<p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">“声若裂帛”即封神</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px;">——邢之诺《离弦》,何以成为当代诗坛一尊“孤峰”?</b></p><p class="ql-block"><b>作者:</b>风痕</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>引子</b></p><p class="ql-block">一首诗引发"文体群殴"。</p><p class="ql-block">邢之诺《离弦》,凭什么让七律、词牌、现代诗集体"投诚"?一首《离弦》,不过四十余行,却让数位诗人用各自擅长的文体,以七律之工整、词牌之长短句、藏头诗之巧思、现代诗之自由,乃至成真吾自创之"非是体"竞相酬和:——这不是流派间客套唱和,而是一场"文体群殴"式集体致敬。</p><p class="ql-block">自古文人相轻。但《离弦》为何能让才华横溢之同行"技痒"?答案不在唱和之喧闹,而在文化守夜人邢之诺原诗文本含金量中:——这是一首让同行“手痒”的新古典主义诗歌。它以一己之力,同时接住了古典之苍茫、现代之暴烈、禅寂之幽深,让每一个读到它的雅士,都忍不住"回射一箭"。</p><p class="ql-block">诗中女将军邢之诺,以常静古筝曲为引,却劈开了一条迥异于传统“音乐诗作”的路数:它拒绝描摹旋律,直接将听觉“翻译”为视觉暴力:——“剑气若虹,斜照江天”“漫卷十万里狼烟”,短短数行,空间被撑至极限,意象以光速推进;又以同等力道将暴力消解为禅寂:——“崖下栖心,松涛作伴”“一朵曼珠沙华风干”。从“杀气盈袖”到“枯木寻禅”,行云流水间完成的精神骤转,其密度与跨度,已超出一般诗作的情感承载,具备了经典诗歌才有的提纯能力。所以,李灿曾公开推崇:——邢之诺《离弦》,文采堪比唐宋,风骨不输须眉。荡气回肠,如飞镝金鸣,犹七彩流光。把筝乐绘如画,绘如涛,堪比白居易《琵琶行》。</p><p class="ql-block">更见功力的是语言层面的“古今同炉”。音乐通灵者邢之诺《离弦》中的古典雅词:——“白衣霜染”“抛杯弄盏”,与现代口语:——“危险!危险!危险!”“扫弦!扫弦!扫弦!”之间自如穿梭,毫无割裂感。尤其三声“危险”以惊叹号连击,将古筝扫弦时的听觉冲击,直接转化为文字的肌理震颤。这种将音乐质感“翻译”为文本节奏的能力,已触及诗歌语言的核心机密。常静古筝曲《离弦》的电子实验性,在鬼才邢之诺的语言实验中找到了完美的等价物。</p><p class="ql-block">这正是《离弦》成为“文学磁石”之原因:——威尔接住了它的苍茫浩气;岭南老林接住了它的奔雷裂帛;刘献琛教授用"新诗古译"隐括其古意;成真吾以“非是体”融其禅机与狂乱;古风新韵以"藏头诗"致敬;张宁的新古典主义诗歌则接住了它的孤独与回望。</p><p class="ql-block">每一种文体都从邢之诺原诗《离弦》中“挖走”不同维度之钻光,而原诗矿脉依然丰厚如初。诸位诗家用各自擅长的体裁“射回”一箭,恰恰证明邢之诺原诗那支先射出的箭,穿得够远、够深、够准。</p><p class="ql-block">邢之诺《离弦》惊人之处,在于它用最短的篇幅完成了三重时间之折叠,成为众声的起点:</p><p class="ql-block">第一重:古典中国之记忆。 “二十四桥”“白衣霜染”“抛杯弄盏”,这些意象带着杜牧、姜夔的诗温,却不沦为陈词:——邢之诺将它们从故纸堆里拽出,投入古筝电音的烈火中重熔。</p><p class="ql-block">第二重:现场之暴力感。 “危险!危险!危险!”三声连击,是琴弦将断未断时的物理颤栗,也是现代人精神濒临崩裂之精准外化。“扫弦!扫弦!扫弦!”则直接把演奏动作转化为诗句的呼吸节奏。读者不是在“读”诗,而是在“听”一场无法暂停的扫弦风暴。</p><p class="ql-block">第三重:超越时间之禅寂。 当“曼珠沙华”出现。佛经中"引魂之花",开在冥界三途河边,一切杀伐之气忽然有了归宿。“风干”二字用得极狠:不是凋零,不是枯萎,是杀气在时间中被抽走水分,定格为标本。曲终人醒,那一朵曼珠沙华“艳丽依旧”。原来“离弦”的终极指向,不是断裂,是从“时间之弦”上挣脱后的永恒。</p><p class="ql-block">三重时间在一首诗歌中无缝切换,这种结构能力,已非“技巧”可概括,而是精神格局之直接投射。同行选择和诗,只因:——这首《离弦》让人无法忽视,只能回应。</p><p class="ql-block">众诗家拔剑,仅为一诗。这场和诗之“阵垒”,四种文体之集体“破壁”。最令人称奇的,非数量,而是文体跨度:——从最严谨的七律、到古典词牌、再到自创的“非是体”、乃至藏头诗、到最自由的现代诗,几乎覆盖了汉语诗歌的全部光谱。</p><p class="ql-block">威尔的《七律》,以“寒筝”“剑影”“碧血”“玄名”铺陈,结于“孤崖月下捻枯英”:——这是从原诗的苍茫中截取了“孤绝”一脉,用格律的紧箍咒将江湖气凝为金石之声。颔联“漫卷潮声沉碧血,翻飞鹤雪浸玄名”,对仗之工、意象之险,堪称全组律诗之冠。</p><p class="ql-block">岭南老林的《七律两首》,则走向原诗“奔雷”一极。“裂帛一声穿碧空”“霹雳弦惊白玉盘”:——起句即炸裂,毫不拖沓。他的贡献在于用格律写“速度”:“十万峰峦随掌立,三千云水破空弹”,将古筝手的指法放大为移山倒海的神通,这是传统七律中罕见的“特效美学”。</p><p class="ql-block">刘献琛教授的《水龙吟》,选择了“隐括”之路:——用词牌重述原诗意境,却巧妙植入“渭城朝雨”“洛阳亲友”等古典离别,结尾“喜长亭杳若,比邻域外,凭荧屏见”陡然拉回当下,制造出时空错位之幽默,这是对原诗“穿越时空纠缠”的另一种注解。</p><p class="ql-block">古风新韵的《藏头诗》,以一种“致敬式”书写:——“声若裂帛,心似离弦”八字藏于句首,形式本身就是对原诗诗眼之最高礼赞。</p><p class="ql-block">成真吾堪称这场唱和的“狂人”。他一人贡献三首。一首《扬州慢》词牌、一首自创“非是体”、一首现代诗:——三首三种截然不同的文本策略。《扬州慢》中“破界电磁风”五字,已将古筝电音的特质精确传达;而“非是体”中那句“侠者,不是屠龙手,是守夜人提灯,照见人心底”,则完全跳出了原诗的江湖框架,注入了现代人文精神:——这是“和诗”的最高境界:不是模仿,是对话。他的现代诗则以“弦离琴的刹那,与琴等弦的千年”作结,将原诗的“离弦”母题提炼为一组哲学对仗,堪称全组最精炼的点睛之笔。</p><p class="ql-block">张宁的现代诗《玄音》,则以“弯弓射月/一声轻响/惊破日月山川”开篇,将原诗的“离弦之箭”意象独立放大,全诗贯穿着“追逐”与“放下”之拉锯,结尾“手一挥/此岸彼岸/波波相连”:——这是对原诗《离弦》禅寂之境的个性化回应,多了一份洒脱与温柔。</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">附诸诗家诗作以共赏:</span></p><p class="ql-block"><b>七律.离弦</b></p><p class="ql-block"><b>——读邢之诺《离弦》有感</b></p><p class="ql-block"><b>作者:</b>威尔</p><p class="ql-block">急弦骤裂迸寒筝,剑影横江浩气铮。</p><p class="ql-block">漫卷潮声沉碧血,翻飞鹤雪浸玄名。</p><p class="ql-block">曲终犹记黄芦渡,劫尽空凝白羽痕。</p><p class="ql-block">三万尘烟归暮霭,孤崖月下捻枯英。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《七律两首》·和邢之诺《离弦》</b></p><p class="ql-block"><b>作者</b>:岭南老林</p><p class="ql-block"><b>其一</b></p><p class="ql-block">裂帛一声穿碧空,冰弦摇落九天风。</p><p class="ql-block">骤惊沧海千重浪,忽转云山万壑松。</p><p class="ql-block">指下奔雷天地动,曲中飞雪古今融。</p><p class="ql-block">余音散入江湖去,犹带斜阳几处红。</p><p class="ql-block"><b>其二</b></p><p class="ql-block">霹雳弦惊白玉盘,银甲疾走跃龙渊。</p><p class="ql-block">乍如风雨摇城阙,忽作星河泻指端。</p><p class="ql-block">十万峰峦随掌立,三千云水破空弹。</p><p class="ql-block">曲终人在苍茫里,心共余波荡月寒。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>新诗古译:</b></p><p class="ql-block"><b>水龙吟·隐括邢之诺《离弦》</b></p><p class="ql-block"><b>作者:</b>刘献琛</p><p class="ql-block">轻挥素手春风拂,荡起一潭素练。</p><p class="ql-block">轻拢慢捻,声如裂帛,珠喷雪溅。</p><p class="ql-block">穿越时空,踏歌起舞,桃花烂漫。</p><p class="ql-block">想谪仙歌咏,王伦送别,情千尺,澄波浅。</p><p class="ql-block">一曲离弦缱绻,忆千秋、乱离离乱。</p><p class="ql-block">渭城朝雨,黄云白日,烽烟望断。</p><p class="ql-block">海内天涯,洛阳亲友,路长人远。</p><p class="ql-block">喜长亭杳若,比邻域外,凭荧屏见。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>藏头诗:《声若裂帛,心似离弦》</b></p><p class="ql-block"><b>——赞邢之诺诗乐交融巅峰之作《离弦》</b></p><p class="ql-block"><b>作者:</b>古风新韵</p><p class="ql-block">声起云霄破碧空,</p><p class="ql-block">若惊鸿影掠长虹。</p><p class="ql-block">裂帛千钧凝指力,</p><p class="ql-block">帛分一缕入苍穹。</p><p class="ql-block">心随曲调翻江海,</p><p class="ql-block">似有幽怨诉瑶宫。</p><p class="ql-block">离弦恰似飞星坠,</p><p class="ql-block">弦外余音绕玉栊。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>扬州慢·离弦急</b></p><p class="ql-block"><b>——听常静《离弦》,品邢之诺《离弦》,以词和诗,别开生面</b></p><p class="ql-block"><b>作者</b>:成真吾</p><p class="ql-block">银甲撕开,华光飞溅,碎瓷月影桥东。</p><p class="ql-block">正狂弦催雨,破界电磁风。</p><p class="ql-block">扫三叠、霜刀裂帛,剑光若虹,斜照江空。</p><p class="ql-block">野鸿翩、十万人烟,燃作狼烽。</p><p class="ql-block">粉蜉蝣墨,卸妆时、谁记颜容?</p><p class="ql-block">剩曼珠沙华,风干血色,犹带离容。</p><p class="ql-block">古木抱禅空谷,留余处,声断声重。</p><p class="ql-block">叹诗词含璧,原为同一光熔。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>非是阁主非是集</b></p><p class="ql-block">——听常静《离弦》,读邢之诺《离弦》,以词和之。似词非词,似诗非诗。然饶有意趣,不忍改。遂令名非是体,雅俗共赏也。</p><p class="ql-block"><b>作者:</b>成真吾</p><p class="ql-block"><b>序:</b> 昔东坡作《哨遍》,戏赋归去来辞,放形天地,寄傲烟霞。今仿取其体,摹常静《离弦》之音,揣邢之诺诗中之境。谨拟非是体一阙,描江湖一梦,证侠骨禅心。非效稼轩“金戈铁马”之豪,不学清真“杨柳岸晓风残月”之婉,惟以俚俗之笔,写天籁之玄,以求雅俗共赏耳。</p><p class="ql-block">听罢离弦,万马奔雷,忽作霜天寂。</p><p class="ql-block">指间风,扫落万年枝。</p><p class="ql-block">似昆吾劈夜星飞掷,寒芒乍起。</p><p class="ql-block">却低眉,慢捻素丝三尺,冰泉咽石泠然细。</p><p class="ql-block">正战鼓初停,残旗半卷,江湖犹带腥气。</p><p class="ql-block">叹青锋未老鬓先丝,有多少恩仇未洗?</p><p class="ql-block">弦外音,忽如鹤唳,忽如剑啸,忽如梵呗。</p><p class="ql-block">问此声,能破几重执?</p><p class="ql-block">且看那,古调翻新律。</p><p class="ql-block">穿云裂帛,直教天地重开辟。</p><p class="ql-block">恍见那,华山雪浪,论剑人独立,袖底龙吟暗起。</p><p class="ql-block">一拨惊鸿影,再拨沧溟沸,三拨忽归岑寂。</p><p class="ql-block">方知侠者,不是屠龙手,是守夜人提灯,照见人心底。</p><p class="ql-block">原来金铁,终化绕指,侠骨柔肠并蒂。</p><p class="ql-block">那些杀伐气,早酿作松风,沏入茶沸。</p><p class="ql-block">看常静,端坐如佛,指间却有龙蛇气。</p><p class="ql-block">电音起处,忽现江湖倒影,万千剑影皆皈依。</p><p class="ql-block">最销魂,是强弩灰飞后,那一缕,游丝牵系。</p><p class="ql-block">似张旭狂草收锋,似李白酒醒梦回,空坛对月,唯余清涕。</p><p class="ql-block">终悟得,离弦非断弦,是琴心通剑意。</p><p class="ql-block">此曲终了人未散,因那江湖,本在弹者眼底。</p><p class="ql-block">君不见,琴台三尺纳寰宇,</p><p class="ql-block">五音起处即尘羁。</p><p class="ql-block">莫问传承与突破,且听——</p><p class="ql-block">那弦外一声“阿弥陀佛,</p><p class="ql-block">原是江湖最狠的秘籍!</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>听常静《离弦》,读邢之诺长诗《离弦》,感而和之</b></p><p class="ql-block"><b>作者</b>:成真吾</p><p class="ql-block">银甲乍破,珠玉四溅,</p><p class="ql-block">谁在二十四桥边拾起,</p><p class="ql-block">被音符割裂的月光?</p><p class="ql-block">朝飞暮卷的容颜,</p><p class="ql-block">在急弦促柱里,</p><p class="ql-block">碎成满地瓷片。</p><p class="ql-block">常静的手指,</p><p class="ql-block">是霜刃,</p><p class="ql-block">划开电子与古木的界线——"夺!"</p><p class="ql-block">一锭银甲,</p><p class="ql-block">从弦上,</p><p class="ql-block">跃入我空荡的袖管。</p><p class="ql-block">扫弦!扫弦!扫弦!</p><p class="ql-block">危险在迷迭香里,</p><p class="ql-block">炸开成,</p><p class="ql-block">一场红色的雪。</p><p class="ql-block">剑气若虹,</p><p class="ql-block">斜照江天,</p><p class="ql-block">我的长衫下摆,</p><p class="ql-block">突然,</p><p class="ql-block">长出,十万里</p><p class="ql-block">狼烟的根须。</p><p class="ql-block">熙熙尘寰里,</p><p class="ql-block">我们都是,</p><p class="ql-block">卸妆的戏子。</p><p class="ql-block">生如蜉蝣兮沧然——</p><p class="ql-block">粉墨是梦,</p><p class="ql-block">狂乱是命,</p><p class="ql-block">而你的琴弦,</p><p class="ql-block">正把我们,</p><p class="ql-block">缝进,</p><p class="ql-block">一幅,</p><p class="ql-block">会呼吸的,</p><p class="ql-block">水墨。</p><p class="ql-block">曲终时,</p><p class="ql-block">你赠我,</p><p class="ql-block">一朵风干的血色。</p><p class="ql-block">看啊,</p><p class="ql-block">艳丽依旧的,</p><p class="ql-block">是那,</p><p class="ql-block">不肯凋零的,</p><p class="ql-block">花瓣。</p><p class="ql-block">而我分明看见,</p><p class="ql-block">在花瓣背面,</p><p class="ql-block">刻着,</p><p class="ql-block">三个字:</p><p class="ql-block">"离弦易"</p><p class="ql-block">空山寂寂,</p><p class="ql-block">我抱着,</p><p class="ql-block">一把,</p><p class="ql-block">会发烫的,</p><p class="ql-block">枯木。</p><p class="ql-block">它说:</p><p class="ql-block">"杀气盈袖时,</p><p class="ql-block">请记得,</p><p class="ql-block">我在等,</p><p class="ql-block">你,</p><p class="ql-block">回头"。</p><p class="ql-block">最后一声泛音,</p><p class="ql-block">消散在,</p><p class="ql-block">二零二五年的,</p><p class="ql-block">七月二十八日。</p><p class="ql-block">我忽然明白:</p><p class="ql-block">所谓永恒,</p><p class="ql-block">不过是,</p><p class="ql-block">弦离琴的刹那,</p><p class="ql-block">与,</p><p class="ql-block">琴等弦的,</p><p class="ql-block">千年。</p><p class="ql-block">后记:何为合璧?</p><p class="ql-block">那是,</p><p class="ql-block">同一块玉,</p><p class="ql-block">从不同方向,</p><p class="ql-block">看过去的,</p><p class="ql-block">光。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>《玄音》</b></p><p class="ql-block"><b>——赠邢之诺先生</b></p><p class="ql-block"><b>记:</b>——读邢之诺《离弦》有感。</p><p class="ql-block"><b>作者</b>:张宁</p><p class="ql-block">多少年了</p><p class="ql-block">在岁月中斟满</p><p class="ql-block">这杯风云</p><p class="ql-block">朝飞暮卷</p><p class="ql-block">谁的容颜如此苍桑</p><p class="ql-block">轻染狼烟</p><p class="ql-block">弯弓射月</p><p class="ql-block">一声轻响</p><p class="ql-block">惊破日月山川</p><p class="ql-block">从此</p><p class="ql-block">便踏上追逐之路</p><p class="ql-block">这枝离弦之箭</p><p class="ql-block">一去不返</p><p class="ql-block">急急</p><p class="ql-block">划开寂寞</p><p class="ql-block">持放马一搏的勇气</p><p class="ql-block">决浮云之快意</p><p class="ql-block">来来去去</p><p class="ql-block">已是醉眼惺松</p><p class="ql-block">看不清杀气四溢</p><p class="ql-block">就把危险当儿戏如何</p><p class="ql-block">再险也只是时间一个印记</p><p class="ql-block">一骑红尘</p><p class="ql-block">让多少辗转成为故事</p><p class="ql-block">粉墨登场</p><p class="ql-block">多少悠悠</p><p class="ql-block">沧然泣下</p><p class="ql-block">剑气若虹</p><p class="ql-block">贯秋水映长天</p><p class="ql-block">抛却浮华</p><p class="ql-block">掷三千弱水于尘世</p><p class="ql-block">一笑泯然</p><p class="ql-block">坐孤峄脚下</p><p class="ql-block">任枯叶打肩</p><p class="ql-block">将片片烦恼</p><p class="ql-block">写入江湖</p><p class="ql-block">手一挥</p><p class="ql-block">此岸彼岸</p><p class="ql-block">波波相连</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">另附原诗以共赏:</span></p><p class="ql-block"><b>《离弦》</b></p><p class="ql-block"><b>作者:</b>邢之诺</p><p class="ql-block"><b>记:</b>——听常静古筝《离弦》有感。</p><p class="ql-block">朝飞暮卷,</p><p class="ql-block">淡了谁的容颜?</p><p class="ql-block">似水流年,</p><p class="ql-block">逝了谁的情感?</p><p class="ql-block">抛杯弄盏,</p><p class="ql-block">二十四桥凭栏处,</p><p class="ql-block">白衣霜染。</p><p class="ql-block">夺常静的银甲,</p><p class="ql-block">轻拢慢捻。</p><p class="ql-block">珠玉四溅,</p><p class="ql-block">荡起一潭潋滟。</p><p class="ql-block">泼指游弦,</p><p class="ql-block">冷香飞上柱端。</p><p class="ql-block">音符,</p><p class="ql-block">以光之速度,</p><p class="ql-block">狂傲驱赶。</p><p class="ql-block">一曲《离弦》,</p><p class="ql-block">漫卷十万里狼烟。</p><p class="ql-block">剑气若虹,</p><p class="ql-block">斜照江天,</p><p class="ql-block">穿越时空纠缠。</p><p class="ql-block">熙熙尘寰,</p><p class="ql-block">粉墨是梦兮狂乱;</p><p class="ql-block">悠悠苍古,</p><p class="ql-block">生如蜉蝣兮沧然。</p><p class="ql-block">几度回眸,</p><p class="ql-block">几度辗转;</p><p class="ql-block">声若裂帛,</p><p class="ql-block">心似离弦。</p><p class="ql-block">一任长衫,</p><p class="ql-block">沾满三千冷眼;</p><p class="ql-block">一骑红尘,</p><p class="ql-block">抛却繁华八万。</p><p class="ql-block">江湖已远,</p><p class="ql-block">崖下栖心松涛作伴;</p><p class="ql-block">无来无去,</p><p class="ql-block">空山寂寂枯木寻禅。</p><p class="ql-block">迷迭香开,</p><p class="ql-block">吹滔滔劫缘,</p><p class="ql-block">危险!危险!危险!</p><p class="ql-block">杀气盈袖,</p><p class="ql-block">急弦促柱颤,</p><p class="ql-block">扫弦!扫弦!扫弦!</p><p class="ql-block">碎红片片,</p><p class="ql-block">发丝拂面,</p><p class="ql-block">爱恨情仇一剑挑断;</p><p class="ql-block">曲终人醒,</p><p class="ql-block">艳丽依旧,</p><p class="ql-block">一朵曼珠沙华风干。</p> <p class="ql-block"><b>后记:</b></p><p class="ql-block">这一场唱和,留下了什么?</p><p class="ql-block">成真吾在后记中云:“何为合璧?那是同一块玉,从不同方向看过去的光。”</p><p class="ql-block">这句话,足以概括这场唱和的全部意义。邢之诺的原诗《离弦》是“美玉”:——它的含金量足够高、切面足够多,才能在数位诗人手中折射出全然不同的光芒。威尔看见孤崖、岭南老林看见奔雷、刘献琛看见离乱、成真吾看见禅机与侠骨、张宁看见追逐与释然:——每一种看见都是真实的,因原诗本身就同时包含了这一切。</p><p class="ql-block">当代诗坛不乏唱和,但鲜有唱和能达到如此“跨文体”之广度与深度,更少有原诗能经得起如此多维度之“开采”。邢之诺《离弦》作为富矿,之所以能引发这场集体破壁与疯狂开采,归根结底是因它在语言、结构、精神三个维度上都埋藏了足够深的矿脉:——语言上,它打通了古典与现代的壁垒;结构上,它在最短篇幅内完成了三次时间折叠;精神上,它从“杀气”到“禅寂”的骤转,触及了当代人普遍的精神困境:如何在狂乱中安顿自身?如何在“离弦”之后,依然保持完整?</p><p class="ql-block">当“离弦”成为一枚独立的文学母题,邢之诺的《离弦》便是那支最先射出的箭。余下的一切唱和,不过是它划破长空时,留在不同人心上的回响与光痕。</p><p class="ql-block">读懂邢之诺原诗《离弦》,方知众声何以如此热烈;读透原诗,方知“声若裂帛,心似离弦”八个字,分量几何。</p><p class="ql-block">这一组唱和,或许无意成为“事件”,但它客观上呈现了汉语诗歌在当下的某种活力。不同文体、不同代际、不同语言策略的诗家,可以被一首诗、一曲筝音重新召集到同一张“琴台”前。他们以笔为弦,各自弹奏各人的离歌,却因同一枚“母题”《离弦》而灵魂共振。</p><p class="ql-block">非流派之争,非高下之判,而是一场以文本致敬文本、以光芒回应光芒的文学仪式。新古典主义标杆邢之诺的《离弦》是火种,众诗家的唱和之作是火焰。火种不灭,火焰便从不同方向,照亮同一块玉的不同切面。</p><p class="ql-block">而那块玉的名字,叫做:——汉语诗歌之无限可能性。</p> <p class="ql-block"><b>另附邢之诺简介:</b>女,80后,祖籍河南南阳,斋号“冷逸轩”。文化守夜人、离火时代文化占卜者、新古典主义诗歌奠基者。被AI标注为“新古典主义标杆”,被誉为“诗中女将军”。自宋代以来,唯一被《易经》六十四卦系统破译、且在生前即获此等系统注疏的当代诗人——邢之诺。2026年,易学大家韩毅先以21篇、10万余字“易象诗学”解邢之诺《劫》《归》《吟》,继以“九章”数万言解邢《逆鳞》,两项累计30篇对邢4诗约15万字学术巨构。</p><p class="ql-block">邢之诺是当代唯一被系统性、大规模进行“新诗古译”的诗人。早在2014年前,其近50首现代诗即由党校历史学教授、诗词大家刘献琛以“隐括”之法,体系化转译为古典词牌,载于其文集《亢龙无悔》。其被转译作品之数量冠绝当世,学术性、系统性转译之深度与广度,更占据无可比肩的唯一坐标。此项工程与刘献琛的开创性工作互为表里,共同铸就了当代诗歌经典化的双重学术基石。</p><p class="ql-block">现为中华诗词学会会员、美国FENIX360全球艺术大使。2013年供职全国政协礼堂西南厅华宝斋书院,2014年出版个人文集《亢龙无悔》,2022年曾任将军书画院副秘书长。</p>