<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">《永遇乐·读放言诗悟理》</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">地载天包容,泰山高峙,不傲微末。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">物各有宜,寿夭难齐,何起贪嗔劫。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">颜子栖心,陋巷弦歌,不羡老彭遐劫。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">只安时、处顺顺天,休论是非优劣。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">长松阅世,龙蟠黛色,终古终归磨灭。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">争似木槿,柴门开处,朝日敷红雪。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">一日芳菲,一生风骨,不向东风减色。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">君知否、生生死死,本来是彻。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">忧生不必,厌生也误,幻化何须萦结。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">空里哀乐,都如妄响,付与松风咽。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">识得此中,个中真意,卧看山河月。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">《念奴娇·和乐天放言意》</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">乾坤浩荡,看大小相对,谁分高卑。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">泰岳撑天凌万仞,不损纤毫微味。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">短巷颜回,彭祖寿考,各自安天地。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">荣枯有数,何须妄羡痴计。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">坐看古木千年,终归尘土,不若槿花媚。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">一日晴光开秀色,也占春风清贵。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">生死浮幻,忧乐随缘,莫向尘中醉。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">安分行己,寸光也成佳味。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">《念奴娇·读放言诗有感》</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">穷通有命,算从来、长短难拘物理。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">岱岳巍巍称峻极,岂夺毫末位置。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">颜子心清,彭祖年永,各得天之意。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">不须相慕,荣枯本是常事。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">堪叹千岁长松,终成枯木,槿花朝开醉。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">一日繁华真自得,也向东风呈媚。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">生死空华,忧欢尘梦,何用萦情思。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">且凭尊酒,静观花开花坠。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">《水调歌头·衍乐天诗意》</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">天地本无际,小大本相兼。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">泰山休负雄峻,轻藐寸毫尖。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">颜子箪瓢自乐,不羡彭祖遐寿,宠辱两无嫌。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">千载松终朽,一日槿花妍。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">抛妄虑,安素分,顺天然。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">何须恋栈贪生,厌世怨华颠。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">来去都如春梦,哀乐无非幻影,着意便成黏。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">解得个中趣,随处即安禅。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">《水调歌头·观化》</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">造物本无差,小大各涵光。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">泰山雄峙青兖,不夺寸毫芒。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">颜渊乐道陋巷,岂羡彭祖年永,胸次水汤汤。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">古柏阅千岁,终作土中藏。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">槿花红,开晓露,满篱香。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">纵然一夕凋谢,荣盛不曾枉。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">不须忧生叹老,不须厌世悲怆,分定莫相妨。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">来去皆泡影,哀乐总无常。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;">浑忘矣,天地宽,得清狂。</b></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:22px;"><span class="ql-cursor"></span>《槿花一日,亦是荣光》</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><br></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 偶读白居易《放言五首·其五》,最动人心的莫过于那句“松树千年终是朽,槿花一日自为荣”。千年古松终究逃不过腐朽,而朝开暮落的木槿,哪怕只绽放一日,也已然活出了自己的荣耀。这首作于白居易贬谪途中的哲理诗,道破了生死的本质,也点破了人生真正的价值——生命的分量,从来不在于长度,而在于绽放的亮度。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 元和十年,白居易因直言抓捕刺杀宰相的凶手,触怒权贵,被贬江州。前路茫茫,人生跌入谷底,他却在舟中临江独吟,写下这一组放言诗,勘破了生死的迷局。在这首诗的开篇,白居易便用“泰山不要欺毫末,颜子无心羡老彭”打破了世俗对大小、长短的执念:事物的大小本就是相对的,颜回早逝却名列孔门七十二贤之首,德行流芳千年;彭祖寿长八百,到头来不过化为尘土,颜回又何须羡慕彭祖的长寿?世人汲汲于寿命之长,执着于功业之大,却常常忘了,长短本来就不能定义价值的高低。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 自然界的规律本就是新陈代谢,有生必有死,这是谁也无法逆转的铁律。正如千年古松,纵是站成了天地间的奇观,终究逃不过腐朽成泥的命运;而那墙隅的木槿,朝开暮谢,只有一日的生命,却依然认认真真地舒展花瓣,在阳光下捧出自己的光彩,这份绽放本身,就是无可替代的荣耀。这份哲思,放到人生里同样成立。我们见过太多人追求长生,执着于“长寿”才能“有功”,却忘了历史长河里,多少名垂青史的人物,都是在有限的生命里,绽放出了不朽的光芒。“为中华之崛起而读书”的周恩来,走过短短七十八载人生,却改变了一个民族的命运;“清澈的爱,只为中国”的陈祥榕,永远定格在十九岁的青春,那一句呐喊至今震撼着每个国人的心灵。比起许多浑浑噩噩活过百年的人,他们这样“槿花一日”的绽放,早已经胜过了“千年松树”的沉默。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 白居易并没有因为看透生死就走向消极,反而在诗中给出了最清醒的人生态度:“何须恋世常忧死,亦莫嫌身漫厌生。”不必因为贪恋尘世就终日恐惧死亡,也不必因为际遇坎坷就厌弃眼前的生活。生死有定数,但活着的每一天,都值得我们认真去活。这正是这首诗最动人的地方:它不劝人长生,也不劝人出世,只是劝人好好把握当下——既然总有终点,那就不必怕终点,只管在走向终点的路上,把每一步都走得扎实,把每一次绽放都开得热烈。</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 有人说,生命不过是一场向死而生的旅程,从我们出生的那一刻起,就一直在走向死亡。可那又如何?正如白居易所言,“生去死来都是幻,幻人哀乐系何情”,生死固然如梦幻泡影,可这梦幻里有我们牵挂的亲情、热爱的事业、舍不得的人间烟火,有我们每一次呼吸都能感受到的鲜活温度。这份温度,就是我们活着的意义。不必执着于活多久,只需要问问自己:我是否认真活过?我是否在自己有限的生命里,留下了属于自己的光彩?</b></p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(57, 181, 74); font-size:20px;"> 千年终朽,不掩松树曾经的苍翠;一日为荣,更见槿花绽放的从容。人生这一趟,不管长短,只要你曾经认真绽放,曾经为这个世界留下过一点光和热,那就是没有白来。毕竟,槿花一日,已是不朽。</b></p>