玮哥诗抄|读节妇吟兼问明儒

玮哥说

<p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">读唐代张籍《节妇吟》,谓女子爱而受赠,还珠垂泪,其情之真,缠绵悱恻。晚明诸儒讥之,既以心许,其节危矣。是谓假正经。因填此阕,以寄微意。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">赠妾用心如日月,双珠曾系罗襦。今朝垂泪对还珠。此生难再许,已誓事吾夫。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">素志堪吟千载过,笑他明末腐儒。执言危节实胡涂。人心如死水,何必守肌肤!</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(128, 128, 128); font-size:20px;">张籍原诗</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(128, 128, 128);">节妇吟</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">君知妾有夫,赠妾双明珠。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">感君缠绵意,系在红罗襦。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">妾家高楼连苑起,良人执戟明光里。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">知君用心如日月,事夫誓拟同生死。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">还君明珠双泪垂,恨不相逢未嫁时。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(128, 128, 128); font-size:20px;">明儒所议</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">唐汝询:系珠于襦,心许之矣......然还珠之际,涕泣流连,悔恨无及,彼妇之节,不几岌岌乎?</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">贺贻孙:此诗情辞婉恋,可泣可歌,然既系在红罗襦,则已动心于珠矣,而又还之。既垂泪以还珠矣,而又恨不相逢于未嫁之时。柔情相牵,展转不绝,节妇之节,危矣哉!</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(128, 128, 128); font-size:20px;">玮哥评论</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">明儒的假正经,已是标准答案,甚至成了习惯。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">时至今日,这样的真情被称为玩暧昧,指为精神出轨,甚至会被认作第三者;而不会被认为是最本真的发乎情和最克制的止于礼。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(128, 128, 128);">人们对感情的驯化,敢爱知止的退步,由此可见一斑。</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p>