诗情.画意(对联.七绝.典故)

神龙

<p class="ql-block">撰文 编辑/神龙</p><p class="ql-block">图片/部分网络</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(237, 35, 8); font-size:22px;"> 一、诗情</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">(一)咏“诗情”对联</b></p><p class="ql-block">上联:心随明月生清韵</p><p class="ql-block">下联:笔借春风写素怀</p><p class="ql-block">横批:吟风弄月</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(57, 181, 74);">(二)咏“诗情”七绝</b></p><p class="ql-block">心随明月生清韵,</p><p class="ql-block">笔借春风写素怀。</p><p class="ql-block">莫道凡尘无雅客,</p><p class="ql-block">一笺心事向云开。</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(57, 181, 74);">(三)【相关典故】:谢女潘郎</b></p><p class="ql-block">典故解析:“谢女”指晋代才女谢道韫,她曾以“未若柳絮因风起”咏雪,展现了极高的文学才情与诗意;“潘郎”指晋代美男子潘安。后世常以“谢女潘郎”代指才貌双全、诗情相契的雅客。此典故完美契合了诗中“莫道凡尘无雅客”的感叹,借古人的风雅来印证即便身处凡尘,亦不乏能借明月春风抒发素怀的诗意之人。</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:22px; color:rgb(237, 35, 8);"> 二、画意</b></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(57, 181, 74);">(一) 咏“画意”对联</b></p><p class="ql-block">上联:山含远黛云为墨</p><p class="ql-block">下联:水抱长天柳作屏</p><p class="ql-block">横批:水墨丹青</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(57, 181, 74);">(二)咏“画意”七绝</b></p><p class="ql-block">山含远黛云为墨,</p><p class="ql-block">水抱长天柳作屏。</p><p class="ql-block">莫问丹青何处觅,</p><p class="ql-block">清风过处自成景。</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="font-size:20px; color:rgb(57, 181, 74);">(三)【相关典故】:诗中有画,画中有诗</b></p><p class="ql-block">典故解析:此典故出自宋代大文学家苏轼对唐代著名诗人、画家王维的极高评价:“味摩诘之诗,诗中有画;观摩诘之画,画中有诗。”王维的山水诗往往能营造出极强的画面感,而他的画作又蕴含着深邃的诗情。用这个典故来呼应“清风过处自成景”,正是点出了中国传统艺术中“诗画一律”的最高境界——真正的大美无需刻意雕琢,大自然本身便是一首无声的诗、一幅有情的画。</p>