<p class="ql-block"><span style="color:rgb(176, 79, 187); font-size:22px;">端午节忆旧</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(176, 79, 187); font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span></span></p><p class="ql-block"> <span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">少时乡居,家道清寒,常年粗茶淡饭,布衣遮身,日子过得紧巴巴。唯待端午一至,方有几分期盼落在心头。母亲平日省吃俭用,一点点攒下鸡蛋,到节上分予我们兄弟三人;又取自家田畴收成的糜子,碾得金黄软糯大黄米,亲手裹起粽子。一年到头,唯有这一日,舌尖能尝到难得的香甜,算是清贫岁月里一点微薄慰藉。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;"> 父亲是乡间教书先生,旁人总觉得教书人家光景尚可,可在农村家中上有高堂,下有三子,柴米油盐、老小衣食样样要开销,微薄薪俸捉襟见肘,年年皆是入不敷出。彼时端午,所求不过几枚鸡蛋、几只黄米粽,便足以欢喜整日。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;"> 而今又是端午,珍馐果品、各色粽品随手可得,衣食无忧,万事不愁,与当年相比,已是云泥之别。吃食丰足了,生活宽裕了,可岁岁端阳,那份藏在鸡蛋粽子里的母爱、清贫岁月里一家人相守的温情,依旧沉淀心底,岁岁不曾更改。时代光景变了,端午的烟火温情,依旧绵长。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">七律·端午节忆旧</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">野屋清贫岁月艰,终年蔬褐苦追攀。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">慈娘积卵分三稚,黍米蒸香裹两鬟。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">舌耕薄禄瞻亲老,家累多愁损鬓颜。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">此日珍馐随处有,当年暖意不曾删。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(21, 100, 250); font-size:20px;">2026.06.19</span></p>