆疑渴杀老参军</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗写一位老参军骑着跛驴勿忙赶路之狼狈情景,用白描手法,平实逼真地表现出老参军冒着酷暑烈日,口渴腹饥。 资福院,在今江西省铅山县境内。 蹇驴,跛驴。 参军,官名。汉末,为将军开府者之幕僚。 宋设司户参军,为地方上的低级官员。 </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 岁暮自桐庐归钱塘泊鱼浦</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">久客见华发,孤棹桐庐归。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">新月无朗照,落日有余晖。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">渔浦风水急,龙山烟火微。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">时闻沙上雁,一一皆南飞。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗描写秋夜泊船渔浦所见景色,表达作者久居异地,殷切思归。 不同角度见夜泊水庄之景,明暗,动静。此刻此景暗示作者归途之喜悦。听雁声想到群雁南飞,更激思乡之情,怀归之切。 描写自然,意境深远。真切,细腻。 孤棹,孤舟。棹,船桨,代指船。 桐庐,今属浙江省。 龙山,卧龙山,在富春江南岸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"></span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 潘阆(láng)(?——一OO九年),字逍遥,一说号逍遥子,大名(今河北)人。狂放不羁,交游皆当代名士。大宗时应召入朝,赐进士及第,寻以其狂妄追还诏命。 坐王继恩事, 亡命潜逃,后被捕获。 真宗释其罪,授滁州参军, 卒于泗州。 其诗寒苦清奇,具孟郊贾岛之风,为王禹偁、苏东坡所赏。 有《逍遥集》。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 淮 上 遇 风</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">一棹危于叶,傍观欲损神。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">他年在平地,无忽险中人。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗作于宋仁宗景祐元年(一O三四年)。当时范仲淹因谏阻废后触怒皇帝,被贬为睦州知州。赴任途中船行淮河遭遇突发大风浪,十万危急,范仲淹在惊险中镇定安慰家人,此后写下此诗以记录当时情景。 小舟比一树叶飘忽不定,在当时大风浪中,岸观者也会感到惊心。 当他日脱险返岸之时,不可忘那处于危困中之人。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 江 上 渔 者</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">江上往来人,但爱鲈鱼美。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">君看一叶舟,出没风波里!</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗写了食鱼者与打鱼者,饱含作者对那些驾小舟出没风波里的渔民之同情关怀,亦表达了对只爱鲈鱼美之人的规劝。全诗语短情长,含蓄深永。简之论事,耐人寻味。 但,只是。 鲈,一种口大鳞细、体扁味美之鱼。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 范仲淹(九八九——一O五二年),字希文,苏州吴县(今属江苏省)人,北宋初期著名的政治家,军事与文学家。 真宗大中祥符八年(一O一五年)进士。 宝元三年(一O四O年)任陕西经略安抚招讨副使,兼知延州,加强对西夏之防御。 庆历三年(一O四三年)任参知政事,与富弼、欧阳修等推新政,兴修水利,为夏辣等中伤,罢政,出任陕西四路宣抚使。 后于赴颍州途中病死。 卒溢文正。 工诗文,晚年所作《岳阳楼记》为人传诵。 有《范文正公集》。</span></p>