二哥喻任水永垂不朽

魏文广

<p class="ql-block">鹤影西归六月天,松风低咽泪潸然。</p> <p class="ql-block">八十八载耕心田,病骨支离志愈坚。</p> <p class="ql-block">不言苦,未言倦,灶前灯下理炊烟;</p> <p class="ql-block">为妻为子撑屋檐,一肩霜雪一肩年。</p> <p class="ql-block">丹心未随形骸老,长照人间烟火边。</p> <p class="ql-block">那日围坐小院东,青藤垂落碗筷中。</p> <p class="ql-block">绿伞斜倚风微动,笑语浮在菜香浓。</p> <p class="ql-block">铁板滋滋声未冷,福字映门红愈重。</p> <p class="ql-block">二哥虽未在席上,碗中热汤犹带风——</p> <p class="ql-block">是他教我们,把日子,一筷一筷,夹得从容。</p> <p class="ql-block">合影定格在灯暖,筷尖犹沾旧时光。</p> <p class="ql-block">墙上墨迹未干处,“厚德”二字墨正苍。</p> <p class="ql-block">福字门楣红如昨,汤碗升腾白雾长。</p> <p class="ql-block">他总坐最末那把椅,笑说“吃饱才有力气忙”——</p> <p class="ql-block">如今席间空一隅,却满座皆是他模样。</p> <p class="ql-block">二哥喻任水操劳了一生,因疾病缠身,医治无效,于2026年6月7日下午3时驾鹤西去,终年八十八岁。</p><p class="ql-block">他的一生是勤劳的生,光輝的一生,伟大的一生,为了家庭妻子儿女的幸福生活,他献出了自己的毕生精力。</p> <p class="ql-block">窗外绿影摇晴光,窗内笑语绕羹汤。</p> <p class="ql-block">鱼跃青瓷盘底浪,菜盛粗陶色正香。</p> <p class="ql-block">他爱把鱼腹夹给小辈,说“嫩处留着长身体”;</p> <p class="ql-block">自己只捡鱼头炖汤,咕嘟咕嘟,熬尽晨昏意。</p> <p class="ql-block">一桌烟火即山河,他不题名,已入家史。</p> <p class="ql-block">酒杯初举灯影斜,满座喧哗忽静些。</p> <p class="ql-block">他从前最爱敬三巡:一敬天地养人恩,</p> <p class="ql-block">二敬灶火暖寒夜,三敬稚子初学步。</p> <p class="ql-block">今杯中酒未倾尽,人已化风过岭去——</p> <p class="ql-block">可那敬酒的手势,还停在我们举杯的弧度里。</p> <p class="ql-block">红布铺开似晚霞,筷影交错话桑麻。</p> <p class="ql-block">他夹菜时手微颤,却总把肉块往孩子碗里滑;</p> <p class="ql-block">他听笑话时笑出泪,眼角褶子盛满春阳。</p> <p class="ql-block">席散人未散,余温尚在碗底藏——</p> <p class="ql-block">原来永垂不朽,不是碑上刻字,</p> <p class="ql-block">是每顿饭,少了一双筷子的位置,</p> <p class="ql-block">却多了一双眼睛,在汤气升腾处,静静守望。</p> <p class="ql-block">楼梯转角碗犹温,铁板余香绕梁存。</p> <p class="ql-block">她穿浅绿衣衫坐,他坐对面笑不言。</p> <p class="ql-block">那时他尚能起身,替她挪凳、添汤、擦筷尖;</p> <p class="ql-block">如今楼梯空寂,唯有风过,似他轻唤“慢些吃,别烫着”。</p> <p class="ql-block">家常饭,最短的路,通向最长的念想。</p> <p class="ql-block">合影不须摆姿势,笑从眉梢自然滋。</p> <p class="ql-block">黑白条纹衬绿衣,灰帽斜戴亦风仪。</p> <p class="ql-block">楼梯在侧如年轮,一圈一圈刻晨昏;</p> <p class="ql-block">他若在,定要抢镜,把帽子戴歪,逗得满堂春。</p> <p class="ql-block">照片会泛黄,可那笑声,还卡在快门未落的半秒里。</p> <p class="ql-block">铁板尚烫气未消,三人立影映墙高。</p> <p class="ql-block">绿衣如春,蓝衫似海,黑衣沉静如礁。</p> <p class="ql-block">他若在,定端碗立中,说“来,趁热,都尝一口”——</p> <p class="ql-block">话音未落,已把最嫩那片肉,夹进孩子碗中。</p> <p class="ql-block">如今碗犹满,人已远,可那句“趁热”,</p> <p class="ql-block">仍烫在每双举起的筷尖上。</p> <p class="ql-block">鱼卧青盘鳞未冷,镜片后眼波温润。</p> <p class="ql-block">她笑望他,他看鱼,鱼眼映灯,灯下有人。</p> <p class="ql-block">他总说“鱼要整条上,年年有余才圆满”;</p> <p class="ql-block">如今余字还在,他却把“余”字,写成了永恒。</p> <p class="ql-block">——二哥喻任水,不朽不在碑石,在灶火,在碗沿,在未夹完的那筷菜里;</p> <p class="ql-block">不在挽联,在笑纹,在福字红光里,在我们举杯时,下意识望向的那个空位。</p> <p class="ql-block">鹤已西去,风仍东来——</p> <p class="ql-block">他把一生,熬成一锅温热的汤,</p> <p class="ql-block">我们喝着,就忘了冷。</p>