<p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">炎炎夏日,万物皆受炙烤,只有那塘中轻拂的荷风,在夏日的炽热中,给吾带来了一抹碧绿、一池荷风、一口清甜。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">塘中的荷花千姿百态,有的含苞待放,像害羞的少女;有的盛开怒放,如娇艳的新娘。微风拂过,荷叶如碧绿的波浪轻轻摇曳,荷花在碧绿中翩翩起舞,散发出阵阵馥郁的清香。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">从古至今,爱莲者众多,荷花自古被誉为"花中君子",“出淤泥而不染,濯清涟而不妖”(【宋】周敦颐《爱莲说》)备受赞美,被无数文人墨客反复吟诵。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">荷花凋零,花瓣凋落的水下则是莲藕,它根植于淤泥之中,不被泥淖所蚀,名不见经传,慕藕高洁的咏藕诗寥寥无几。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">“红衣落,皎洁出污泥。冰玉肌肤浑不染,玲珑心孔却多丝。缕缕系相思。”(【清】熊琏《望江南·咏藕》),借缕缕藕丝撩动情思,寄情抒怀。象这种言藕之志、赞藕之品的诗句凤毛麟角。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">其实,莲在红尘显风骨,藕于浊世证禅心。荷花出了淤泥,就规避了被污“染”的风险,接受世人赞赏。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">而那莲藕,却在浊处熬着。想想看,在那淤泥深处,每一节莲藕日复一日跟那无所不在的侵蚀较劲,默默守住自己的清白,难能可贵。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">真正践行“不染“”的,是莲藕。一生待在泥里,暗无天日,却质地洁白。这清白不是表面光鲜,是骨子里的干净,是从淤泥深处长出来的硬气。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">吾,钦佩处淤泥而守清白的莲藕。</span></p> <p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">钦佩莲藕陷淤泥而心不染,为莲洁而身陷心愈宽,为叶繁而根埋心愈坚,为莲蓬而节断心相连也。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">钦佩莲藕君子偏莲花而心无妒,俗子摘莲蓬而心不拒,雨露润莲叶而心相欢,被遗忘而心不弃也。</span></p><p class="ql-block ql-indent-1"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">钦佩莲藕处淤泥而无怨言,出淤泥而不傲慢,遭断节而丝丝连,遇粉身而心净空,纵碎骨而质依然,受煎熬而节不变,虽牺牲而心无憾也!</span></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">做人当如莲藕,</span></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">泥淖难污清白质,浊流不改素馨香。</span></p> <h1 style="text-align:center;"><span style="color:rgb(237, 35, 8);">谢谢浏览!</span></h1>