《墙角的麦克风》

老饕

<p class="ql-block">图文拍摄编辑:老饕</p><p class="ql-block">美 篇 号:60958921</p> <p class="ql-block">【题跋】</p><p class="ql-block ql-indent-1">巷陌微尘,何碍乾坤朗照?</p><p class="ql-block ql-indent-1">俗眼观之,不过破喉走板;</p><p class="ql-block ql-indent-1">知音听之,皆是铁骨柔肠。</p><p class="ql-block ql-indent-1">此调虽异于庙堂,然真气充盈,胜却浮华万万矣。</p><p class="ql-block ql-indent-1">酒后漫书,不计笔拙。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block ql-indent-1">雨下得不大,却黏腻得很。陋巷浸在潮气里,石板路被岁月磨得油光水滑,仿佛一脚踏上去就会滑进旧时光。</p><p class="ql-block ql-indent-1">为避市廛喧嚣,我拐进这条深巷,忽闻一阵金石裂帛之音,凄然穿巷而来。</p><p class="ql-block ql-indent-1">驻足寻去,只见拐角处“潮音空间”的木牌歪歪斜斜地挂在屋檐下,红漆剥落得像结痂的伤口。门旁一副狂草楹联格外扎眼:</p><p class="ql-block ql-indent-1">上联:旧吉他跑调犹疏狂;</p><p class="ql-block ql-indent-1">下联:心底火破嗓亦称王。</p><p class="ql-block ql-indent-1">横批:墙角的蓝调。</p><p class="ql-block ql-indent-1">释然一笑,举步而入。店里不过四张桌子,有一张还缺了半条腿,案上的粗陶瓦缶也倾侧欲倒。刚落座,角落里猛地炸起一阵电吉他啸叫,似金属划过玻璃,刺得人一激灵。</p> <p class="ql-block">《五言绝句 · 独立音乐人》</p><p class="ql-block ql-indent-1">弦旧尘犹在,</p><p class="ql-block ql-indent-1">声高胆未寒。</p><p class="ql-block ql-indent-1">虽无钟鼓奏,</p><p class="ql-block ql-indent-1">独啸也成峦。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p> <p class="ql-block">在光影和色彩之间思索</p> <p class="ql-block">生命的原始呐喊</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">吉他手就杵在音乐角的C位,三男两女。鼓手是个光头猥琐男,T恤领口松垮得挂不住肩膀;贝斯手留着及肩长发,发梢挑染几缕古典蓝,膝上横着一把枯木琴,断纹斑斓,弦丝锈迹斑斑。</p><p class="ql-block ql-indent-1">主唱貌不惊人,甚至带着几分“路人甲”的韩潮打扮,正闭目引吭。嗓音并不润泽,初听如沙砾摩擦,细品却有股“沧海一声笑”的古朴气韵,勃然直干云霄。键盘手最是安静,手指落下的音符却最为癫狂。</p><p class="ql-block ql-indent-1">我愕然叹道:“君之音,虽不谐于世俗音律,无悦耳之媚。却有纵横捭阖,洒脱豪迈的江湖之远。”</p><p class="ql-block ql-indent-1">贝斯手抚琴笑答:“官宦岂知真音?钟鼓虽韵,不过媚俗;焦桐虽哑,却能宣郁。我辈胸中块垒,借这‘跑调’之弦以发之,虽不成调,然快哉于心,何须浮名?”</p><p class="ql-block ql-indent-1">闻言惊佩,我敛容礼曰:“果非常人也!世人皆逐工巧,唯公独全其真。向者我以为狂徒,今始知公乃陋巷之王。”</p><p class="ql-block ql-indent-1">两人抚掌大笑,声振屋瓦。遂解囊沽酒,畅饮剧谈。酒酣处,几人复操琴纵歌,我也击节相和。</p><p class="ql-block ql-indent-1">这股气场,确与那副楹联一脉相承。器材简陋,环境逼仄,但灵魂满格——身在尘埃,心在云端。琴弦虽旧,缺憾仍存,却无一不是生活的刻痕。</p><p class="ql-block ql-indent-1">他们日复一日在此排练。没有观众,没有聚光灯,只有门口卖烟酒的女老板偶尔抬头瞥一眼,眼神犀利得像在看几只蹦跶的猴子。</p> <p class="ql-block">欧风东渐</p> <p class="ql-block">陶醉与癫狂!非常有画面感和生活气息,捕捉到了那种“潦倒却自信”“粗糙即浪漫”的街头艺人气质。</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">弦声在野,云台为阶,旋律在G大调上折冲回旋。歌词碎得像被撕开又粘回的拼图:</p><p class="ql-block ql-indent-1">“地铁站吞掉最后一张车票”、“便利店冷柜亮到凌晨三点”、“房东的敲门声比闹钟准时”……主唱脖颈青筋暴起,嗓音撕扯,似要挣脱肉身的束缚。</p><p class="ql-block ql-indent-1">鼓手闭着眼,汗水随鼓点甩落,砸在踩镲上,“滋”的一声便蒸发了。</p><p class="ql-block ql-indent-1">女老板端来一碗绿豆沙,搁在桌前叹道:“这帮疯子租这房子半年了,每晚来练。电费都比我卖饮料赚得多。”</p><p class="ql-block ql-indent-1">我忽然想起小时候,躲在宿舍楼道里吼到宿管阿姨砸门。那时觉得全世界都在听,如今才懂,世界根本没空捂耳朵。</p><p class="ql-block ql-indent-1">曲至中途,键盘手突然砸下一个不和谐音,像把休止符扔进了深井。主唱把麦克风往支架上一挂,几个脑袋凑在一起压低声音争论。我听见“编曲”、“预算”、“Livehouse档期”几个词在空气中碰撞,随即碎成几声无奈的叹息。</p><p class="ql-block ql-indent-1">遥想太古遗音,本出樵牧;中世雅乐,尚寄林泉。伶伦制律,原非求售于朱门;师旷鼓琴,何曾俯首于权钱?而今坊间巨贾,操奇赢以控丝弦;唱片公司,按楗头而塑歌篇。乐工虽号自由,实则早已羁縻于契约之间。</p><p class="ql-block ql-indent-1">“路漫漫其修远兮,吾将上下而求索。”</p><p class="ql-block ql-indent-1">雨停时,他们开始收拾设备。音箱沉重,贝斯手弯腰去拎,后腰露出一截皮肤,上面纹着一行小字:“此处应有掌声”。然而直到他们推着行李箱大小的器材车消失在巷口,整条街也没响起一下掌声。</p> <p class="ql-block">凝视与哲思,静思有我</p> <p class="ql-block">草根的优雅,丑小鸭的故事。</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">女老板收碗时嘟囔:“下个月又要涨房租了。”窗台上那只缺口的粗瓷碗里,残蜡堆叠,像个小小的坟包。</p><p class="ql-block ql-indent-1">走出巷子,天已黑透。霓虹把湿漉漉的路面绘成抽象画,车流声瞬间淹没了所有未尽的旋律。我忽然想回去问问,那首没唱完的歌,以后还有没有机会再唱给我听。</p><p class="ql-block ql-indent-1">可我清楚,有些歌,注定只能在墙角旮旯里生长。就像岩缝里的野花,无人喝彩,却从未停止向裂缝外的阳光,使劲伸长脖子。</p><p class="ql-block ql-indent-1">暮色四合,街灯如豆。</p><p class="ql-block ql-indent-1">归而记之,始信江湖不远。所谓“相见恨晚”,诚不我欺也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">《鹊桥仙 · 致街头乐手》</p><p class="ql-block ql-indent-1">霜侵旧匣,尘封断弦,巷陌谁人顾盼?</p><p class="ql-block ql-indent-1">破喉走板也疯狂,算此际、心光未暗。</p><p class="ql-block ql-indent-1">浮名似絮,流年若电,何必争雄杏馆。</p><p class="ql-block ql-indent-1">粗茶浊酒且高歌,这一曲、乾坤震憾。</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block">《浅析:自由音乐人之困》</p><p class="ql-block ql-indent-1">夫今之乐人,不隶于坊间巨室,自操弦管,独步江湖,号曰“独立”。然观其存立之状,有可叹者焉。</p><p class="ql-block ql-indent-1">昔者乐工欲传其曲,必托诸唱片之肆,经年磨砺,方得一鸣。今则网路四达,平台如林,点键之间,天下可闻。</p><p class="ql-block ql-indent-1">然门户既开,鱼龙杂沓,百万之众,竟逐寸光。据稽考,列于平台之独立乐人,已逾三十万计,而能仰食于乐者,不盈什一。何其悬也!</p><p class="ql-block ql-indent-1">流媒体之制,尝以长尾为说,谓微末之曲亦得涓滴之惠。然其实也,头者岁入千金,尾者一曲所获,不足半分。</p><p class="ql-block ql-indent-1">算法操权,流量为尊,欲求显达,必俯首于十五秒之惑。于是神曲迭出,如出一辙,而真声幽咽,匿于曲海。</p><p class="ql-block ql-indent-1">且夫乐人之困,不止于贫。版权之约,平台持其强;格式之契,无可争衡。或买断以微资,或分润以暗箱。遇有侵权,讼费不赀,孤身难抗。至于社保之制,本为工贾所设,彼辈飘若浮萍,老病何依?</p> <p class="ql-block">你可以将它挂在一个很有故事感的角落里!🎸✨ </p> <p class="ql-block">此刻,请你深深地呼吸,将充满陷阱与未解之谜的“内卷”轻轻地关在故事的门外</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">然亦有可喜者焉。自主发行,昔日王谢堂前燕,今入寻常乐人室。自录自编,顷刻上架,寰宇皆闻。社群之运,众筹之谋,兼为商贾,亦为知音。此则古之乐师所未有也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">究其本,平台以“连接”为名,行“支配”之实。音乐人似得自由,实则更附新主。制度阙如,教育断裂,空怀绝艺,不谙时务。</p><p class="ql-block ql-indent-1">当此之时,欲求解困,非一人之力可成。须个体自强,兼通商技;行业中介,为之羽翼;政府立法,保其最低之利,延其社保之荫。</p><p class="ql-block ql-indent-1">嗟乎!独立乐人之盛衰,非止一艺之微,实可见数字时代个体劳作之命途。夫自由者,非唯创作无羁,亦当生有所养。若徒有自由之名而无温饱之实,则此自由,岂非枷锁耶?</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 相邀阅读点评</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p> <p class="ql-block">为您那个充满故事的角落增添一抹朦胧 🎸📜</p>