<p class="ql-block">在古诗词中,白鸽的形象比较特殊。古人写鸟,多偏爱鸿雁、黄鹂、白鹭或燕子,白鸽往往不以独立的审美主体出现,而是作为“信使”、“和平”的符号存在。这些诗词不仅是自然之美的写照,更是古人情感、哲思与审美理想的载体。</p> <p class="ql-block"> 《咏白鸽》</p><p class="ql-block"> 明·高启</p><p class="ql-block"> 素羽翻飞映碧空,</p><p class="ql-block"> 衔书曾到广寒宫。</p><p class="ql-block"> 莫言身小无奇志,</p><p class="ql-block"> 万里云程一瞬中。</p> <p class="ql-block">《白鸽》· 唐·李商隐</p><p class="ql-block">白鸽飞时日欲斜,</p><p class="ql-block">禅房寂历饮香茶。</p><p class="ql-block">倾身承露沾红蕊,</p><p class="ql-block">侧目迎风避落花。</p><p class="ql-block">几度送书临水驿,</p><p class="ql-block">有时衔命到山家。</p><p class="ql-block">莫嫌羽翼轻无力,</p><p class="ql-block">犹胜人间驷马车。</p> <p class="ql-block">《白鸽》· 清·袁枚</p><p class="ql-block">白鸽翩翩绕画梁,</p><p class="ql-block">呢喃似语诉衷肠。</p><p class="ql-block">主人解意频投食,</p><p class="ql-block">不向人间觅稻粱。</p> <p class="ql-block">《放白鸽》· 宋·释道潜</p><p class="ql-block">白鸽飞来绕寺庭,</p><p class="ql-block">驯驯似解听经声。</p><p class="ql-block">老僧不遣儿童逐,</p><p class="ql-block">留与闲人作伴行。</p>