<p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">杭州某年小暑,一老僧于河坊街茶棚独坐。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">有青年趋前问禅,僧以盖碗茶推之。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">青年捧碗,烫不能持,复置于桌。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">僧笑:“烫是禅,不烫亦是禅。弃烫取不烫,是避禅。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">青年复捧,强忍烫手,面赤汗出。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">僧又笑:“忍是禅,不忍亦是禅。以忍对抗,是战禅。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">青年惑,放碗,直视僧目:“如何是不避不战?”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">僧以己碗就唇,轻啜一口,置碗于桌,整个过程如呼吸自然,无避无战,无忍无受。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">青年凝思良久,忽取己碗,就唇一啜——烫,然烫即饮,饮即烫,无分之想。饮毕,汗流浃背,心下已然清凉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">僧起,付茶资,没入人群。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:15px;">青年独立街心,手中犹握空碗,碗已空,烫意犹在——此烫意,即是独之初体。</span></p>