<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 《沈园遗梦》</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文诵/青松</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 春日沈园,桃花灼灼,亭台错落,一池碧水飘着桃花瓣,园中有一面粉白的墙壁。陆游独自漫步园中,心绪沉沉。这时,唐婉游园正巧走到这里,昔日恩爱夫妻意外相遇,默然相望,百感交集敛于眉目之间。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 唐婉先开口道:</p><p class="ql-block">表哥,未曾想在此处相逢。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 陆游回问:</p><p class="ql-block">表妹,分别多年,别来无恙?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 唐婉眼含泪光,轻轻点头,万般心事化作一声长叹。二人移步亭中落座,唤人拿来酒、在石桌上摆放酒盏,举杯互致问候,默默对饮,说起别来心绪。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 陆游:</p><p class="ql-block">表妹啊,今日沈园又相逢,恍若幽梦旧时同。看你容颜添憔悴,一寸心痛似刀捅…….</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 唐婉:</p><p class="ql-block">谢表哥!表哥风骨尚如旧,眉宇之间锁清愁。一别经年相思苦,万语千言涌心头…….</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 言谈之中,天边暮色缓缓地笼罩了沈园。唐婉站起身说:“天色不早,我应当归去了。”</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 唐婉转身离去。偌大的庭院,只剩下陆游一人。此时,为不违母命而休了唐婉,但深情难断的痛苦与愧疚笼罩着他,让他肝肠寸断,悔恨交加。他缓步走到粉壁前,提笔挥毫,一边书写,一边低声吟诵,写下了一首凄婉悲怆、催人泪下的《钗头凤·红酥手》:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">红酥手,黄滕酒,满城春色宫墙柳。</p><p class="ql-block">东风恶,欢情薄。一怀愁绪,几年离索。错、错、错。</p><p class="ql-block">春如旧,人空瘦,泪痕红浥鲛绡透。</p><p class="ql-block">桃花落,闲池阁。山盟虽在,锦书难托。莫、莫、莫。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 题罢,陆游凝视着墨迹良久,才满怀怅惘,悄然离去。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 岁月流转,转眼又是一年春日。沈园风景依旧,壁上陆游的题词仍历历在目。这一天,唐婉孤身重游沈园。忽见壁上词章,触目伤情,悲恸难抑,当即提笔,和下一首极至压抑、哀婉动人的《钗头凤·世情薄》:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">世情薄,人情恶,雨送黄昏花易落。</p><p class="ql-block">晓风干,泪痕残。欲笺心事,独语斜阑。难,难,难!</p><p class="ql-block">人成各,今非昨,病魂常似秋千索。</p><p class="ql-block">角声寒,夜阑珊。怕人寻问,咽泪装欢。瞒,瞒,瞒!</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 写毕,笔从唐婉的手中滑落,悲痛欲绝的她久久伫立在粉壁之前,泪流满面。然后缓缓移步,落寞远去。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 人生的许多遗憾就是如此,本来,唐婉在夫君赵士程的安抚和精心的照料下,日子已经安稳,没有料到与陆游这一场意外相逢,一首最爱之人追悔不及的爱情悲剧词,让唐婉心中已经平复的愁绪、委屈和不舍又翻涌出来,一年后,她便抑郁而终。</p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 正是因此,八百年来,世人怜惜唐婉的坎坷身世,叹惜陆游与她终身无法团圆。并称沈园双璧的两首《钗头凤》,才能够得以代代相传,成为千古绝唱。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block"> 2026年8月9日</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 作者朗诵青松简介:老知青。退休干部,热爱写作利朗诵、在前行的道路上,且行且努力、且行且珍惜。</p><p class="ql-block"><br></p>