《给阿嬷的情书》

殷商

一部拨动心弦的潮汕方言电影，您观看了吗？

潮汕方言电影剧情

潮汕阿嬷叶淑柔一直守着平淡的日子，安享晚年。孙子晓伟因债务缠身，瞒着家人远赴泰国，寻找传闻中的亿万富豪阿公郑木生。

然而，晓伟最后却带回了一个震惊整个家族的消息：阿公早已不在人世，那个与阿嬷一直在书信中谈情说爱的，竟是一个陌生人。随着晓伟的调查，一段隐藏了半世纪的感情赫然袭来，击中了阿嬷的心。

电影观后感

电影《给阿嬷的情书》一上演就火爆！上中央电视台的新闻联播，上演十八天，票房已达五亿，即将走向世界。它给大家带来了“番客”、“侨批”的解读，同时潮汕文化的内核“情义”诠释到淋漓尽致。

多年来，潮汕各地乡村聚落收集拍摄的早年“番客”回乡影像，或寄“番批”在故乡营造豪华祠堂大厝之举，遍布潮汕大地。尽管这些年代老建筑正在慢慢迅速消亡，却能从每一细微之处窥见侨胞感恩回馈家乡的心境，呈现在外漂泊华侨老一辈拼搏、善良、爱国、感恩的伟大精神......。

1910年，我的祖父张声书17岁时为生计，告别家人随祖辈先人一起下南洋，跋涉千山万水，历尽艰辛，从家乡由陆路经广西、越南、柬埔寨到泰国呵叻府四球县谋生，慢慢打拼立足，艰辛闯荡创业。
最初在泰国行铺当小伙计，后做起了小生意。祖父为人忠厚，做事踏实，开始做生意时人们看重他的信用和为人，行铺东家采用先提货，卖后再付款的形式，扶植帮助他。经过艰苦创业，生意逐渐上轨，顺利发展。
资本积累后，扩大“本盛”商铺规模，先后购买碾米设备和几辆货车，开了几个火砻厂，发展碾米业。不断将成品米销售运往曼谷米行，建起十多间商铺分给儿子，逐渐成为当地富甲一方的商业实业家。祖父每个月都通过侨批渠道，按时将资金汇到故乡家中，也不时寄出侨批或者物品，汇给在国内的几位儿女。
1939年，祖父40多岁事业有成时，将所有积蓄投入家乡，建起占地4000多平方米规模宏大的泥沟祖居“亲仁里”，耗资好几万银元。主座是张氏本祖祠，号崇本堂，系三间二进兼抱印拜亭格局。祠堂的选材及装饰等方面，极其考究，耗资一万银元。在装饰上，不管是书法壁画彩绘金漆画，还是石雕木雕灰塑嵌瓷等，皆为精品，单祠堂大龛就花费一万银元。在如今普宁境内属于罕见，可谓独一无二。
祖居建设前后历时近三年，1941年大部分竣工建成。一晃85年过去了，这座潮汕民居整体建筑至今仍保存完好，为家族留下了一笔宝贵财产，子孙后代们永远缅怀祖父的历史伟绩。
《给阿嬷的情书》是完全使用潮汕方言的一部影片，真实反映展现了潮汕风土人情及民俗文化。那些祖籍根扎在潮汕大地，一直漂泊在外的海外华侨，与那些出生在异国他乡的潮汕子孙后代们，应该好好欣赏这部电影。
亦可以看“潮汕家庭三部曲”，2017年拍第一部潮汕方言电影《爸，我一定行的》，第二部是《带你去见我妈》，写的是妈妈。也有了2026年上演的《给阿嬷的情书》的第三部。深度了解潮汕故土历史记忆，有机会一起回家乡看一看......
张益群观后感 2026-05-19 部分文字摘录自蔡海松文章

《给阿嫲的情书》为何拨动心弦

最近，“五一”档电影《给阿嬷的情书》被越来越多观众“含泪推荐”。不是大投资、大制作，没有强情节、强特效，主演也多是第一次拍电影……这部潮汕方言电影，凭着好口碑一路逆袭，为当下电影市场注入信心。
　　如今注意力已成为稀缺资源，各种“爆款公式”面前，观众喜好被看作最难破解的谜题之一。在对《给阿嬷的情书》“刷屏”的好评中，不止一位观众感慨为剧情“哭了半包纸巾”。到底是什么让观众为之动情？
因为故事的“轻”与“重”。年轻的郑木生远赴海外谋生，靠着一封封侨批，传递平安；谢南枝在郑木生离世后，以一己之力撑起两个远隔山海的家庭，继续以郑木生的名义给他的妻子叶淑柔寄送侨批……《给阿嬷的情书》讲了一段侨乡记忆，描述命运不作英雄式悲歌，刻画人物不撒工业式糖精，细腻的情感、克制的表达，看似传统却很日常。 而最深的触动，往往就在最平静的瞬间。就像故事的结尾，如咕咚一声，在平静水面漾出一圈圈涟漪，“轻”得仿佛一声叹息，却重重落在观众心里。在“轻”与“重”之间，戳中人的不是编织故事的技法，而是对生活本身的尊重。
还因为情义无价的内核。侨批，是乡愁，是羁绊，是割不断的文化血脉。《给阿嬷的情书》里那一份长达18年的守护，写透潮汕人的侠义与善意。戏里深描“情义无价”4个字，戏外又何尝不是呢！导演蓝鸿春是土生土长的潮汕人，创作3部潮汕方言电影，《给阿嬷的情书》就“长”在他的生命里。故事里的南枝、淑柔、木生，源自他持续多年、对数百个家庭的田野调查，也有至亲的影子。人间烟火之所以蓬勃，人格风骨之所以后劲十足，是因为创作者走过足够远的路、见过足够多的人、听过足够多的故事，也因为写自己相信的、拍自己想拍的、深耕自己熟悉的。情义无价，说到底是极致的真诚、极致的热爱。观众洒下的泪水，说到底是对情义本身的认同。
　　更因为创作者的“笨拙”。没有专业的表演技巧，就用最朴实、最真挚的情感去演活人物；没有渲染和煽情，就用最质朴的镜头、最真诚的叙事去叩击人心。全片从导演到编剧到演员，完完全全把自己交给作品，而不是数据、公式与噱头。真心可以换真心，“笨”办法也是有效的好办法。
　　快节奏的时代，创作者和观众似乎都在失去耐心。有人感慨：“算法”或将穿透一切创作规律。《给阿嬷的情书》却让我们看到，中国电影不缺好故事，也不缺新生的创作力量，只要真心足够滚烫，观众不会拒绝好作品，只要光影所投射的是人类的至真至诚和永恒向往，好故事不会缺少叫好与掌声。
2026年05月14日 00:00 作者新浪新闻

我遇见了：木生 南枝 叶淑柔

阿狼评论 《给阿嫲的情书》2026-04-30

我是土生土长的汕头人，《给阿嬷的情书》是我的第三部电影了，还是在用素人做主角，还是在讲这个地方的故事，还是以至亲作为原型创作，但也有蛮多不同的变化，想给大家做一些分享。

从2017年拍第一部潮汕方言电影，到现在，快十年了。我们总算攒了三部片子，凑成了大家说的“潮汕家庭三部曲”。其实，一开始真没想着做什么三部曲，那时候拍《爸，我一定行的》，因为没有专业基础，只是抱着“试试看”的心态去拍。没想到，有观众喜欢，还有人等着看下一部，这才有了后面的事。
第二部是《带你去见我妈》，写的是妈妈。因为非专业出身，专业储备不够，怕搞砸，所以我一直坚持要我手写我心，优先选择亲身感受过的故事。真看真感受，大概不会搞太砸，这也一直是我选题材的原则。最亲的爸爸、妈妈都讲了，那第三部该拍谁？
一、故事 有许多类似的真实原型
《带你去见我妈》上映后，也就是2022到2023这两年，我在剧本上徘徊了很久。姐妹、兄弟、兄妹……写了一堆家庭关系的故事，改了又改。但总觉得，心里没那个“必须马上拍”的冲动，总觉得差点意思。
《给阿嬷的情书》这个故事冒出来，是在2023年4月，从第一稿故事出来，到今天跟观众见面，刚好三年。为什么有阿嬷这个故事呢？跟前两部亲身感受不一样，这部很多是“听”来的。
2019年，我开始在拍一个叫《四海潮味》的纪录片，专门讲海外潮汕人的故事。我们跑了好多国家，听了数百个海外华人家庭的故事。后来因为疫情出不去，2023年再出去，又去了马来西亚、泰国，越南，印尼……碰到好多老华侨。他们回忆里那些关于家人、关于故国的故事，真的听一个心里就酸一下。
有人问，电影里有真实原型吗？说百分百一样，是没有的，但类似的人和事，在我们听过的故事里，非常非常多。见了足够多的人，听了足够多的故事，《给阿嬷的情书》这个故事，就自然而然地萌芽了。
二、角色： 木生 南枝 叶淑柔
很多看过电影的观众，会问：木生、南枝、淑柔，这三个人的名字，是不是藏着什么隐喻。
其实一开始取名字，我没有刻意设计，是先定下了木生这个名字，再顺着感觉，定了南枝、淑柔。等全部定下来回头一看，才发现刚好暗合了三个人的关系，冥冥之中，好像就应该是这三个名字。
不过，故事表面上，好像是木生和南枝一直守护着淑柔。但反过来，也是淑柔的人格魅力，一直在给予着木生南枝寄托与力量。
淑柔这个角色的设定，是她从头到尾，都是清醒、自洽、坚韧、果敢的。她不被世俗捆绑，不被传统困住，敢爱敢恨，敢为自己的人生做选择，从头到尾都活得很有风骨。我们影片其实删减了很多桥段。比如有一段，南枝在信里跟淑柔说，最近东南亚很红一出潮剧《玉娇龙》，戏里那个敢为爱私奔、仗剑走天涯的侠女，跟你一模一样，后来淑柔回信傲娇说自己被喊作玉娇龙，不脸红。
为此，我们还特地拍了一段很重要的“剧中剧”。真实历史，是在上世纪50年代的新马泰，潮剧《玉娇龙》红遍大街小巷，也就是后来李安《卧虎藏龙》里那个玉娇龙的故事。身在深宅，却心向江湖，敢挣脱束缚，为爱奔赴，活得像个侠女。我们拍了《玉娇龙》的剧中剧，想把玉娇龙，当成了淑柔、南枝俩人格的映射——她们骨子里，都是有侠气、有风骨、不低头的女子。
只可惜后来电影太长，剪出来超两个半小时了，这段潮剧电影的情节，只能忍痛删掉，回头可以放出来给大家看。
至于，淑柔、南枝这两个角色真不真实，有没有原型。完全的故事原型没有，但从人格特点来讲，她们就是我熟悉的，身边至亲的样子。淑柔、南枝人格的底色，可以说，都是取材自我的阿嬷、我的妈妈、我的姐姐，我从小到大，身边所熟知的女性至亲。
写到南枝在一件事情上做选择，当我无法确定她怎么选的时候，我就会想，如果是我阿嬷她们那样的人，处在电影里的境遇，面对那样的抉择，她们是会做出和南枝、淑柔一样的选择的。

三、演员 素人最原生的情绪表达

三部电影，我用的全是素人做主演。前两部拍爸爸、拍妈妈，这两个演员，本身年纪、人生经历，都和角色高度贴合。演爸爸的演员，六十多岁，自己与孩子的经历，和电影里几乎一模一样；演妈妈的演员，自己也带大三个孩子，戏里的拉扯、牵挂、柔软，她不用演，都是自己活过的人生。

但到了《给阿嬷的情书》，难度完全不一样了。尤其是主角谢南枝，演员李思潼，拍这部戏的时候才20岁，还在读大二。木生也才20出头，但他们要演的，是跨越二三十年、跌宕起伏命运。他们没有戏里那些为人父母、漂泊半生的经历，我没办法再像前两部一样，直接从演员身上，调取他们已有的人生体验。
所以这部戏，最难的就是选角了。这次的选角，我甚至到了有点“强迫症”的地步，一定要找到，性格、人格底色，和角色100%贴合的人。很奇妙的是，最后定下的三位年轻主演，他们的MBTI，刚好和剧本里角色的人格契合，遇见他们也真是太有缘分了。
选南枝这个角色，我们前前后后选了整半年多。在整个潮汕地区，面试了上千个女孩子，除了地推找亲戚朋友介绍，选角团队的几个姑娘，还天天泡在抖音、短视频里，一条一条刷，一个一个找，像大海捞针一样，终于在网上找到了思潼。她那时还在读大二，学金融，没有任何表演经验，一从学校请假过来，就要直接进组拍戏。更难的是，我们最先拍的，就是全片情绪最重的戏之一——银信局寄讣告。
本来按常理，新人演员应该从简单的戏慢慢拍，循序渐进。可我们是小剧组，场地时间不由自己安排，租到银信局的场地，就只能在那个时间拍。等于一个20岁、零经验的小姑娘，进组第一场戏，就要拍这么复杂的内心戏，我当时心里也很没底。
最后我用了最原始、也最像拍纪录片的办法。拍那场戏之前，我先不让思潼进片场。花了差不多两天时间，把整个银信局里所有的群演、所有的细节，全部彩排到滚瓜烂熟。谁来寄钱赎女儿，谁来给未婚妻写情书，谁来捎钱回老家救母，每一个人物、每一段对话、都排到大家烂熟于心，像一个完全真实的、沉浸式的空间。等所有一切都准备妥当，才让思潼走进来。而她本身就是共情力极强的女孩子，一踏入那个空间，整个人就被拉回了那个年代，掉进了南枝的角色里。很让我们欣慰的是，虽然她是刚刚从学校请假过来，直接进那场戏，但所有的情绪、所有的反应，都达到了真实、动人效果。后来整部电影，我们大多都是用这样的方式，让她身临其境，真真切切去感受，由内而发地去表达情绪。
而整部电影，从老年阿嬷，到木生、南枝、淑柔，几个主演，全都是第一次拍电影。为了找到这群最合适的人，我们整部电影前期筹备，70%以上的时间，都在选人。前前后后花了快9个月，海选、面试、试戏，终于把这一群人凑齐了。
他们没有专业的表演技巧，却用最朴实、最真挚的情感，演活了这几个角色。真的很感谢他们，愿意完完全全地把自己，交给这个故事，交给这部电影。

作者：阿狼-来自豆瓣 来源：https://movie.douban.com/review/17577409/

别忘了侨批背后的水客与批脚

看完《给阿嬷的情书》，走出影院，夜风拂面，心中却久久不能平静。这部电影没有华丽的台词，没有刻意的煽情，却在平凡的叙事里，藏着最动人的答案。
讲了阿嬷，讲了南枝，我觉得还讲不够。电影里，一封封家书，一句句挂念，写尽南洋游子和家乡阿嬷们的牵挂。当年过番那么苦，漂洋过海那么险，游子回乡更是难于登天。而那一封封的侨批，到底是谁，冒着生死，送到阿嬷手上的？
我查找了些资料，原来，在潮汕侨批的历史里，还藏着一群从来没有名字的普通人——他们叫“水客”和“批脚”。以前没有银行、没有快递、没有通讯。远在南洋打拼的潮汕人，只能把血汗钱、亲笔家书，全部托付给水客。
水客，都是最普通的潮汕老乡。他们懂海路、懂风浪、懂得异乡人情。但出海一趟，那就是赌上性命。巨浪、海盗、战乱、关卡，步步都是凶险。水客们风餐露宿，漂泊数月，只为把一份牵挂平安送回家。
而侨批漂洋过海抵达潮汕之后，还有一群人，叫批脚。他们忠厚老实，脚力过人。没有马路，没有交通工具，全靠一双脚板。翻山越岭，走村串巷，背着银元，日夜提防劫匪。刮风下雨，寒冬酷暑，从不间断。村里阿嬷大多不识字，批脚还要耐心读信、细心讲解，还要带回回信。
他们赚的，仅仅是微薄的跑腿钱。肩上扛的，却是别人一家人的生计和期盼。不贪一分钱财，不误一封家书。受人之托，忠人之事。一封侨批，一头是游子的血汗，一头是家人的守望。水客闯过大海，批脚走遍山野。
他们没有名字，也极少有故事流传。他们却凭着潮汕人刻在骨子里的本分、信义，守住了无数家庭的团圆。
看完《给阿嬷的情书》，我们记住了离别，记住了等待，记住了思念。也请永远记住：侨批有情，乡人有义。山河无言，英雄无名。这群平凡的潮汕人，值得我们永远铭记。
《给阿嬷的情书》观后感 广东秀外 2026-05-13

《给阿嬷的情书》

—潮汕方言电影-文字泰文
祖父育有十子六女，大多出生于祖父一生拼搏创业的泰国呵叻府四球县，他们的后一代均土生土长在泰国，大多不会讲潮汕话与普通话，也不识中文，对潮汕故乡没有一点印象。
特意将长篇中文翻译成泰文，帮助家族亲人们阅读，让他们更好的了解祖籍故乡文化，也期望他们能够在合适的时候回故乡看一看。
张益群 祖籍广东省普宁市泥沟村张氏第十九代“仲”字辈 2026-05-19

"A Love Letter to Grandma" – A Film in the Chaoshan Dialect – Translated into Thai
The grandfather had ten sons and six daughters, most of whom were born in Si Quan District, Nakhon Ratchasima Province, Thailand—where he spent his life building a business empire. Their descendants all grew up in Thailand; the majority neither speak Chaoshan dialect nor Mandarin, cannot read Chinese, and have no memory of their Chaoshan homeland.
We have specifically translated the lengthy Chinese text into Thai to help family members read it, enabling them to better understand the culture of their ancestral homeland and encouraging them to visit their hometown at an appropriate time.
Zhang Yiqun, from the 19th generation of the Zhang clan bearing the surname "Zhong" in Nigou Village, Puning City, Guangdong Province; May 19,2026

　　这部片全是素人演员，无明星加持，两位演员断层封神！

　　谢南枝的演绎才是全片最佳，角色刻画淋漓尽致。

　　吴少卿 饰 老年阿嬷·叶淑柔。84岁本土潮汕老人，零表演经验，完全靠真情实感共情观众，贡献了全片最催泪、最具冲击力的演技。

她的最高光名场面，当属得知丈夫早已离世的瞬间。即兴说出那句“你这么早走了，这群小孩怎么办”。声音微微发颤，眼眶泛红，全程无刻意哭戏技巧，仅凭最本真的情绪就看哭全场观众。

　　她精准诠释出潮汕老人刻在骨子里的隐忍、漫长等待后的通透，还有嘴硬心软的柔软。眼底藏满半生岁月的故事感，无数观众直言：她不是在扮演阿嬷，她本身就是阿嬷。

　　老年阿嬷的表演是全片演技天花板，真实自然到不像是在演戏。

“จดหมายรักถึงคุณยาย” – ภาพยนตร์ที่ใช้ภาษาพูดแบบเฉาซาน
เรื่องราวภาพยนตร์ภาษาเฉาซาน: คุณยายเย่ ซูโรว์ จากเมืองเฉาซาน ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเพลิดเพลินกับวัยชราอย่างสงบ ส่วนหลานชายของเธอ ซิ่วเหว่ย ซึ่งติดอยู่กับหนี้สิน ได้แอบเดินทางไปประเทศไทยโดยไม่บอกครอบครัว เพื่อตามหาคุณปู่เจิ้ง มู่เซิง มหาเศรษฐีที่มีชื่อเสียงตามที่คนเล่าว่ามีทรัพย์สินหลายพันล้านหยวน แต่สุดท้าย ซิ่วเหว่ยกลับมาพร้อมข่าวที่ทำให้ครอบครัวทั้งครอบครัวตกตะลึง — คุณปู่ได้เสียชีวิตไปนานแล้ว และคนที่เคยเขียนจดหมายคบคุยรักกับคุณยายนั้น กลับเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เมื่อซิ่วเหว่ยเริ่มสืบสวน ความรักที่ถูกซ่อนไว้ยาวนานกว่าครึ่งศตวรรษก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน และสัมผัสหัวใจของคุณยายอย่างลึกซึ้ง
ความรู้สึกหลังดูภาพยนตร์: ภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” ประสบความสำเร็จอย่างมากตั้งแต่เข้าฉาย! ได้รับการนำเสนอในรายการข่าวหลักของสถานีโทรทัศน์กลางจีน (CCTV) และแสดงต่อเนื่องเป็นเวลา 18 วัน โดยมียอดรายได้จากการขายตั๋วสูงถึง 500 ล้านหยวน และกำลังจะเข้าสู่ตลาดระดับโลก ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ให้ความเข้าใจที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับแนวคิด “ฟานเค” (Fanke) และ “เฉียวปี้” (Qiaopi) พร้อมทั้งถ่ายทอดแก่นแท้ของวัฒนธรรมเฉาซาน นั่นคือ “ความจงรักภักดีและความผูกพันทางอารมณ์” ได้อย่างชัดเจนและน่าประทับใจ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ภาพถ่ายจากช่วงแรกๆ ที่บันทึกการกลับบ้านของชาวต่างชาติที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานในชนบทต่างๆ ของเขตเฉาซาน รวมถึงภาพการส่ง “ฟานปี้” (คำสั่งจากชาวต่างชาติ) เพื่อสร้างวิหารและบ้านหลังใหญ่อลังการในบ้านเกิด ได้กระจายอยู่ทั่วทั้งพื้นที่เฉาซาน แม้ว่าอาคารโบราณเหล่านี้จะค่อยๆ หายไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังสามารถสังเกตเห็นความรู้สึกขอบคุณและการตอบแทนบ้านเกิดของชาวจีนโพ้นทะเลได้อย่างชัดเจนในทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งสะท้อนให้เห็นจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ของรุ่นพ่อแม่ชาวจีนโพ้นทะเล ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ความเมตตา ความรักชาติ และความซาบซึ้งใจในบ้านเกิด
ในปี ค.ศ.1910 ปู่ของผม ชื่อจาง เสิงซู ซึ่งขณะนั้นมีอายุเพียง 17 ปี ได้ตัดขาดจากครอบครัวเพื่อหาเลี้ยงชีพ โดยเดินทางไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับบรรพบุรุษของเขา พวกเขาต้องเดินทางข้ามภูเขาและแม่น้ำนับพันแห่ง ผ่านความยากลำบากมากมาย จากบ้านเกิด พวกเขาเดินทางทางบกผ่านมณฑลกว่างซี เวียดนาม กัมพูชา จนถึงอำเภอสีเฉียว ในจังหวัดฮอลา ประเทศไทย เพื่อหาเลี้ยงชีพ และค่อยๆ สร้างฐานะและเริ่มต้นธุรกิจด้วยความพยายามอย่างหนัก
ในตอนแรกเขาทำงานเป็นพนักงานช่วยที่ร้านค้าแห่งหนึ่งในประเทศไทย ก่อนจะเริ่มทำธุรกิจเล็กๆ ด้วยตัวเอง ปู่ของเขาเป็นคนซื่อสัตย์และขยันหมั่นเพียร เมื่อเริ่มทำธุรกิจ ผู้คนต่างให้ความไว้วางใจในความน่าเชื่อถือและบุคลิกภาพของเขา เจ้าของร้านจึงให้การสนับสนุนโดยอนุญาตให้เขารับสินค้าก่อนแล้วจ่ายเงินหลังจากขาย สุดท้าย หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความยากลำบากในการประกอบธุรกิจ ธุรกิจก็ค่อยๆ พัฒนาไปอย่างราบรื่น
หลังจากที่มีการสะสมทุนได้สำเร็จ ก็ได้ขยายขนาดร้านค้า "เปิ่นเซิง" โดยซื้ออุปกรณ์บดข้าวและรถบรรทุกหลายคัน พร้อมก่อตั้งโรงงานบดข้าวหลายแห่ง เพื่อพัฒนาธุรกิจการบดข้าว ผลิตข้าวสำเร็จรูปแล้วส่งไปจำหน่ายที่ร้านขายข้าวในกรุงเทพฯ รวมถึงสร้างร้านค้ามากกว่าสิบแห่งและมอบให้ลูกชาย จนค่อยๆ กลายเป็นนักธุรกิจและผู้ประกอบการรายใหญ่ที่ร่ำรวยที่สุดในพื้นที่ ปู่ของเขามักจะส่งเงินกลับบ้านเกิดทุกเดือนผ่านช่องทาง "เฉียวปี้" (Qiaopi) ตามกำหนดเวลา และยังส่งจดหมายหรือของขวัญไปให้ลูกๆ ที่อยู่ในประเทศอีกด้วย
ในปี ค.ศ.1939 เมื่อปู่ของผมอายุเกิน 40 ปีและประสบความสำเร็จในอาชีพ เขาได้นำเงินออมทั้งหมดไปลงทุนในบ้านเกิด เพื่อสร้างอาคารพักอาศัยโบราณที่มีขนาดกว่า 4,000 ตารางเมตร ชื่อว่า "ฉินเหรินลี่" ใช้เงินลงทุนหลายหมื่นหยวน ห้องหลักคือศาลเจ้าบรรพบุรุษตระกูลจาง หรือที่เรียกว่า "ห้องฉงเบิ้นถัง" ซึ่งมีโครงสร้างเป็นสามห้องสองชั้น พร้อมมีศาลาบูชาแบบห่ออิน (Bao Yin Bai Ting) การเลือกวัสดุและการตกแต่งภายในอาคารนั้นมีความประณีตอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นงานเขียนอักษร ภาพวาดผนัง งานสี งานทาสีทอง หรืองานแกะสลักหิน แกะสลักไม้ งานปั้นดินเผา และงานติดเครื่องปั้นดินเผาเคลือบเซรามิก ล้วนเป็นงานชั้นเยี่ยม โดยเฉพาะโถงใหญ่ภายในอาคารศาลเจ้าเพียงแห่งเดียวก็ใช้เงินถึง 10,000 หยวน ซึ่งถือเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากในพื้นที่ปูหนิงในปัจจุบัน และสามารถเรียกได้ว่าเป็นองค์ประกอบที่หาได้ยากและไม่มีที่เปรียบเทียบ
การก่อสร้างบ้านเรือนต้นกำเนิดของครอบครัวใช้เวลาสองปี โดยส่วนใหญ่แล้วแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1941 กาลเวลาผ่านไป 85 ปีแล้ว อาคารที่อยู่อาศัยแบบเจ้าซานหลังนี้ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ถือเป็นมรดกอันล้ำค่าของครอบครัว และลูกหลานยังคงระลึกถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในชีวิตของปู่มาโดยตลอด
“จดหมายรักถึงคุณยาย” เป็นภาพยนตร์ที่ใช้ภาษาพูดแบบเฉาซานอย่างเต็มรูปแบบ สะท้อนภาพจริงของวัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่นในภูมิภาคเฉาซานได้อย่างสมจริง ชาวจีนโพ้นทะเลที่มีรากเหง้าตั้งอยู่ในพื้นที่เฉาซานแต่ต้องอาศัยอยู่ไกลจากบ้านเกิด รวมถึงลูกหลานชาวเฉาซานที่เกิดและเติบโตในต่างประเทศ ควรได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างแท้จริง
คุณยังสามารถดู “ชุดภาพยนตร์สามภาคเกี่ยวกับครอบครัวชาวเฉาซาน” ได้อีกด้วย โดยภาคแรกที่ออกฉายในปี 2017 คือภาพยนตร์ภาษาเฉาซานเรื่อง “พ่อ ฉันจะทำได้แน่นอน” ส่วนภาคที่สองคือ “พาคุณไปพบแม่” ซึ่งเล่าเรื่องราวของแม่ และยังมีภาคที่สามที่จะเข้าฉายในปี 2026 ชื่อว่า “จดหมายรักถึงคุณยาย” การได้ศึกษาความทรงจำทางประวัติศาสตร์ของบ้านเกิดชาวเฉาซานอย่างลึกซึ้ง ถือเป็นโอกาสที่ดีในการได้กลับไปเยือนบ้านเกิดร่วมกันดูสักครั้ง…
ความรู้สึกหลังรับชมของจาง อี้ฉวิน | 19 พฤษภาคม 2026 | ข้อความบางส่วนคัดลอกมาจากบทความของไฉ่ ไห่ซง

　　再看谢南枝的扮演者李思潼。20岁金融系在校大学生，从1500人海选脱颖而出，同样零表演基础，却把角色演绎得细腻到极致，实力着实惊艳。

　　全片她的高光戏份极多：偷偷代写侨批时强忍委屈、指尖微颤摩挲泛黄信纸，晚年失忆后与阿嬷相认。隐忍与温柔尽数藏于眼神，眼泪克制不泛滥，情绪表达高级又克制。

　　表演上摒弃套路化的演技模板，完全沉浸式本色代入，将南洋女子一生守信、隐忍、善良的形象刻画得入木三分，共情力拉满。

　　观众对她的评价极高：天生就是吃演员这碗饭的人，最纯粹的真诚，胜过一切表演技巧。

ฉันได้พบกับ: มุคุชิ, นานะจิ, และเย่ ชูโรว์

ความคิดเห็นของอาหลาง: จดหมายรักถึงคุณยาย 30 เมษายน 2026
ฉันเป็นคนที่เกิดและเติบโตที่เมืองซานโถวโดยตรง ภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” นี้เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สามของฉัน โดยยังคงใช้คนธรรมดาเป็นตัวละครหลัก ยังคงเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ และยังคงสร้างสรรค์จากตัวอย่างของญาติพี่น้องใกล้ชิด แต่ก็มีการเปลี่ยนแปลงหลายประการ ซึ่งฉันอยากแบ่งปันให้ทุกคนได้รู้จัก
ตั้งแต่ปี 2017 ที่เราสร้างภาพยนตร์เรื่องแรกที่ใช้ภาษาพูดแบบเฉาซาน จนถึงปัจจุบัน ก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว เราสามารถรวบรวมผลงานออกมาได้ทั้งหมดสามเรื่อง จนกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเรียกว่า “ไตรภาคครอบครัวเฉาซาน” ที่จริงแล้ว ในตอนแรกเราไม่ได้คิดจะสร้างไตรภาคแต่อย่างใด เพราะตอนนั้นเราสร้างภาพยนตร์เรื่อง “พ่อ ฉันทำได้แน่นอน” โดยไม่มีพื้นฐานทางวิชาชีพใดๆ เลย แค่ทำด้วยความตั้งใจว่า “ลองดูสิ” แต่กลับพบว่ามีผู้ชมชื่นชอบ และยังมีคนรอคอยภาพยนตร์เรื่องต่อไปอีก นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลาต่อมา
ภาคที่สองคือเรื่อง “พาคุณไปพบแม่ของฉัน” ซึ่งพูดถึงเรื่องราวของแม่ เนื่องจากฉันไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ และขาดความรู้เฉพาะทางที่เพียงพอ จึงกลัวว่าจะทำผิดพลาด ฉันจึงยึดมั่นเสมอในการเขียนจากสิ่งที่ใจจริงๆ โดยให้ความสำคัญกับเรื่องราวที่ได้สัมผัสด้วยตนเองเป็นอันดับแรก การดูและรู้สึกอย่างแท้จริงน่าจะช่วยป้องกันไม่ให้ทำผิดพลาดได้มากกว่า นี่คือหลักการสำคัญที่ฉันใช้ในการเลือกหัวข้อมาโดยตลอด หากพ่อและแม่ผู้ใกล้ชิดที่สุดของฉันได้ถูกนำเสนอไปแล้ว แล้วภาคที่สามควรถ่ายทอดเรื่องราวของใครดีล่ะ?
1. เรื่องราว: มีต้นแบบที่เป็นจริงจำนวนมากซึ่งคล้ายคลึงกัน
หลังจากที่ภาพยนตร์เรื่อง “พาคุณไปพบแม่ของฉัน” ออกฉาย ในช่วงปี 2022 ถึง 2023 ฉันใช้เวลานานมากในการปรับแต่งบทภาพยนตร์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพี่น้อง หรือความสัมพันธ์ในครอบครัวต่างๆ ฉันเขียนบทไปหลายฉบับแล้วก็แก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังรู้สึกเสมอว่าในใจไม่มีแรงจูงใจที่จะต้องเริ่มถ่ายทำทันที และรู้สึกว่าผลงานนี้ยังขาดอะไรบางอย่าง
เรื่องราว “จดหมายรักถึงคุณยาย” เกิดขึ้นในเดือนเมษายน ปี 2023 นับตั้งแต่ร่างเรื่องแรกเสร็จสิ้นจนถึงวันนี้ที่ได้นำเสนอต่อผู้ชม ก็ครบสามปีพอดี ทำไมจึงมีเรื่องราวเกี่ยวกับคุณยายในเรื่องนี้ล่ะ? เพราะต่างจากสองเรื่องก่อนที่ข้าพเจ้าได้สัมผัสประสบการณ์ด้วยตนเองโดยตรง เรื่องนี้ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการ “ฟัง” เท่านั้น
ในปี 2019 ผมเริ่มถ่ายทำสารคดีชื่อ "รสชาติจากทั่วทุกมุมโลกของชาวเฉาซาน" โดยมุ่งเล่าเรื่องราวของชาวเฉาซานที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ เราเดินทางไปหลายประเทศ และได้รับฟังเรื่องราวจากครอบครัวชาวจีนโพ้นทะเลหลายร้อยครอบครัว ต่อมาเนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ทำให้ไม่สามารถเดินทางออกนอกประเทศได้ จึงได้เดินทางออกไปอีกครั้งในปี 2023 โดยไปยังมาเลเซีย ไทย เวียดนาม อินโดนีเซีย และประเทศอื่นๆ อีกหลายแห่ง และได้พบกับชาวจีนโพ้นทะเลรุ่นเก่าจำนวนมาก เมื่อได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวและบ้านเกิดในความทรงจำของพวกเขา ใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที
มีคนถามว่า ในภาพยนตร์เรื่องนี้มีต้นแบบจริงหรือไม่ คำตอบคือ แม้จะเหมือนกัน 100% ก็ไม่มีอยู่จริง แต่บุคคลและเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันนั้นมีอยู่มากมายเหลือเกินในเรื่องราวที่เราเคยได้ยินมา จากการได้พบปะผู้คนจำนวนมากและฟังเรื่องราวต่างๆ มาอย่างเพียงพอ เรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” จึงเกิดขึ้นขึ้นเองตามธรรมชาติ

　　王晓慧饰青年阿嬷，表演自然真实，但戏份有限，爆发力不足。

　　多数人盛赞老年阿嬷，但在我看来，谢南枝才是整部影片演技第一、最戳人心的角色，大量观众看完后都和我观点一致，认为她的表现压过了阿嬷。

　　全程克制内敛，隐忍、愧疚、温柔、孤独交织，所有情绪藏于眼底，无法宣泄，只能暗自承受，表演难度远高于阿嬷。

สอง บทบาท: มูกุเซะ, นานจิ, เย่ซูโรว์
ผู้ชมจำนวนมากที่ดูภาพยนตร์มักจะถามว่า ชื่อของมุซึเซะ นานะจิ และสุคุโระ นั้นอาจแฝงนัยยะอะไรบางอย่างไว้หรือไม่
จริงๆ แล้วตอนเริ่มตั้งชื่อฉันไม่ได้ออกแบบอะไรอย่างตั้งใจเลย แต่เริ่มจากการตั้งชื่อว่า “มุซึโระ” ก่อน แล้วตามความรู้สึกที่เกิดขึ้นจึงตัดสินใจตั้งชื่อ “นาโนจิ” และ “สุคุโร” เมื่อตั้งชื่อทั้งหมดเสร็จแล้วกลับมาดูอีกครั้ง ฉันถึงรู้ว่าชื่อเหล่านี้กลับสอดคล้องกับความสัมพันธ์ของทั้งสามคนอย่างลงตัว ราวกับว่าชื่อเหล่านี้คือสิ่งที่ควรจะเป็นโดยธรรมชาติ
อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาจากเนื้อเรื่องภายนอก ดูเหมือนว่ามุคุชิและนันจิจะเป็นผู้ดูแลชูรูมาโดยตลอด แต่ในทางกลับกัน ความน่าดึงดูดใจของบุคลิกภาพชูรูก็เป็นแหล่งให้กำลังใจและแรงสนับสนุนแก่มุคุชิและนันจิเช่นกัน
ตัวละครซูรัวถูกสร้างขึ้นมาให้มีความตระหนักรู้ มีความสมดุลภายใน แข็งแกร่ง และกล้าหาญตลอดทั้งเรื่อง เธอไม่ยอมถูกข้อจำกัดของสังคมหรือขนบธรรมเนียมปฏิบัติเดิมๆ ผูกมัด กล้ารัก กล้าเกลียด และกล้าตัดสินใจในชีวิตของตนเอง ใช้ชีวิตอย่างมีหลักการและมีศีลธรรมอย่างชัดเจน ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ตัดฉากต่างๆ ออกไปหลายฉาก เช่น ในหนึ่งฉาก หนานจือเขียนจดหมายบอกซูรัวว่า ล่าสุดละครจีนแนวเฉาจูเรื่อง “หยูเจียวหลง” กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตัวละครหญิงฮีโร่ในละครที่กล้าหนีไปหาคนรักและเดินทางไปทั่วโลกด้วยดาบ ก็เหมือนกับตัวเธออย่างยิ่ง ต่อมาซูรัวตอบจดหมายด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสว่า “แม้จะถูกเรียกว่า ‘หยูเจียวหลง’ ก็ไม่รู้สึกอายเลย”
เพื่อวัตถุประสงค์นี้ เราจึงได้ถ่ายทำฉาก “ละครภายในละคร” ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งขึ้นมาโดยเฉพาะ เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์จริงเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 ที่ประเทศสิงคโปร์ มาเลเซีย และไทย โดยละครเชาโจวเรื่อง “หยูเจียวหลง” ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายทั่วทุกมุมเมือง ซึ่งก็คือเรื่องราวของหยูเจียวหลงในภาพยนตร์เรื่อง “Crouching Tiger, Hidden Dragon” ของหลี่อันในเวลาต่อมา แม้เธอจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ แต่หัวใจกลับหันไปสู่โลกแห่งนักสู้ เธอกล้าทลายกรอบข้อจำกัด และเดินหน้าไปเพื่ออิสรภาพและความรัก ใช้ชีวิตอย่างเป็นหญิงฮีโร่ เราจึงสร้างฉาก “ละครภายในละคร” จากเรื่อง “หยูเจียวหลง” โดยตั้งใจให้ตัวละครหยูเจียวหลงสะท้อนบุคลิกของซูโรวู่และหนานจือ — เพราะในแก่นแท้ของพวกเธอ ทั้งสองล้วนเป็นผู้หญิงที่มีจิตวิญญาณฮีโร่ มีหลักการชัดเจน และไม่ยอมจำนน
น่าเสียดายที่ต่อมาภาพยนตร์มีความยาวเกินไป หลังจากตัดต่อแล้วก็ยาวเกินสองชั่วโมงครึ่ง ส่วนเนื้อเรื่องละครไท่โจวในภาพยนตร์เรื่องนี้จึงต้องตัดออกไปอย่างเจ็บปวด แต่ในอนาคตอาจนำมันมาฉายให้ทุกคนได้ชม
ส่วนตัวละครชูรัวและหนานจือนั้น จริงหรือไม่ และมีต้นแบบจริงหรือไม่ ก็ไม่มีต้นแบบของเรื่องราวที่สมบูรณ์แต่อย่างใด แต่ถ้าพิจารณาจากลักษณะนิสัยแล้ว ทั้งสองตัวละครก็เหมือนกับผู้หญิงใกล้ชิดในชีวิตจริงที่ฉันรู้จักดี โทนนิสัยพื้นฐานของชูรัวและหนานจือ สามารถกล่าวได้ว่าได้รับแรงบันดาลใจมาจากคุณยาย คุณแม่ และพี่สาวของฉัน ซึ่งเป็นผู้หญิงใกล้ชิดที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็กจนโต
เมื่อพูดถึงเรื่องที่หนานจือต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง และฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร ฉันมักคิดว่า หากเป็นคนอย่างย่าของฉันหรือคนในครอบครัวเธอ ที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นในภาพยนตร์และต้องตัดสินใจในลักษณะเดียวกัน ก็คงจะเลือกในทางเดียวกับหนานจือและซูรัวนั่นแหละ
สาม การแสดงออกทางอารมณ์ที่แท้จริงและเป็นธรรมชาติที่สุดของนักแสดงทั่วไป
ภาพยนตร์ทั้งสามเรื่องนี้ ฉันใช้นักแสดงทั่วไปเป็นนักแสดงนำทุกคน สองเรื่องแรกสร้างเกี่ยวกับบิดาและมารดา โดยนักแสดงทั้งสองคนมีอายุและประสบการณ์ชีวิตที่สอดคล้องกับตัวละครอย่างมาก นักแสดงที่รับบทบิดามีอายุมากกว่า 60 ปี ประสบการณ์ของเขากับลูกๆ ในชีวิตจริงกับในภาพยนตร์แทบไม่ต่างกันเลย ส่วนนักแสดงที่รับบทมารดาเองก็เคยเลี้ยงดูลูกสามคนมาโดยตรง ความขัดแย้ง ความห่วงใย และความอ่อนโยนในเรื่อง ไม่จำเป็นต้องแสดง เพราะทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอเคยผ่านมาในชีวิตจริง

　　写侨批时指尖微颤、垂眸强忍泪水、对着信纸黯然失神，晚年失忆后天真柔软。

　　而谢南枝李思潼：细腻隐忍，表演层次丰富，高级感拉满，后劲无人能及。

แต่เมื่อมาถึงเรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” ระดับความยากก็แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะตัวละครเอกอย่าง เซี่ย เหนียนจือ ซึ่งรับบทโดยนักแสดง หลี่ สือถง ซึ่งขณะถ่ายทำเรื่องนี้มีอายุเพียง 20 ปีเท่านั้น และยังอยู่ในชั้นปีที่สองของมหาวิทยาลัย ส่วน มู่เซิง ก็อายุเพียงต้นยี่สิบเท่านั้น แต่สิ่งที่พวกเขาต้องแสดงคือชะตากรรมที่ผันผวนและครอบคลุมระยะเวลาสองถึงสามทศวรรษ พวกเขาไม่มีประสบการณ์ในฐานะพ่อแม่หรือการใช้ชีวิตแบบเร่ร่อนตลอดชีวิตเหมือนในสองเรื่องก่อนหน้า ทำให้ฉันไม่สามารถดึงประสบการณ์ชีวิตที่พวกเขามีอยู่แล้วมาใช้กับการแสดงได้เหมือนในสองเรื่องก่อน
ดังนั้น สิ่งที่ยากที่สุดในการสร้างละครเรื่องนี้ก็คือการคัดเลือกนักแสดง ในการคัดเลือกครั้งนี้ ฉันแทบจะมีอาการ “โรคย้ำคิดย้ำทำ” จนต้องการอย่างยิ่งที่จะหาคนที่มีบุคลิกภาพและลักษณะนิสัยตรงกับตัวละครอย่างสมบูรณ์แบบ น่าทึ่งที่นักแสดงนำรุ่นเยาว์สามคนที่ได้รับการคัดเลือกในที่สุด มีผลการทดสอบ MBTI ที่ตรงกับบุคลิกของตัวละครในบทละครอย่างแม่นยำ การได้พบกับพวกเขาจึงถือเป็นโชคชะตาที่ดีจริงๆ
การเลือกตัวละครหนานจือนั้น เราใช้เวลากว่าครึ่งปีในการคัดเลือกอย่างต่อเนื่อง ทั่วทั้งภูมิภาคเฉาซาน เราได้สัมภาษณ์ผู้หญิงมากกว่าพันคน นอกจากการส่งเสริมผ่านการแนะนำจากญาติมิตรแล้ว สมาชิกทีมคัดเลือกยังใช้เวลาทุกวันไปกับการดู TikTok และวิดีโอสั้น ค่อยๆ ดูแต่ละคลิป ค้นหาแต่ละคนอย่างระมัดระวัง เหมือนการค้นหาเข็มในกองทราย จนในที่สุดก็พบซือถงผ่านทางออนไลน์ เธอขณะนั้นยังเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง สาขาการเงิน ไม่มีประสบการณ์การแสดงเลย ทันทีที่ขอลาจากมหาวิทยาลัยมาถึง ก็เข้าร่วมทีมถ่ายทำทันที สิ่งที่ยากยิ่งกว่านั้นคือ ฉากแรกที่เราถ่ายทำคือหนึ่งในฉากที่มีอารมณ์เข้มข้นที่สุดของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง นั่นคือการที่สำนักงานธนาคารยินซินส่งประกาศเสียชีวิต
โดยปกติแล้ว นักแสดงมือใหม่ควรเริ่มจากการถ่ายทำฉากที่เรียบง่ายก่อน แล้วค่อยพัฒนาขึ้นทีละขั้น แต่เราเป็นทีมงานขนาดเล็ก จึงไม่สามารถกำหนดสถานที่และเวลาการถ่ายทำได้เอง เมื่อเช่าสถานที่จากสำนักงานธนาคารได้ ก็ต้องถ่ายทำตามเวลาที่กำหนดเท่านั้น นั่นก็เหมือนกับว่าเด็กหญิงอายุ 20 ปีที่ไม่มีประสบการณ์เลย จะต้องถ่ายทำฉากแสดงอารมณ์ภายในที่ซับซ้อนขนาดนี้ในฉากแรกที่เข้าร่วมทีม ตอนนั้นฉันเองก็รู้สึกไม่มั่นใจเลย
ในที่สุดฉันก็ใช้วิธีที่ดั้งเดิมที่สุด และใกล้เคียงกับการถ่ายทำสารคดีที่สุด ก่อนจะถ่ายฉากนั้น ฉันไม่อนุญาตให้ซือถงเข้าสู่สตูดิโอเลย ใช้เวลาเกือบสองวันในการซ้อมซ้ำทุกอย่างในสำนักงานธนาคารเงินสดทั้งหมด ทั้งนักแสดงประกอบและรายละเอียดต่างๆ จนทุกคนเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเป็นใครส่งเงินเพื่อแลกตัวลูกสาว ใครเขียนจดหมายรักให้แฟนสาว หรือใครส่งเงินกลับบ้านเกิดเพื่อช่วยแม่ ตัวละครแต่ละตัวและบทสนทนาทุกตอนถูกฝึกซ้อมจนทุกคนจำได้อย่างแม่นยำ จนเกิดเป็นบรรยากาศที่สมจริงและดื่มด่ำอย่างแท้จริง เมื่อทุกอย่างพร้อมสมบูรณ์แล้ว ฉันจึงอนุญาตให้ซือถงเข้ามา ซือถงเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถในการเข้าใจและรู้สึกแทนผู้อื่นได้อย่างลึกซึ้ง ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในบรรยากาศนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังยุคนั้น และดื่มด่ำอยู่กับบทบาทของหนานจืออย่างเต็มที่สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีใจอย่างมากก็คือ แม้ว่าเธอจะเพิ่งขอลาออกจากโรงเรียนมาและเข้ารับบทในฉากนั้นโดยตรง แต่อารมณ์และความรู้สึกทุกอย่างของเธอกลับออกมาได้อย่างแท้จริงและสะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง ในภาพยนตร์เรื่องนี้ เราใช้วิธีการนี้เป็นหลัก เพื่อให้เธอได้รู้สึกเหมือนอยู่ในสถานการณ์จริง ได้สัมผัสประสบการณ์อย่างลึกซึ้ง และสามารถแสดงออกถึงอารมณ์จากภายในจิตใจได้อย่างแท้จริง
ตลอดทั้งภาพยนตร์นี้ ตั้งแต่คุณยายผู้สูงอายุ ไปจนถึงนักแสดงนำอย่าง มู่เซิง, หนานจือ และซูรัว ล้วนเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้แสดงในภาพยนตร์ เพื่อหาคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับบทบาทเหล่านี้ เราใช้เวลามากกว่า 70% ของช่วงการเตรียมงานเบื้องต้นในการคัดเลือกนักแสดง ใช้เวลาเกือบ 9 เดือน ตั้งแต่การคัดเลือกเบื้องต้น การสัมภาษณ์ และการลองแสดง กว่าจะรวบรวมทีมนักแสดงที่สมบูรณ์ได้สำเร็จ
พวกเขาไม่มีทักษะการแสดงที่เป็นมืออาชีพ แต่กลับใช้อารมณ์ที่เรียบง่ายและจริงใจที่สุดในการถ่ายทอดตัวละครเหล่านี้ออกมาได้อย่างน่าประทับใจ ฉันรู้สึกขอบคุณพวกเขาอย่างแท้จริงที่เต็มใจมอบตัวเองทั้งหมดให้กับเรื่องราวนี้ และให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้

ผู้เขียน: อ้าหลาง (จาก Douban) แหล่งที่มา: https://movie.douban.com/review/17577409/

　　谢南枝的人物形象更立体饱满、故事层次更丰富。阿嬷是被动等待命运的人，而谢南枝是主动背负善意、牺牲自我的人，这份沉甸甸的善良，被演员演绎得无比真实。

หลังจากดูหนังสือ “จดหมายรักถึงคุณยาย” แล้ว

อย่าลืมถึงตัวแทนการค้าและผู้รับจ้างขนส่งที่อยู่เบื้องหลังจดหมายเงินของชาวจีนโพ้นทะเล
หลังจากดูภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” ออกมาจากโรงภาพยนตร์ ลมค่ำพัดผ่านใบหน้า แต่ใจกลับไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีบทพูดที่หรูหรา ไม่มีการสร้างอารมณ์อย่างตั้งใจ แต่ในเรื่องราวที่เรียบง่ายนั้น กลับซ่อนคำตอบที่สะเทือนใจที่สุดไว้
เราได้พูดถึงคุณยายและถึงนานจือไปแล้ว แต่ฉันรู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ ในภาพยนตร์ จดหมายจากครอบครัวแต่ละฉบับ และถ้อยคำแสดงความห่วงใยเหล่านั้น ได้ถ่ายทอดความผูกพันระหว่างลูกหลานที่อาศัยอยู่ต่างแดนกับคุณยายในบ้านเกิดได้อย่างลึกซึ้ง ช่วงเวลานั้น การเดินทางข้ามชายแดนนั้นยากลำบากมาก การข้ามมหาสมุทรเต็มไปด้วยอันตราย และการที่ลูกหลานจะกลับบ้านก็ยากยิ่งกว่าการขึ้นสู่สวรรค์ แล้วจดหมายเหล่านั้นที่เรียกว่า “จดหมายจากชาวจีนโพ้นทะเล” (Qiaopi) นั้น แท้จริงแล้วใครกันแน่ที่กล้าเสี่ยงชีวิตเพื่อส่งมันถึงมือคุณยาย?
ฉันได้ค้นคว้าข้อมูลมาบ้าง และพบว่าในประวัติศาสตร์ของจดหมายส่งเงินจากชาวเฉาซานที่อพยพไปต่างประเทศนั้น ยังมีบุคคลธรรมดาจำนวนมากที่ไม่มีชื่อปรากฏอยู่ พวกเขาเรียกว่า “ผู้ให้บริการขนส่งทางทะเล” (Shuikè) และ “ผู้รับจดหมายส่งเงิน” (Píjiǎo) ในอดีต ไม่มีธนาคาร ไม่มีบริการจัดส่งพัสดุ และไม่มีระบบการสื่อสารใดๆ ชาวเฉาซานที่ต้องออกไปทำงานไกลในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงจำเป็นต้องมอบเงินที่ได้จากการทำงานหนัก รวมถึงจดหมายส่วนตัวที่เขียนด้วยลายมือของตนเอง ให้กับผู้ให้บริการเหล่านี้
คนขนส่งทางทะเลทั้งหมดล้วนเป็นชาวเมืองเฉาซานธรรมดาทั่วไป พวกเขาเข้าใจเส้นทางทางทะเล เข้าใจสภาพคลื่นลม และเข้าใจขนบธรรมเนียมของผู้คนในดินแดนต่างถิ่น แต่การออกเดินทางไปทะเลครั้งเดียวนั้นเท่ากับการเสี่ยงชีวิต ทั้งคลื่นยักษ์ โจรสลัด ความวุ่นวายจากสงคราม และด่านตรวจต่างๆ ทุกขั้นตอนล้วนเต็มไปด้วยอันตราย คนขนส่งเหล่านี้ต้องใช้ชีวิตกลางแจ้ง ลี้ลับไปมาหลายเดือน เพียงเพื่อส่งของที่ตนห่วงใยกลับบ้านอย่างปลอดภัย
หลังจากจดหมายทางการค้าของชาวจีนโพ้นทะเลเดินทางข้ามมหาสมุทรมาถึงพื้นที่เฉาซาน ก็ยังมีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เรียกว่า “ปี้เจียว” (Pijiao) พวกเขาเป็นคนซื่อสัตย์ จริงใจ และมีความแข็งแรงทางร่างกายอย่างยอดเยี่ยม
ไม่มีถนน ไม่มีพาหนะขนส่ง ต้องพึ่งพาเพียงเท้าของตนเองเท่านั้น ต้องปีนเขาข้ามหุบเขา เดินผ่านหมู่บ้านและตรอกซอกซอย พกเหรียญเงินไว้บนหลัง และต้องระมัดระวังโจรตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่ว่าจะลมแรงหรือฝนตก ฤดูหนาวหนาวจัดหรือฤดูร้อนร้อนจัด ก็ไม่เคยหยุดเดินทางเลย คุณยายส่วนใหญ่ในหมู่บ้านไม่รู้หนังสือ การให้คำแนะนำการเดินทางยังต้องใช้ความอดทนในการอ่านจดหมาย อธิบายรายละเอียดอย่างรอบคอบ และยังต้องนำจดหมายตอบกลับไปให้ด้วย
สิ่งที่พวกเขาได้รับก็เพียงแค่ค่าจ้างเล็กน้อยจากการไปทำธุระแทน แต่สิ่งที่พวกเขาแบกอยู่บนไหล่คือรายได้และความหวังของครอบครัวผู้อื่น ไม่แสวงหาผลประโยชน์แม้แต่บาทเดียว ไม่ทำให้จดหมายจากบ้านสูญเปล่า เมื่อได้รับมอบหมาย ก็จะปฏิบัติหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ จดหมายส่งเงินจากชาวจีนโพ้นทะเลฉบับหนึ่ง ด้านหนึ่งคือเหงื่อและแรงงานของลูกหลานที่ไกลจากบ้าน อีกด้านหนึ่งคือความหวังและความรอคอยของครอบครัว นักค้าผู้ล่องเรือข้ามมหาสมุทร ต้องเดินทางไกลทั่วภูเขาและทุ่งนาด้วยเท้าของตนเอง
พวกเขาไม่มีชื่อ และแทบไม่มีเรื่องราวใดที่ถูกสืบทอดต่อกัน แต่ด้วยคุณธรรมและความซื่อสัตย์ที่ฝังลึกอยู่ในแก่นแท้ของชาวเฉาซาน พวกเขาจึงสามารถรักษาความอบอุ่นและความสามัคคีในครอบครัวไว้ได้มากมาย
หลังจากได้รับชมภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงคุณยาย” เราก็ได้จดจำถึงความสูญเสียจากการจากลา จดจำถึงความอดทนในการรอคอย และจดจำถึงความคิดถึงอย่างลึกซึ้ง ขอให้ทุกคนจดจำไว้ตลอดไปว่า: จดหมายที่ส่งจากชาวต่างถิ่นมีความอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึก ชาวบ้านในบ้านเกิดมีความซื่อสัตย์และมีความมุ่งมั่น แม้ภูเขาและแม่น้ำจะเงียบสงัด วีรบุรุษก็อาจไม่มีชื่อเสียง แต่ชาวเฉาซานผู้ธรรมดาเหล่านี้ คู่ควรที่จะได้รับการจดจำไว้ตลอดกาล
ความรู้สึกหลังดูหนัง "จดหมายรักถึงคุณยาย" โดย กวางตุ้ง ซิ่วเว่ย 13 พฤษภาคม 2026