<p class="ql-block">仗剑出峡,江东骋怀——李白二十五岁顺江漫游诗篇合集</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">开元十三年(725),二十五岁的李白仗剑去国、辞亲远游。自夔门驶入瞿塘峡,顺长江穿越巫峡,驶出三峡群山,经荆门、浔阳、天门山,一路抵达六朝古都金陵。</p><p class="ql-block">告别巴蜀故土,万里长江铺展眼前。雄峡险峰、江汉平野、匡庐飞瀑、天门大江、金陵烟柳次第入目。诗篇之中,故土乡愁、凌云壮志、山水逸兴、怀古沉思交织相融,完整记录青年李白走出蜀地、放眼天下的心路历程。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">自巴东舟行经瞿塘峡,登巫山最高峰,晚还题壁</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">江行几千里,海月十五圆。</p><p class="ql-block">始经瞿塘峡,遂步巫山巅。</p><p class="ql-block">巫山高不穷,巴国尽所历。</p><p class="ql-block">日边攀垂萝,霞外倚穹石。</p><p class="ql-block">飞步凌绝顶,极目无纤烟。</p><p class="ql-block">却顾失丹壑,仰观临青天。</p><p class="ql-block">青天若可扪,银汉去安在?</p><p class="ql-block">望云知苍梧,记水辨瀛海。</p><p class="ql-block">周游孤光晚,历览幽意多。</p><p class="ql-block">积雪照空谷,悲风鸣森柯。</p><p class="ql-block">归途行欲曛,佳趣尚未歇。</p><p class="ql-block">江寒早啼猿,松暝已吐月。</p><p class="ql-block">月色何悠悠,清猿响啾啾。</p><p class="ql-block">辞山不忍听,挥策还孤舟。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">舟过瞿塘,舍舟登临巫山之巅。攀萝直上,立于峰顶纵目远眺,巴蜀群山尽收眼底,天地豁然开阔。暮色降临,山月渐升,峡中猿鸣凄清。眷恋雄奇峡江山水,却依旧决意登舟东行。雄峻山河之下,远行之志与惜别之情相伴相生。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">宿巫山下</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">昨夜巫山下,猿声梦里长。</p><p class="ql-block">桃花飞绿水,三月下瞿塘。</p><p class="ql-block">雨色风吹去,南行拂楚王。</p><p class="ql-block">高丘怀宋玉,访古一沾裳。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">夜宿巫峡江岸,猿鸣萦绕梦境。暮春江水裹挟落花东流。途经巫山,遥想楚王神女传说,追怀辞赋先贤宋玉。青年李白素来倾心辞章,凭古抒怀,暗藏渴望才华得以赏识、一展抱负的心愿。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">渡荆门送别</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">渡远荆门外,来从楚国游。</p><p class="ql-block">山随平野尽,江入大荒流。</p><p class="ql-block">月下飞天镜,云生结海楼。</p><p class="ql-block">仍怜故乡水,万里送行舟。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">此行里程碑式诗作。舟出荆门,三峡群山消隐,无垠江汉平原铺展开来。“山随平野尽,江入大荒流”写尽峡尽天开的壮阔。奔赴楚地满怀豪情,滔滔江水源自蜀乡,仿佛一路相送。壮志凌云之际,绵长乡愁萦绕心头。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">荆门浮舟望蜀江</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">春水月峡来,浮舟望安极。</p><p class="ql-block">正是桃花流,依然锦江色。</p><p class="ql-block">江色绿且明,茫茫与天平。</p><p class="ql-block">逶迤巴山尽,摇曳楚云行。</p><p class="ql-block">雪照聚沙雁,花飞出谷莺。</p><p class="ql-block">芳洲却已转,碧树森森迎。</p><p class="ql-block">流目浦烟夕,扬帆海月生。</p><p class="ql-block">江陵识遥火,应到渚宫城。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">驶过荆门,舟中回首西望。一江春水色调一如故乡锦江。连绵巴山渐渐远去,前路楚天辽阔。与《渡荆门送别》互为表里:一首向前展望新天地,一首回身遥望故土,一顾一盼,写尽出峡之际复杂心绪。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">荆州歌</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">白帝城边足风波,瞿塘五月谁敢过。</p><p class="ql-block">荆州麦熟茧成蛾,缲丝忆君头绪多。</p><p class="ql-block">拨谷飞鸣奈妾何。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">驻足荆州,效仿巴渝民间歌谣。以女子口吻道出峡江行路艰险与绵长思念。李白久历川江航行,深知三峡风浪之险。借民间情歌,描摹峡江两岸寻常百姓的悲欢,笔触由山水延伸至人间烟火。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">江上寄巴东故人</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">汉水波浪远,巫山云雨飞。</p><p class="ql-block">东风吹客梦,西落此中时。</p><p class="ql-block">觉后思白帝,佳人与我违。</p><p class="ql-block">瞿塘饶贾客,音信莫令稀。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">身在荆楚,梦向西方白帝城。远离蜀中旧友,山水阻隔。嘱托友人,峡中商旅往来频繁,切莫中断书信。纵然仗剑远游、快意征途,漂泊游子依旧珍视故土情谊。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">秋下荆门</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">霜落荆门江树空,布帆无恙挂秋风。</p><p class="ql-block">此行不为鲈鱼鲙,自爱名山入剡中。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">漫游荆楚数月之后,秋风再起,再度扬帆东下。直抒胸臆:远行并非贪图安逸享乐,只为遍历天下名山。短暂停留思索之后,心志愈发坚定,向着江东大地继续前行。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">江行寄远</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">刳木出吴楚,危槎百馀尺。</p><p class="ql-block">疾风吹片帆,日暮千里隔。</p><p class="ql-block">别时酒犹在,已为异乡客。</p><p class="ql-block">思君不可得,愁见江水碧。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">自荆门继续顺流东行,舟中怀远。长风催动船帆,行舟瞬息千里。饯别酒香尚未消散,转眼已是异乡漂泊。前路浩荡,满怀寻梦理想,独行江上,又生出羁旅孤寂,壮志与柔情并存。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">望庐山瀑布(其二)</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">日照香炉生紫烟,遥看瀑布挂前川。</p><p class="ql-block">飞流直下三千尺,疑是银河落九天。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">舟抵浔阳,登临庐山香炉峰。朝阳氤氲山间,飞瀑凌空奔泻。超凡的想象振笔而出。蜀中山水清幽内敛,至此浪漫才情彻底释放,是青年李白浪漫诗风走向成熟的标志。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">望庐山五老峰</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">庐山东南五老峰,青天削出金芙蓉。</p><p class="ql-block">九江秀色可揽结,吾将此地巢云松。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">目光由飞瀑转向五老奇峰。群峰拔地而起,宛如苍天雕琢的金色莲花。登临远眺,浔阳山水尽收眼底。目睹胜景,顿生归隐云山之念。出世隐逸与入世建功的思索,自匡山延续至今,久久不曾消散。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">望天门山</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">天门中断楚江开,碧水东流至此回。</p><p class="ql-block">两岸青山相对出,孤帆一片日边来。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">舟行皖江,大江冲破天门两山对峙隘口。江水奔涌回旋,青山随舟行次第显现。一叶孤帆向着旭日远航。短短二十八字动感十足,正是青年李白冲破险阻、一往无前的写照,大鹏振翼的意气尽在长江波涛之上。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">登瓦官阁</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">晨登瓦官阁,极眺金陵城。</p><p class="ql-block">钟山对北户,淮水入南荣。</p><p class="ql-block">漫漫雨花落,嘈嘈天乐鸣。</p><p class="ql-block">两廊振法鼓,四角吟风筝。</p><p class="ql-block">杳出霄汉上,仰攀日月行。</p><p class="ql-block">山空霸气灭,地古寒阴生。</p><p class="ql-block">寥廓云海晚,苍茫宫观平。</p><p class="ql-block">门馀阊阖字,楼识凤凰名。</p><p class="ql-block">雷作百山动,神扶万栱倾。</p><p class="ql-block">灵光何足贵?长此镇吴京。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 解读</p><p class="ql-block">清晨登上瓦官阁,远眺金陵山川。楼阁凌云,梵音随风。诗人放眼六朝故都,俯仰之间,感慨昔日帝王霸业消逝,生出深沉的兴亡之叹。由山水览胜转入历史沉思,情绪层层递进,紧随其后的《金陵望汉江》由此生发。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">金陵望汉江</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">汉江回万里,派作九龙盘。</p><p class="ql-block">横溃豁中国,崔嵬飞迅湍。</p><p class="ql-block">六帝沦亡后,三吴不足观。</p><p class="ql-block">我君混区宇,垂拱众流安。</p><p class="ql-block">今日任公子,沧浪罢钓竿。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">解读</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">抵达金陵,凭栏远眺万里长江。江水纵横贯通华夏大地。回望六朝兴衰,放眼大唐一统四海安宁。借用任公子垂钓典故:天下太平,巨患不起,英雄却难觅施展抱负的契机。一路漫游的豪情之中,悄然渗入怀才难遇的深沉思索。</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">心路脉络总括</p><p class="ql-block"> </p><p class="ql-block">十五岁匡山闭门,静观风物,沉蓄根基;</p><p class="ql-block">十八岁山中访道,在隐逸与仕进之间徘徊思索;</p><p class="ql-block">二十岁漫游成渝,初次干谒,展露凌云之志;</p><p class="ql-block">二十四岁辞别匡山,扬帆启程,作别蜀地;</p><p class="ql-block">二十五岁穿越三峡,自瞿塘一路顺江抵达金陵。</p><p class="ql-block">雄峡奇峰、江汉平野、匡庐飞瀑、天门大江、六朝古都依次相逢。诗篇里,有告别故土的乡愁、冲破群山的豪迈、寻访名山的逸兴、凭吊古今的沉思。</p><p class="ql-block">匡山多年读书、练剑、访仙问道的积淀,万里长江一路尽数舒展。一叶孤舟顺流东下,属于诗仙李白纵横天下的漫游岁月,徐徐铺展。</p><p class="ql-block"> </p>