<p class="ql-block">云崖幽谷旧时乡,饮露含烟叶自香。</p><p class="ql-block">谁料离枝千劫始,揉成枯骨焙成霜。</p><p class="ql-block">沸水冲开魂一霎,半瓯春色有人尝。</p><p class="ql-block">一呷甘醇笑满座,谁见残渣委杯旁。</p><p class="ql-block">可叹深山灵秀种,换来席上半炷香。</p> <p class="ql-block">从来痴物遭轻弃,偏偏赤子最堪伤。</p><p class="ql-block">沥尽肝肠酬冷齿,掏空骨血奉炎凉。</p><p class="ql-block">待到精华都耗尽,谁人记汝旧时芳。</p><p class="ql-block">弃置阴墙苔迹下,任他霉雨蚀残妆。</p><p class="ql-block">世间薄幸寻常事,偏将热眼对冰肠。</p><p class="ql-block">用汝之时擎若玉,抛如敝履又何妨。</p> <p class="ql-block">人情不过喉间味,咽下甘醇忘了汤。</p><p class="ql-block">残躯冷透无人问,唯有寒蛩泣夜长。</p><p class="ql-block">知音好比朝露散,何必痴心枉断肠。</p><p class="ql-block">从今独守寒崖雨,不把丹心饲虎狼。</p>