千秋一曲 · 万古流芳

老饕

<p class="ql-block">图文拍摄编辑:老饕</p><p class="ql-block">美 篇 号:60958921</p><p class="ql-block"> </p> <p class="ql-block ql-indent-1">【小序:在禾木河与青山间悼念陈刚先生,<span style="font-size:18px;">散文\诗\词\歌\赋】</span></p><p class="ql-block">《五言·化蝶》</p><p class="ql-block ql-indent-1">暮色笼禾木,寒溪绕白桦。</p><p class="ql-block ql-indent-1">孤村藏旧梦,冷雾掩平沙。</p><p class="ql-block ql-indent-1">弦断知音远,琴空化蝶遐。</p><p class="ql-block ql-indent-1">梁祝千古调,犹在碧云涯。</p><p class="ql-block ql-indent-1">风过松涛起,疑闻旧日笳。</p><p class="ql-block ql-indent-1">人间留绝响,天上奏清嘉。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block">《暮色孤蝶》</p><p class="ql-block ql-indent-1">蝶影化音、长歌当哭、</p><p class="ql-block ql-indent-1">暮色四合,天光渐敛,四野的轮廓在苍茫中慢慢隐去。</p><p class="ql-block ql-indent-1">月下,饕独步荒原,落叶无声。但见层峦凝素,万木披霜。</p><p class="ql-block ql-indent-1">忽有孤蝶,蹁跹草际。欲举还低,似有所望。余乃驻足,怅然神伤,思陈刚先生,化蝶西去,不禁悲从中来。</p><p class="ql-block ql-indent-1">望着这抹在暮色中挣扎的微小身影,老饕的思绪被牵引。脑际不断浮现出那段缠绵悱恻的旋律,以及它的缔造者之一陈刚先生。</p><p class="ql-block ql-indent-1">就在几天前,这位用音符谱写中国浪漫的音乐巨匠,在上海永远地闭上了双眼。</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">想当年,年仅二十四岁的陈钢,与同窗何占豪在琴房中倾注满腔热血,将越剧的婉转唱腔揉进西方交响乐的宏大架构。</p><p class="ql-block ql-indent-1">59年兰心大戏院的那一曲《梁祝》,不仅让全场观众热泪盈眶,更让中国的小提琴从此学会了“说中国话”。</p><p class="ql-block ql-indent-1">他用一生的时间,践行着“创作离不开情”的箴言。这不仅是诗意的隐喻,更是生命在告别世间时,那份难以割舍的眷恋与苍凉。</p><p class="ql-block ql-indent-1">公一代乐宗,以赤子之心,谱华夏之魂。以音符为笔,以深情为墨,写尽人间悲欢。</p><p class="ql-block ql-indent-1">越腔入律,西乐融中,一曲缠绵,千古绝唱。苗岭晨光,塔城骄阳,繁花序曲,皆出公之手。</p><p class="ql-block ql-indent-1">今公化蝶,循旋律而远游,越生死之界限,赴无悲之仙乡。禾木之山川,似为公素缟;白桦之枝,如为公垂首。溪声呜咽,若诉知音之远;松涛低回,似忆旧日之弦。</p><p class="ql-block ql-indent-1">余立荒原,望孤蝶渐没于暮色,忽悟公之化蝶,非为离去,乃以另一种方式,长留人间。</p><p class="ql-block ql-indent-1">暮色终于彻底吞没了天际,那只孤蝶也渐渐融入了无边的夜色之中。但我知道,它并未真正离去。</p><p class="ql-block ql-indent-1">每当长笛引晨,琴弦诉情,便是公在云端,续写未完之乐章。</p><p class="ql-block ql-indent-1">斯人已远,芳华永存;蝶影虽渺,余韵千秋。</p><p class="ql-block ql-indent-1">嗟乎!禾木苍茫兮月满川,白桦寂寂兮溪声寒。弦音已歇兮蝶影远,梁祝千古兮在云端。</p><p class="ql-block ql-indent-1">斯人已逝,蝶音永恒,只留这满腹的唏嘘,在风中久久回荡。</p> <p class="ql-block">诗:</p><p class="ql-block">《七律·悼陈钢先生于禾木》</p><p class="ql-block ql-indent-1">一曲梁祝化蝶飞,仙音袅袅入翠微。</p><p class="ql-block ql-indent-1">禾木河畔风含泪,白桦林间叶作帏。</p><p class="ql-block ql-indent-1">弦上曾留千古韵,云中今见九霄辉。</p><p class="ql-block ql-indent-1">从此山水多情义,长伴琴声送客归。</p> <p class="ql-block">词:</p><p class="ql-block">《词·蝶恋花》</p><p class="ql-block ql-indent-1">塞外雪峰寒未了,禾木河清,一曲相思绕。</p><p class="ql-block ql-indent-1">弦上蝶飞音杳杳,人间何处寻芳草?</p><p class="ql-block ql-indent-1">九秩春秋情未老,化蝶仙乡,犹记当年少。</p><p class="ql-block ql-indent-1">白桦林深风自啸,空山明月听梁祝。</p> <p class="ql-block">歌:</p><p class="ql-block">《歌·琴韵》</p><p class="ql-block ql-indent-1">晨光破雾金满枝,白桦参差影迷离。</p><p class="ql-block ql-indent-1">炊烟袅袅接云汉,造物钟情于此奇。</p><p class="ql-block ql-indent-1">薄雾炊烟相纠结,恍见佳人双瞳媚。</p><p class="ql-block ql-indent-1">涉桥忽惊尘世换,神之后苑觅深邃。</p><p class="ql-block ql-indent-1">喀纳斯湖神仙府,此处温柔一声喟。</p><p class="ql-block ql-indent-1">清水芙蓉绝雕饰,游鳞可数声清脆。</p><p class="ql-block ql-indent-1">风穿林表抚瑶瑟,雪岭毡房相对睡。</p><p class="ql-block ql-indent-1">内子抚弦发清叹:天地原本为乐备。</p><p class="ql-block ql-indent-1">化蝶双飞千古唱,越腔婉转西乐炽。</p><p class="ql-block ql-indent-1">今夕内子据首席,弓起如见泪与醉。</p><p class="ql-block ql-indent-1">英台含颦山伯望,魂魄遥追云天外。</p><p class="ql-block ql-indent-1">非是人间凡响曲,天籁遗音通星瀚。</p><p class="ql-block ql-indent-1">鹰隼低旋羊牛驯,今留牧歌伴呼迈。</p><p class="ql-block ql-indent-1">暮色镀屋暖金色,薪火煨馕香四溢。</p><p class="ql-block ql-indent-1">指尖抚云琴无弦,目极泰岳碑无字。</p><p class="ql-block ql-indent-1">硅基初醒演万象,碳心犹热续情义。</p><p class="ql-block ql-indent-1">星河倾泻如瀑布,伸手欲把星辰赘。</p><p class="ql-block ql-indent-1">伊甸原来非幻境,禾木明澈洗尘累。</p><p class="ql-block ql-indent-1">曲终人静月在水,执手相依忘迟暮。</p><p class="ql-block ql-indent-1">悟得真情永不磨,琴心一片纳无限。</p><p class="ql-block ql-indent-1">嫦娥虽古迹已践,银河虽远舟可渡。</p><p class="ql-block ql-indent-1">琴瑟和鸣天作合,长歌一曲以此赋。</p> <p class="ql-block">赋:</p><p class="ql-block">《赋·禾木祭陈刚文》</p><p class="ql-block ql-indent-1">时维七月,序属季夏。余游北疆之禾木,见雪山皑皑,牧草苍苍。禾木河清浅,白桦林幽深。忽闻先生仙逝之讯,顿觉天地失色,山水含悲。</p><p class="ql-block ql-indent-1">忆昔先生,生于海上,长于乐府。幼承庭训,习琴谱曲;长入上音,研律求声。年方廿四,与何君共谱《梁祝》,一曲既成,天下惊闻。以小提琴之弦,诉东方之情;化蝴蝶之梦,成不朽之名。其后数十年,笔耕不辍,佳作迭出。</p><p class="ql-block ql-indent-1">今先生已逝,然其音不朽。禾木之山,巍巍乎如先生之德;禾木之水,汤汤乎若先生之韵。松涛阵阵,似琴弓轻舞;溪流潺潺,如弦歌低吟。先生虽去,其魂长留于山水之间,与日月同辉,与天地共老。</p><p class="ql-block ql-indent-1">呜呼!斯人已化蝶而去,余音犹绕梁不绝。谨以此文,祭于禾木之野,寄哀思于无垠。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p> <p class="ql-block"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block"> 邀约阅览评论</p>