无名山序

空谷幽尘

<p class="ql-block">无名山序 ——怀故乡有感 </p><p class="ql-block">李扬</p><p class="ql-block">桑榆颍川,商都禹州。</p><p class="ql-block">三国豪杰,古迹犹存。</p><p class="ql-block">东望平川,西临黄土。</p><p class="ql-block">古今亭阁,山川明目。</p><p class="ql-block">故居山内,外无名山。</p><p class="ql-block">小丘青耸,农舍俨然。</p><p class="ql-block">登临作赋者已逝,山涧佳言者传今。</p><p class="ql-block">陶谦高趣,侠客壮怀。</p><p class="ql-block">纵无五岳之小天下,仍有源外之日夕佳。</p><p class="ql-block">余不盛怀,亦有所悟。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">远观山势,跌宕昭彰;</p><p class="ql-block">临风潇潇,抑扬爽朗。</p><p class="ql-block">沿素波而上,闻鸟声而歌;</p><p class="ql-block">步山路而立,扶青松而息。</p><p class="ql-block">将登山顶,则观青云直上;</p><p class="ql-block">疾步骏奔,是以襟怀而畅。</p><p class="ql-block">天暮暮矣,万物得时;</p><p class="ql-block">紫云孤雁,柔光遮远。</p><p class="ql-block">踱步山顶,有舒啸之情;</p><p class="ql-block">扬臂向天,以欣悦为思。</p><p class="ql-block">于是知,北海之壮,何必临海而观;</p><p class="ql-block">日暮之境,何需名山为伴?</p><p class="ql-block">曩昔,刘禹锡云:“山不在高,有仙则名;水不在深,有龙则灵。”</p><p class="ql-block">而之所谓仙龙,奈心中之所想也。</p><p class="ql-block">故曰:景无需名,静心则有感;</p><p class="ql-block">水无需深,志远则舒怀。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">嗟乎!往昔已矣,阿房何在?</p><p class="ql-block">当时盛宴,古槐犹存。</p><p class="ql-block">昔时古人之怀,令后世者悲;</p><p class="ql-block">今时吾等所思,是使后世复悲后世也。或寻无名之山,郁郁不得;</p><p class="ql-block">有思颍川之笔,遑遑难求。</p><p class="ql-block">阳阴知善,孔孟得心。</p><p class="ql-block">但心静穆,一叶秋明。</p><p class="ql-block">远来风静,林波叠起;</p><p class="ql-block">雾失楼台,月迷津渡;</p><p class="ql-block">百鸟悠悠,万物闲舒。</p><p class="ql-block">月挂星边,深山峥嵘;</p><p class="ql-block">繁星点点,浓墨依依。</p><p class="ql-block">无壶觞而醉,无笙箫亦歌。</p><p class="ql-block">夜传山歌,飘飘入耳;</p><p class="ql-block">近闻虫鸣,幽幽入心。</p><p class="ql-block">留哉留哉,愿存此中;</p><p class="ql-block">归哉归哉,静源心中。</p><p class="ql-block">心中之有景,复留恋欲何之?</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">古之书生,以宁静而致远;</p><p class="ql-block">今之少年,以静心而求知。</p><p class="ql-block">故虽于学海,可悟山景萧萧;</p><p class="ql-block">行于市内,心存鸟鸣脆脆。</p><p class="ql-block">无名山也,何存其形?</p><p class="ql-block">景色如画,怎留真境?</p><p class="ql-block">概如王阳明所云:心无外物,心外无理,如是而已。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">窗外静谧,云缓行也;</p><p class="ql-block">帘外细雨,滴者檐也。</p><p class="ql-block">古之仁心,而或有悟;</p><p class="ql-block">今之静穆,略晓乘化。</p><p class="ql-block">世人遑遑求利,未必真心。</p><p class="ql-block">陶潜临流诗赋,仍存疑虑。</p><p class="ql-block">无必静而弃外,但留景于心中,如斯者乐矣。</p><p class="ql-block">乃叹曰:幽壑之静,即心中之静;</p><p class="ql-block">心静而安,于乱中可思。</p><p class="ql-block">遂名之曰无名山也。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><br></p> <p class="ql-block">后记: </p><p class="ql-block">儿子返程去学校了,心里一阵失落。收拾他的房间,无意发现他高中时的一篇作文,我把它打成文字保存。</p><p class="ql-block">2018.9</p> <p class="ql-block">高手点评:</p><p class="ql-block">此无名山序,竟出自一高中少年之手,实令吾辈自诩文人者汗颜!以无名小山立论,恐前无古人,后亦无来者矣!全文叙议结合,格物致知,傍征博引,奇思妙想,怀古伤今之情,壮怀激烈之志,跃然纸上,令人拍案称奇!然更妙在转折之后,仰观宇宙之大,一览众山之小,洞悉阴阳之变,通晓阳明之理,若老子在世,欣喜之情,恐难言表!结尾处妙笔再次升华,以山幽,导出心静,以心静引出心安,心安之处,自是吾乡,既呼应篇首,又有回首山河,亦无风雨亦无晴之人生至高境界,堪称奇文!</p><p class="ql-block"><br></p>