怀才不遇

谷深山高

<p class="ql-block">《怀才不遇》</p><p class="ql-block">我有一把古琴</p><p class="ql-block">弦上积满灰尘</p><p class="ql-block">指尖碰触时</p><p class="ql-block">发出沉钟的回音</p><p class="ql-block">可是无人识得这曲调</p><p class="ql-block">他们说</p><p class="ql-block">你的琴太旧</p><p class="ql-block">你的指法太冷</p><p class="ql-block">我把琴声藏在风里</p><p class="ql-block">风带它掠过荒原</p><p class="ql-block">野草低头倾听</p><p class="ql-block">而后又挺直了腰身</p><p class="ql-block">我把诗行写在云上</p><p class="ql-block">云飘过城池</p><p class="ql-block">人们只看见</p><p class="ql-block">那是雨的前兆</p><p class="ql-block">像一颗困在琥珀里的种子</p><p class="ql-block">我怀抱整个春天</p><p class="ql-block">却等不到</p><p class="ql-block">破土的那一天</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">单位有一位同志,名牌大学毕业生。为人和蔼可亲,過事宠辱不惊。能写会画,出口成章。可是领导却说他恃才傲骨,目中无人。虽已年近五十却无一官半职,甚是惋惜。有几个中专生、接班的、还有当兵的都升了局长县长。别人问他遗憾不?他却说,人各有志。不为五斗米折腰,不事权贵,不矣乐乎!穷且益坚,不坠青云之志!</p>