【中篇小说】家国同辉(二)

太极仙姝

<p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">第二集 没有司机的车</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">鹧鸪天·开篇</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">二十年间掌上痕,风霜磨作茧中魂。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">长街窄巷皆心路,骤雨惊雷不动身。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">潮骤起,浪翻云。无人车影过如鳞。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">空将旧艺酬天地,谁信苍生逊铁轮?</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:22px;">一、潮来</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">城区老街藏着一代人的烟火底色。青灰砖墙挨挨挤挤,斑驳的门窗载着数十年的光阴,窄窄的巷道里,常年飘着早餐铺的豆浆香、街边绿植的草木气,还有出租车驶过的淡淡汽油味。林敬山、林远山两家家门隔着三个门牌号,二人是堂兄弟,比邻而居数十年,两户人家走动格外勤厚,情分胜过寻常至亲。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">街坊邻里都知晓,林家大伯林敬山,是整条街最实在的老好人。远山膝下育有两子一女,几个孩子自小常往大伯家跑,饿了去大伯家吃饭,放学由大伯接送,遇事总爱找大伯倾诉。在孩子们心里,沉默寡言却事事兜底的大伯,比忙于公务、不苟言笑的父亲,更多了几分温情暖意。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">五十八岁的林敬山,大半辈子都拴在一台方向盘上。整整三十年,从夏露晨曦到深宵寒夜,从雨雪风霜到四季晴暖,他的脚步从未踏出车轮丈量的城市街巷。掌心被方向盘磨出层层厚茧,指甲缝里常年嵌着洗不净的机油灰,腰背被常年久坐的劳损压得微微佝偻,一双眼睛,看遍了这座城市凌晨四点的空荡、深夜十二点的繁华。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">妻子赵秀兰比他小两岁,去年刚从街道工厂退休。一辈子做工持家,手脚勤快,性子温和坚韧,将家里打理得井井有条,陪着丈夫熬过了跑车养家的所有苦日子。堂弟林远山,年少勤学,中年深耕政务,任职市政府办公室副主任。近年人工智能办公席卷体制内外,旁人畏难退缩,他沉下心钻研AI撰稿、智能办公系统,靠着肯吃苦、善钻研的韧劲,练出一手人机协同的过硬本领,笔下材料精准通透、出彩亮眼,是全市机关系统公认的“铁秘”。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山嘴上从不刻意夸赞堂弟,逢人也只是淡淡带过,可心底里是实打实的敬佩。他没读过太多书,一辈子只会一件事——开车。手握方向盘,脚踏油门刹车,靠一身苦力、一双肉眼、三十年经验养家糊口,是他安身立命唯一的本事。远山靠笔墨文字、靠与时俱进的学识立足,这份体面与能耐,是他穷尽半生也触碰不到的光景。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">2026年的春天,一场颠覆行业的风暴,悄无声息席卷而来。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">四月,海外特斯拉全自动驾驶无人出租车正式量产落地。热搜刷屏、短视频霸榜,无人智能出行成了人人谈论的新词。消息飘进这座滨海小城时,市井街巷依旧烟火如常,无人察觉一场生计变局已然临近。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">那日午后,阳光燥热,空气中裹着初夏的闷意。林敬山开着他那辆老桑塔纳,在城区加油站排队。长长的车队蜿蜒排列,司机们摇下车窗,抽烟闲聊,打发着排队的枯燥时光。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">前排的老周,是和他并肩跑车二十余年的老伙计,性子爽朗急躁,此刻拿着手机,声音洪亮,带着几分惊叹与惶惑,穿透嘈杂的车流声:“老林!看见新闻没?美国无人车量产了!彻底没方向盘、没司机,全程机器自己跑,以后出租车司机怕是要没饭吃了!”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">周遭几个司机纷纷探头附和,议论声此起彼伏,有人新奇,有人调侃,有人隐隐担忧。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山指尖夹着半截燃着的烟,烟灰簌簌落下,他眼皮都没抬一下,目光死死盯着加油机跳动的数字。蓝色的数字不停更迭,对应着实实在在的油耗成本,是他每天睁眼就要面对的生计压力。他淡淡扯出一丝苦笑,心底全然不以为意。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他跑了三十年车,见惯了行业更迭。早年黄面的取代人力三轮,轿车取代黄面的,每一次变革都有人叫嚣行业终结,可到头来,手握技术、踏实肯干的人,总能守住一口饭吃。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">彼时的他,固执地认定,科技变革远在千里之外。机器再智能,终究不如活人灵活、靠谱、有人情味。他三十年的路面经验、路况判断、应急本事,是冰冷机器替代不了的底气。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">可时代的浪潮,从来不会给人缓冲的余地。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">不过一月光景,变局骤然落地。五月,海外FSD全自动驾驶系统正式引入国内,市面绝大多数在售智能车型,只需一次在线软件升级,便可达到L4级自动驾驶水准。国内车企瞬间被点燃竞争战火,比亚迪、吉利、蔚来、小鹏纷纷下场,扎堆推出无人出租车型。新车售价从二十万一路暴跌,十万出头便可落地,性价比彻底碾压传统燃油车。传统燃油车遭遇断崖式滞销,各大4S店门前挂满鲜红的“清库特价”横幅,新车落地即打七折。整条汽车产业链,迎来新旧更迭的拐点。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">街边的风向变了,跑车司机们的日子,也跟着彻底变了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">六月初的一个清晨,天光大亮,车流渐起。林敬山像过去三十年的每一个清晨一样,准时出车,收拾好车辆,调整好座椅,怀揣着踏实过日子的心思,驶入熟悉的城区主干道。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他沿着市中心最繁华的商圈、写字楼、居民区环线,一圈、两圈、三圈,车轮滚滚,整整一上午,手机接单界面干干净净,没有一单预约。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">夏日的阳光渐渐毒辣,晒得车身发烫,也晒得人心头发沉。林敬山点开接单后台,冰冷的数据刺得人眼眶发酸:当前城区在线空闲传统出租车,足足十七辆,大家空车巡游,无单可接。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">抬眼望去,宽阔的马路上,银色、白色的无人出租车络绎不绝。它们车身干净整洁,行驶极致安静平稳,不抢道、不怠速、不绕路,精准规划最优路线,几乎零空驶率,包揽了全城大半的出行订单。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他颤抖着指尖点开计价规则,瞬间浑身冰凉。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">无人出租车特惠起步价,两块八。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他跑了三十年的燃油出租车,起步价八块。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">三倍的价差,是人力无论如何努力都无法抹平的鸿沟。普通人会选昂贵的人工出租,还是廉价便捷的智能无人车?答案不言而喻。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">燥热的风灌进车窗,吹得人胸口发闷。林敬山点开沉寂的出租车司机微信群,往日喧嚣热闹的群里,此刻只剩死寂。他敲下一行字:“这价差太大,这活儿以后怎么跑?”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">消息发出,石沉大海。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">群里几十号老司机,无人答话。大家心里都清楚,不是不想说,是无话可说。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">直到傍晚,手机弹出一条私信,是老周发来的。语音点开,沙哑疲惫的嗓音扑面而来,没有往日的爽朗,只剩无尽沧桑:“别跑了,敬山。我今天出车八个小时,流水一共一百二。除去油费,连本钱都收不回来。这行,真的不行了。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">短短几句话,字字扎心。林敬山盯着屏幕,指尖僵硬,良久打不出一个字。他缓缓将车停在路边树荫下,熄火、落窗、点烟。打火机咔嚓一声脆响,火苗燃起,烟雾袅袅升腾。他大口吸着烟,却压不住心底翻涌的慌乱与悲凉。车水马龙在眼前流淌,人声喧嚣入耳,可他的世界,却静得可怕。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">变局从未停歇。七月,交通运输部正式发文,全面扩大自动驾驶出租车试点运营范围。八月,本市规模最大的出租车公司官宣:一次性投放两千台无人出租车,全面进驻城区各大商圈、车站、医院。九月,全市传统出租车订单量同比暴跌六成。曾经养家糊口的黄金行业,彻底沦为夕阳末路。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">昔日热闹的司机大群变了模样。没有了欢声笑语,没有了接单喜悦,每天刷屏的,全是退车、解约、转行的消息。有人放下干了半辈子的手艺进厂打工,有人变卖爱车摆摊谋生,有人彻底离开城市返乡度日。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">某天深夜,老周又在群里发了一条长语音,声音干涩沙哑,带着争执过后的疲惫:“我退车了。干了二十多年,彻底退了。公司以车况磨损超标为由,扣了我两万押金。我理论、争吵、求情,全都没用。”停顿几秒,传来一声沉重叹息,“敬山,别硬撑了。咱们这代吃方向盘饭的人,路断了。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山靠在座椅上,把这条语音来来回回听了好几遍。每一个字都像重锤砸在心上。他太懂老周的委屈,太懂这份半生事业付诸东流的绝望。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">暮色沉沉坠落,城市的路灯次第亮起。车流之中,无人车专属的蓝色标识灯一闪一闪,密密麻麻,像夏夜河底层层叠叠的鱼鳞,精致、冰冷、规整。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">望着这片光影,二十年前的旧事骤然翻涌心头。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">刚入行跑出租那年,他二十八岁,正是出租行业的黄金年代。每晚深夜收车回家,兜里揣着满满当当的零钱纸币。他最爱坐在客厅灯下,把所有零钱一张张掏出来,平整铺开,按面额分类,一遍、两遍、三遍细细数清。细碎的纸币,是一家人的生活费,是孩子的学费,是日子蒸蒸日上的希望。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">厨房里,妻子赵秀兰总会留着温热的饭菜。年幼的女儿蜷在他腿边,睁着懵懂的眼睛,看着父亲数钱,叽叽喳喳说着学校的趣事。彼时的他,心里踏实安稳,笃定靠着这双手、这台方向盘,就能守住一家人的安稳岁月,能把日子稳稳当当过到老。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他以为,车轮不息,生计不止,这份手艺能陪他干到退休。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">可如今,人还未老,身仍有力,半生依仗的生路,已然彻底断绝。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">晚风穿过车窗,吹凉了掌心的烟蒂,也吹凉了一颗坚守半生的心。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:22px;">二、初乘</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">七月,老桑塔纳终究抵不过岁月侵蚀,送去修理厂大修。恰逢赵秀兰膝盖旧伤复发,需要去市人民医院复查。术后膝盖脆弱,无法长时间行走,公交要倒两趟,儿女又各自上班。万般无奈之下,一辈子最抵触无人车的林敬山,被逼到了不得不尝试新事物的地步。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">午后雨停,空气潮湿清新。林敬山坐在沙发上,对着手机屏幕踌躇良久。屏幕上的出行软件,他下载数月,却从未点开过一次。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">深吸一口气,他点开了界面。首页最醒目位置,弹窗置顶,赫然写着“无人车·特惠出行”。下方一行小字:本次行程由全自动驾驶车辆提供服务,车内无驾驶员、无安全员。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他侧头看向妻子,声音带着几分迟疑:“要不……咱们还是坐公交?慢慢走,总能到。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">赵秀兰摇头:“倒两趟车,我这膝盖真扛不住。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山咬了咬牙,低头对着陌生的软件摸索起来。用惯了实体按键的他,对全屏触屏格外生疏。目的地输入,输错删、删了输,反反复复三遍才定位准确。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">提交订单不到五分钟,一辆银灰色电动车平稳驶来,静静停在单元楼下。前排驾驶室空空荡荡,没有方向盘,视野空旷得让人心里发慌。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">赵秀兰扶着楼梯扶手走出单元门,看到空无一人的车辆,瞬间驻足,迟迟不敢迈步:“这车里没人?真能自己跑?”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山压下心底所有的别扭,率先弯腰钻了进去。白色真皮座椅一尘不染,没有烟味、没有汗味、没有他车上那股混了二十年的汽油味。他端正坐着,浑身僵硬,像穿着脏鞋踏入别人家干净的客厅。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">“上来吧,没事。”他抬手招呼老伴。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">赵秀兰小心翼翼落座,车门自动闭合。她戴上老花镜,凑近中控屏,语气带着几分新奇:“你看这机子,能调空调,还能放歌,比咱们那台老桑塔纳高级多了。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山没有应声。他脊背挺直,双眼死死盯住前方路况,比自己开车时还紧张。他亲眼看着车辆自主起步、变道、避让。行至一处无红绿灯的人行横道,一位拄拐老人步履蹒跚地过马路。车辆自动减速,稳稳刹停在斑马线外,安静等候,不鸣笛、不催促。直到老人完全穿过,才重新起步。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">短短一段路程,看得林敬山心神震动。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他自诩三十年老司机,遵纪守法、礼让行人,可他心里清楚,人力终究有局限。赶时间时会忍不住提速,车流拥堵时会烦躁鸣笛,疲惫时难免有疏漏。他从来做不到每一次礼让都这般精准、这般耐心。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">机器没有疲惫、没有情绪、没有急躁,只有绝对的规则和精准。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">抵达医院,车辆自动靠边、打双闪、弹开车门。林敬山扶着妻子下车,下意识转头望向驾驶座——空空荡荡,方向盘自动回正。他关上车门,身后的无人车已然自主启动,平稳汇入车流。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">赵秀兰由衷感慨:“真稳当啊,比你开了三十年的车还稳。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山没接话。他伫立在人流穿梭的医院门口,望着那抹银灰色车影消失在车流深处,心底五味杂陈。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">年轻时入行,师父对他说:“开车的人,心里要装着路、装着车、装着路上所有人。守住规矩,稳住心性,方能开好一生车。”这三句话,他记了三十年,守了三十年。他始终以为,这是人类独有的温度与担当,是机器永远无法复刻的本事。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">可这一刻,他第一次清晰地感知到:自己坚守半生的手艺,在冰冷精密的人工智能面前,再也不值钱了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">人心有温度,却有局限。机器无温情,却无短板。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:22px;">三、暴雨</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">八月的傍晚,天气诡谲多变。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山在城郊跑完最后一单,准备返程。天边乌云翻涌,转眼间,暴雨倾盆而下。豆大的雨点砸在车顶,噼里啪啦响成一片,雨刷开到最快,前挡风玻璃还是糊成白茫茫一片。高速路面瞬间积水,车灯照出去只看见水雾和模糊的尾灯。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山本能地握紧方向盘,三十年经验告诉他:这雨太大了,不能再开。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他打着双闪,慢慢往应急车道靠。车轮碾过积水,车身轻微打滑,他死死稳住方向,额头冒出细汗。后视镜里,几辆私家车也纷纷靠边,打着双闪不敢动了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">就在他准备彻底停下的时候,一道银白色车影从他左侧平稳驶过。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">是一辆无人出租车。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">没有犹豫,没有减速,没有双闪。它稳稳地行驶在车道中央,尾灯在雨幕中拉出两条清晰的红线。雨刷规律摆动,车身不飘不晃,速度均匀得像是晴日里巡航。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">林敬山愣住了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他开了三十年车,从没见过哪台车在这样的大暴雨里还能开得如此从容。更让他震惊的是,那辆车经过一处积水路段时,提前变道、减速、通过——动作行云流水,比任何老司机都老练。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他突然生出一个荒唐的念头:跟着它。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他松开刹车,慢慢驶回车道,远远跟在那辆无人车后面。它变道,他也变道;它减速,他也减速;它避开积水,他也跟着绕开。雨刷疯狂摆动,视线依旧模糊,可他心里忽然不那么慌了。前面那两条红色的尾灯,像一根看不见的绳子,拽着他往前走。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">就这样,他跟了整整十五公里。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">直到驶出暴雨区,雨势渐小,那辆无人车在一个路口右转,汇入另一条街道。林敬山没有跟上去,他慢慢减速,靠边停车,熄了火。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">雨还在下,但已经小了。他靠在座椅上,双手还握着方向盘,指节泛白。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他输了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">不是输给机器,是输给自己三十年的固执。他一直以为,机器没人灵活、没人可靠、没人有温度。可刚才那十五公里,那辆没有司机的车,比他开得稳、开得准、开得安全。它在暴雨里从容不迫,而他,差点连开都不敢开了。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他点了一根烟,手还在微微发抖。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">不是害怕,是认命。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><b style="font-size:22px;">四、余音</b></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">那之后,林敬山依旧每天出车。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">老桑塔纳从修理厂取回来了,可他常常整日闲置,车顶上落着一层浮尘。他每天清晨照样起身,收拾妥当,下楼发动车。发动机轰鸣的老旧声响,在满街安静的智能车流里,显得格格不入。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他在城郊转一整天,有时接一单,有时两单,有时颗粒无收。一天流水从一百二降到六十,再到三十。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">傍晚,他去熟悉的面馆吃面。老板看着依旧奔波的他,随口劝:“老林,还跑呢?身边开出租的都改行了。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他喝完面汤,抹了抹嘴:“跑。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">一个字,倔得像石头。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">饭后去加油站。曾经车来人往的地方,如今冷冷清清。往日一起等活儿的老周、小刘、老王,全没了踪影。偌大的站点,只剩他一辆车。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">加完油,他把车停在路边,点了根烟。街对面的电子屏滚动着无人出租车广告:“每公里仅需零点八元,真省钱!”广告里一个老太太笑呵呵地说。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他掐了烟,发动车,汇入晚高峰。一台台无人车从他两侧安静地超过去,像一阵无声的风。后视镜里,城市的灯火层层亮起,无人车的蓝色标识灯密密麻麻,铺满整条长街。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">他想起爷爷讲过的旧事。早年间送信的邮差,靠一双脚走遍山野乡村。后来有了自行车、汽车、网络,邮差这个行当就没了。那些靠脚力吃饭的人后来去了哪里?没人记得。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">时代更迭,旧业落幕,从来都是无声无息。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">夜色深沉。林远山在书房/里听见楼下汽车发动的声音,停了停笔。沈若兰问:“大哥还出车?”他点点头:“嗯,他说再跑跑。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">沉默片刻,他又说:“我当初学AI写材料,也难受。后来想通了,不是本事废了,是使本事的地方变了。可大哥使本事的地方,没得变了。”</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">窗外,无人车静静穿行。它们不需要方向盘,不需要三十年攒下的本事。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">但它们不知道,有一个人,还在深夜里握着方向盘,不肯松手。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">七律·结尾</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">半世车轮碾作尘,一朝铁马替金鳞。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">雨中曾忍三更冻,城里空悲十载春。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">后视镜中街渐远,前行道上夜初匀。</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="font-size:22px;">老来自笑痴情在,犹向虚空唤故人。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="font-size:22px;">(第二集 完)</span></p>