中唐 白居易(下)

丛渊

作者原意(续一一九) <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 买 花</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">帝城春欲暮,喧喧车马度。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">共道牡丹时,相随买花去。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">贵贱无常价,酬直看花数。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">灼灼百朵红,戋戋五束素。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">上张幄幕庇,旁织笆篱护。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">水洒复泥封,移来色如故。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">家家习为俗,人人迷不悟。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">有一田舍翁,偶来买花处。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">低头独长叹,此叹无人谕。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">一丛深色花,十户中人赋!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此诗选自《秦中吟》之第十首。作者通过豪门贵族的相率买牡丹花赏玩,从而揭露他们的奢侈,与劳动人民的悲惨生活作了鲜明的对比。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 酬直,讨价。 数,运数,运气。 戋戋(jiān),积聚之意。 五束素,素是精白之绢。束是素的数目。束素相当于五匹绢。 田舍翁,老农。 谕,理解。 中人赋,指中等人家交纳的赋税。</span></p> <p class="ql-block"> <span style="font-size:22px;">村 居 苦 寒</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">八年十二月,五日雪纷纷。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">竹柏皆冻死,况彼无衣民。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">回观村闾间,十室八九贫。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">北风利如剑,布絮不蔽身。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">唯烧蒿棘火,愁坐夜待晨。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">乃知大寒岁,农者尤苦辛。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">顾我当此日,草堂深掩门。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">褐裘覆絁被,坐卧有余温。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">幸免饥冻苦,又无垄亩勤。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">念彼深可愧,自问是何人。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 唐宪宗元和六年,白居易因母去世退职回故乡下邽的渭村而居丧三年。此诗为元和八年(八一三年)所写作者感触,对劳动人民的痛苦表示同情,他觉得自己俸禄优厚又不要田间劳动而一直都有羞愧之感。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 见竹柏在寒雪冻死而想到缺衣少食、饥寒交迫的百姓。 村闾,村庄。 蒿棘,泛指柴草。 絁(shī),粗绸。 垄亩勤,田间劳动。 </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 放 言 五 首</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:18px;"> 其 一</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">朝真暮伪何人辨,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">古往今来底事无?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">但爱臧生能诈圣,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">可知宁子解佯愚。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">草萤有耀终非火,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">荷露虽团岂是珠!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">不取燔柴兼照乘,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">可怜光彩亦何殊?</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 放言是言论放肆之意。元稹在元和五年写了《放言》五首,元和十年白居易被贬江州之途中,效法元稹写了五首。此诗为第一首。作者通过古人与自然,说明必须辨真伪。原有序,不录。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 底,何,哪。 臧生,名纥,字武仲,春秋时鲁国人,曾任司寇。据《左传》,臧纥多智谋,为当时“圣人”之称。 宁子,名俞,字武子,卫国人。《论话*公冶长》说国家有道时他“智” ,国家无道时他“愚” 。 佯愚,装傻。 草萤,古人以为萤火虫是由腐草化生。 团,圆。 燔柴,此处指烧柴。 照乘,指一种可照明之珠,四匹马拉的车称谓乘。 如不同时取烧柴的火光与“照乘”的光亮加以比较,二者之光彩又怎能区别?</span></p>