华夏历史上十位怀才不遇的,顶级大才诗赞

诗意雕影艺术馆

<p class="ql-block">白城市~职业技术学院非遗馆分馆</p><p class="ql-block">通榆政协文史馆李锐士诗意雕影馆</p><p class="ql-block">通榆县~关心下一代~工作委员会</p><p class="ql-block">通榆县第九中学校省级非遗展览室</p><p class="ql-block">通榆第二实验小学非遗传承工作室</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  古往今来,从不缺经天纬地的奇才,却常有生不逢时、报国无门的遗憾。他们满腹经纶、胸有韬略、心怀家国,拥有济世之才,却困于时局、昏君、奸佞与时代枷锁,终生不得重用,理想落空、抱负难伸,空有一身本领郁郁终生。以下为历史上十大怀才不遇的顶级大才。</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  一、屈原:楚国顶尖政治家、爱国诗人,深谙治国之道,主张变法图强、联齐抗秦。早年受楚怀王信任,却遭权贵谗言排挤,被君王疏远、两次流放。一生心系楚国王室与黎民,清醒看透国家危局,却无力扭转朝政腐朽,眼看家国沦陷,终投汨罗江殉志。才华冠绝当世,忠而被弃,是千古怀才不遇第一人。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏屈原五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">荆楚风云起浩歌,灵均抱负寄嵯峨。</p><p class="ql-block">合纵策定山河固,变法图强剑戟磨。</p><p class="ql-block">香草襟怀昭日月,鸱鸮谗箭起漩涡。</p><p class="ql-block">孤忠空负经纶手,泽畔行吟奈若何。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">郢都宫阙暮云平,忍看谗言蔽圣明。</p><p class="ql-block">郑袖藏刀频蛊惑,张仪献地巧运营。</p><p class="ql-block">离骚一曲凝血泪,天问千声动旆旌。</p><p class="ql-block">太息朝堂皆醉眼,汨罗寒水咽悲声。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">汉北潇湘十五年,飘零犹自念秦烟。</p><p class="ql-block">江蓠漫采悲秋早,杜若空簪叹夜渊。</p><p class="ql-block">故国苍茫残照里,孤臣憔悴暮云边。</p><p class="ql-block">怀王未省孤忠谏,遗恨千秋泣杜鹃。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">秦甲如潮卷郢旗,仓皇宗庙覆倾急。</p><p class="ql-block">九章难赋存亡痛,三户空怀复楚期。</p><p class="ql-block">抱石沉渊昭雪魄,招魂设祭起哀仪。</p><p class="ql-block">沧浪清浊凭君问,万古江流酹虹霓。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">辞悬日月耀丹诚,肝胆长教后世倾。</p><p class="ql-block">粽叶缠丝萦旧恨,龙舟竞渡唤英名。</p><p class="ql-block">衣冠冢上苔痕碧,香草祠前烛泪晶。</p><p class="ql-block">千载骚魂何处寄?潇湘夜雨作雷鸣。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  二、贾谊:西汉天才政论家,年少成名,远见卓识,洞悉诸侯割据、匈奴边患、民生弊病。汉文帝惜其才华,却受制于老臣勋贵、朝堂旧势力,不敢重用其激进国策。多次被贬外放,郁郁不得志,空有《过秦论》《治安策》等千古宏论,谋略无人采纳,年仅三十三岁抑郁而终,自古便有“贾生短命,千古同悲”之说。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏贾谊五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">年少才高气未平,治安一策动神京。</p><p class="ql-block">已闻涕泣忧时切,更识兴亡过眼明。</p><p class="ql-block">绛灌谗言终误国,汉文仁厚岂无情。</p><p class="ql-block">可怜宣室虚前席,空负苍生问鬼名。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">西汉文章第一家,雄谈高论动天涯。</p><p class="ql-block">剖陈治乱如观火,指画安危欲挽霞。</p><p class="ql-block">计为削藩长饮恨,志存强国竟成嗟。</p><p class="ql-block">才同屈宋多悲愤,千古伤心贾长沙。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">鹏鸟悲鸣赋未终,洛阳才子泣秋红。</p><p class="ql-block">三年谪宦栖湘浦,万卷藏书寄楚丛。</p><p class="ql-block">圣主恩深犹薄命,孤臣泪尽已成翁。</p><p class="ql-block">谁言宣室求贤切,不问苍生问祝融。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">弱冠陈书气吐虹,庙堂谁识贾生雄。</p><p class="ql-block">割地诸侯谋早定,系缨胡马策徒工。</p><p class="ql-block">绛侯耻与同朝列,文帝终难任栋隆。</p><p class="ql-block">三十三龄埋玉树,至今湘水泣孤忠。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">史迁合传屈平踪,异代萧条一涕同。</p><p class="ql-block">谋为汉家忧僭逆,志图天下靖边东。</p><p class="ql-block">明堂未展经纶手,楚泽偏伤寂寞容。</p><p class="ql-block">惆怅长沙旧祠宇,暮烟衰草泣秋红。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  三、陶渊明:东晋隐士宗师,品性高洁、才学盖世,心怀济世安民之志。无奈东晋末年官场黑暗、门阀垄断、吏治腐败,不愿屈身媚俗、同流合污。数次出仕皆不得志,抱负无处施展,最终辞官归隐田园。放下仕途理想,以诗文寄情,才华被时代埋没,一生清贫潦倒,是乱世清流的无奈缩影。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏陶渊明五首》</p><p class="ql-block">一、</p><p class="ql-block">官场喧嚣久倦神,归田返朴度晨昏。</p><p class="ql-block">锄头作笔耕云月,汗水当墨写岁痕。</p><p class="ql-block">犬吠深巷惊午梦,鸡鸣高树醒山村。</p><p class="ql-block">此中真意谁能解?一笑拈花对酒樽。</p><p class="ql-block">二、</p><p class="ql-block">菊香篱下醉黄昏,采撷悠然对晚暾。</p><p class="ql-block">山气日夕佳鸟伴,此中有真意难寻。</p><p class="ql-block">平生志趣在丘壑,浊世浮沉何足论。</p><p class="ql-block">但得身闲心自远,任他车马闹城村。</p><p class="ql-block">三、</p><p class="ql-block">归去来兮返故丘,孤松稚菊伴清秋。</p><p class="ql-block">晨兴理秽带星月,夜读停云思旧俦。</p><p class="ql-block">世与我违宁曳尾,心因形役耻低头。</p><p class="ql-block">临流赋诗聊乘化,乐夫天命复何求?</p><p class="ql-block">四、</p><p class="ql-block">环堵萧然绝酒钱,破衫常著意悠然。</p><p class="ql-block">夏施葛布冬披絮,朝采园蔬暮汲泉。</p><p class="ql-block">屡空不妨颜氏乐,固穷自守仲由贤。</p><p class="ql-block">清流千古谁同调?五柳先生独醉眠。</p><p class="ql-block">五、</p><p class="ql-block">荆扉昼掩绝尘喧,抱朴含真度岁寒。</p><p class="ql-block">日月掷人去愈速,羲农去我久已漫。</p><p class="ql-block">怀才不遇悲郑璞,抱玉空归哭楚山。</p><p class="ql-block">何如守拙归园田,一觞一咏自盘桓。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  四、李白:诗仙李白,文武双全,胸有王霸之策,一生渴望入仕辅君、安定天下。性情豪迈傲骨,不屑钻营权谋,仅被唐玄宗当作御用文人、点缀朝堂。始终得不到实权,无法施展治国抱负,又遭权贵排挤构陷,长期漂泊江湖。空有经世之志,终究只是盛世过客,终身仕途坎坷,壮志难酬。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏李白五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">剑啸长安酒半醺,欲凭奇策扫千军。</p><p class="ql-block">金銮纵草蛮书就,玉阙难容傲世文。</p><p class="ql-block">天子船头催醉笔,权臣阶下谤清芬。</p><p class="ql-block">平生空负经纶手,终作天涯一片云。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">匣底龙泉壁上鸣,经年犹未斩长鲸。</p><p class="ql-block">三呼猛士空蒿莱,九奏钧天只管笙。</p><p class="ql-block">谏草焚余星斗暗,貂裘典尽雪霜明。</p><p class="ql-block">谪仙本是云中客,误落尘沙误此生。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">曾将海内付狂吟,岂料金门误此心。</p><p class="ql-block">彩笔唯描妃子笑,青衫独对月一轮。</p><p class="ql-block">欲倾银汉洗兵甲,谁向丹墀进陆沉?</p><p class="ql-block">醉倚危楼西北望,烽烟未起鬓先侵。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">翰林春老笔生苔,醉诏曾教力士猜。</p><p class="ql-block">万里鹏风铩羽去,九霄鹤唳带愁徊。</p><p class="ql-block">才高总被功名误,性僻难随车马埃。</p><p class="ql-block">唯有清辉怜瘦影,夜夜青冢照荒台。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">散尽千金亦快哉,五湖烟艇独徘徊。</p><p class="ql-block">仰天大笑蓬门去,踏月长歌蜀道来。</p><p class="ql-block">赋就大鹏终折翼,酿成春酒已倾台。</p><p class="ql-block">苍生望断云霓后,谁拾龙川堕地才?</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  五、杜甫:世称诗圣,心怀“致君尧舜上,再使风俗淳”的政治理想。身处安史之乱乱世,国运飘摇、朝政混乱,一生颠沛流离。屡次求仕无果,屡遭贬斥、流亡四方,亲眼目睹百姓疾苦,满腹治国良策无人问津。才华绝世却终生困顿,仕途卑微,大半辈子贫苦漂泊,理想彻底破灭。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏杜甫五首》</p><p class="ql-block">其一·致君尧舜</p><p class="ql-block">致君尧舜意何深,再使淳风返旧岑。</p><p class="ql-block">稷契自期空有泪,巢由不慕岂无心。</p><p class="ql-block">朱门酒肉腥犹在,寒野疮痍病莫禁。</p><p class="ql-block">独对残阳搔白首,孤鸿杳杳没秋阴。</p><p class="ql-block">其二·长安苦雨</p><p class="ql-block">长安秋雨暗千门,破屋青袍卧湿痕。</p><p class="ql-block">献赋无媒悲短褐,拾遗有泪谏天阍。</p><p class="ql-block">九重宸翰浑如梦,万里乡愁不可论。</p><p class="ql-block">最是夜深更漏永,犹闻战鼓摄人魂。</p><p class="ql-block">其三·羌村三更</p><p class="ql-block">乱山残月夜行谁,老妻惊看鬓欲飞。</p><p class="ql-block">稚子牵衣疑是梦,邻翁酹酒诉多悲。</p><p class="ql-block">生还已觉君恩薄,死去何堪国步危。</p><p class="ql-block">明日又投豺虎窟,荒原白骨令泪垂。</p><p class="ql-block">其四·漂泊西南</p><p class="ql-block">漂泊西南天地间,草堂虽破亦开颜。</p><p class="ql-block">种柑种竹期三顷,觅句寻僧共一闲。</p><p class="ql-block">岂料严公忽长逝,更堪蜀地复多患。</p><p class="ql-block">孤舟一系故园泪,老病江湖去不还。</p><p class="ql-block">其五·洞庭残年</p><p class="ql-block">洞庭霜落雁孤飞,老病残躯卧短扉。</p><p class="ql-block">戎马关山犹未静,江湖樽酒已全非。</p><p class="ql-block">百年自恨无臣分,九死何曾负布围。</p><p class="ql-block">欲向苍梧哭尧舜,秋风泪尽断思维。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  六、李贺:中唐天才诗人,少年奇才,诗文诡绝、天赋绝代。只因父亲名讳避讳制度,终身不得参加科举,直接断绝仕途之路。空有满腔抱负与惊世才华,无入仕通道,只能沉沦下僚、潦倒度日。常年抑郁忧思,体弱多病,二十七岁英年早逝,天赋被腐朽制度活活埋没。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏李贺五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">昌谷灵根孕畸人,啼珠泣露掌中珍。</p><p class="ql-block">天心未许窥丹榜,鬼雨翻教泣凤麟。</p><p class="ql-block">古壁秋坟镌恨字,空山荒月吊吟身。</p><p class="ql-block">西陵松柏寒如铁,犹抱残阳立暮尘。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">家山何处觅归程,石髓云根养性灵。</p><p class="ql-block">踏月曾披三岛雾,寻仙独对九秋萤。</p><p class="ql-block">蛇神牛鬼争题壁,血碧魂青自写形。</p><p class="ql-block">瘦骨嶙峋天亦妒,寒窗雨打读书檠。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">零落残魂泣不停,东野穷愁死复生。</p><p class="ql-block">天公有意杀狂客,人世无梯谒玉京。</p><p class="ql-block">夜雨孤坟啼鬼母,秋风破屋泣寒檠。</p><p class="ql-block">谁言锦囊空贮泪,字字斑斑血染成。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">龙去鼎湖云雾昏,青骡何事下昆仑。</p><p class="ql-block">伤心忍读金铜句,呕血长怀玉女魂。</p><p class="ql-block">地下修文君亦得,人间避讳我何论。</p><p class="ql-block">秋坟夜唱鲍家鬼,冷月寒烟泣墓门。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">昌谷风烟接九原,空山独抱玉壶完。</p><p class="ql-block">南园冷落埋荒径,北渚萧疏泣暮猿。</p><p class="ql-block">天若有情天亦老,诗成无泪句犹鲜。</p><p class="ql-block">秋心一片谁堪寄,月照寒泉泪不干。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  七、辛弃疾:南宋铁血词人、军事奇才,出身北方沦陷区,智勇双全,曾率数十骑闯敌营生擒叛徒,武力与谋略兼备。毕生志向是北伐抗金、收复中原。但南宋朝廷偏安求和、重文轻武,主和派把持朝政,常年打压主战臣子。辛弃疾一生被闲置、贬谪、架空,空有兵家谋略与报国热血,只能归隐填词,英雄无用武之地。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏辛弃疾五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">万里山河带恨流,美芹十论献金瓯。</p><p class="ql-block">渡江天马来南阙,破阵旌旗指北州。</p><p class="ql-block">九议空存恢复策,三更独抚虎臣忧。</p><p class="ql-block">何人解唱平戎曲,落日楼头替国愁。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">少年突骑渡江去,擒贼囊锥智有馀。</p><p class="ql-block">万字平戎策未用,千金买剑血难趋。</p><p class="ql-block">求田问舍羞刘表,画策登坛若玄虚。</p><p class="ql-block">醉里挑灯看旧刃,可怜白发满衣裾。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">带湖烟雨暗千松,空对青山说剑雄。</p><p class="ql-block">袖里吴钩凝碧血,樽前醉墨走蛇龙。</p><p class="ql-block">两淮铁甲成秋草,十载兵符付暮钟。</p><p class="ql-block">若使当年专阃外,黄龙直捣饮数盅。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">栏杆拍遍暮云平,江左沉酣醉未醒。</p><p class="ql-block">北固楼头挥血泪,南归雁字写孤零。</p><p class="ql-block">佛狸祠下神鸦噪,京口烽台野草青。</p><p class="ql-block">百战英魂呼不起,垂纶人在水边汀。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">铜琶铁板唱西东,泪洒宣和殿上宫。</p><p class="ql-block">宗悫长风空破浪,祖生击楫竟无功。</p><p class="ql-block">美芹已入昭阳库,豪气犹横太极穹。</p><p class="ql-block">千载稼轩祠下过,犹闻战鼓震霜浓。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  八、陆游:南宋爱国文人,文武兼备,终身力主抗金复国。一生写下数千首爱国诗篇,时刻心系中原故土。奈何南宋朝廷苟且偷安,求和风气盛行,主战官员屡遭打压。陆游多次被贬、闲置,屡次上书北伐国策皆被无视。一生漫长,年年盼收复、年年皆失望,直到暮年仍壮志未酬。</span></p> <p class="ql-block">《七律·咏陆游五首》</p><p class="ql-block">其一 剑气箫心</p><p class="ql-block">铁马冰河入梦频,孤臣血泪洒征尘。</p><p class="ql-block">楼船夜雪瓜洲渡,瘦马斜阳剑阁春。</p><p class="ql-block">万首诗成哀社稷,三更酒醒念君亲。</p><p class="ql-block">示儿一句肠堪断,北定中原嘱后人。</p><p class="ql-block">其二 镜湖遗恨</p><p class="ql-block">老病孤村卧镜湖,犹闻边塞泣征夫。</p><p class="ql-block">僵卧孤村不自哀,尚思为国绘宏图。</p><p class="ql-block">胡尘未扫头先白,壮志难酬胆尚粗。</p><p class="ql-block">夜阑卧听风吹雨,铁马冰河入梦无。</p><p class="ql-block">其三 南郑怀古</p><p class="ql-block">当年匹马戍梁州,踏雪曾看渭水流。</p><p class="ql-block">大散关头烽火暗,褒斜道里鼓鼙收。</p><p class="ql-block">功名已共山河改,岁月空随鬓发休。</p><p class="ql-block">唯有诗心终不死,犹将血泪写春秋。</p><p class="ql-block">其四 秋夜将晓</p><p class="ql-block">秋夜将明独倚楼,星河欲转雁横秋。</p><p class="ql-block">中原父老空遮道,南渡衣冠尽白头。</p><p class="ql-block">遗民泪尽胡尘里,王师南定几时休。</p><p class="ql-block">书生无路请长缨,戍鼓寒笳动暮愁。</p><p class="ql-block">其五 临终示儿</p><p class="ql-block">八十五年身世由,九州未复恨难收。</p><p class="ql-block">生前已忍山河裂,死后犹期岁月酬。</p><p class="ql-block">但见胡尘迷汴水,忍闻羌笛满扬州。</p><p class="ql-block">王师莫负老翁意,一到中原便烧愁。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  九、柳宗元:中唐旷世文豪、政治改革家,心怀革新吏治、安定民生的远大抱负。年少高中进士,才名满天下,满怀热血参与永贞革新,力图挽救大唐颓势。无奈宦官专权、藩镇割据,保守势力过于强大,改革迅速失败。柳宗元自此惨遭长期贬谪,常年流放荒蛮之地,远离朝堂中枢。一身经世治国的才干无从施展,改革理想彻底破碎,空有满腹良策与济世之心,终身沉沦远荒,抑郁难舒,是中古时期极具代表性的怀才不遇之士。</span></p> <p class="ql-block">《五绝·咏柳宗元》</p><p class="ql-block">其一·永贞革新</p><p class="ql-block">年少登科气正雄,欲扶社稷挽雕弓。</p><p class="ql-block">雷霆一令除积弊,风雨千城起战凶。</p><p class="ql-block">宦竖弄权倾砥柱,孤臣溅血泣哀鸿。</p><p class="ql-block">永贞遗恨成终古,独向苍茫问太空。</p><p class="ql-block">其二·谪居永州</p><p class="ql-block">十年谪宦滞潇湘,瘦马西风古道长。</p><p class="ql-block">陌上花开空照水,檐前燕语自绕梁。</p><p class="ql-block">孤舟独钓寒江雪,残烛谁怜鬓底霜。</p><p class="ql-block">永夜蛩声惊客梦,半窗斜月照绳床。</p><p class="ql-block">其三·寄情山水</p><p class="ql-block">楚南烟瘴锁重峦,且向林泉觅清欢。</p><p class="ql-block">钴鉧潭西探幽境,西山宴游解愁鞍。</p><p class="ql-block">石渠泻玉鸣环佩,小石潭清映月寒。</p><p class="ql-block">山水幸能容放客,暂将闲身寄钓竿。</p><p class="ql-block">其四·柳州惠政</p><p class="ql-block">忽闻诏命徙龙城,万里投荒又一程。</p><p class="ql-block">释奴焚券施仁政,兴学开蒙振贤名。</p><p class="ql-block">种柳江边期成荫,柑香堂下自躬耕。</p><p class="ql-block">残躯犹作春蚕死,欲报斯民未了情。</p><p class="ql-block">其五·永州八记</p><p class="ql-block">八记煌煌照汗青,文宗一代起新声。</p><p class="ql-block">寒江独钓藏深意,峭壁孤悬写性灵。</p><p class="ql-block">枯淡自能臻化境,酸辛不忍诉飘零。</p><p class="ql-block">子厚文章传百代,永州山水尽知名。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  十、黄宗羲:明末清初启蒙思想家,博览古今,通晓政治、律法、民生、制度利弊,最早批判君主专制,提出限制君权、改良朝政的先进思想。身处王朝更替乱世,明朝覆灭、清初高压管控,其进步思想不被当权者接纳,朝堂无立足之地。终身隐居著书,绝世远见超越时代,却无人推行,治国救世之才彻底埋没。</span></p> <p class="ql-block">《五律·咏黄梨洲五首》</p><p class="ql-block">其一</p><p class="ql-block">百年沧海横流遥,独抱遗经避世嚣。</p><p class="ql-block">九死不忘君父痛,一生空为圣明朝。</p><p class="ql-block">衣冠旧国山河改,礼乐遗民岁月消。</p><p class="ql-block">莫向西台恸哭去,中原戎马正萧萧。</p><p class="ql-block">其二</p><p class="ql-block">越山高处掩柴荆,野服萧然隐姓名。</p><p class="ql-block">万卷书藏天禄阁,一编史续襄阳城。</p><p class="ql-block">衣冠古制存遗老,礼乐空言误后生。</p><p class="ql-block">独抱遗编三叹息,夕阳衰草共秋清。</p><p class="ql-block">其三</p><p class="ql-block">儒林传里旧知章,理学源流本紫阳。</p><p class="ql-block">岂意遗书成覆瓿,遂令吾道付荒凉。</p><p class="ql-block">君臣大义悬天壤,夷夏微言托肺肠。</p><p class="ql-block">莫怪后生多异议,此心原自有纲常。</p><p class="ql-block">其四</p><p class="ql-block">井底遗民岁月深,抱书岩穴自沉吟。</p><p class="ql-block">九州历尽夷齐饿,万死难忘孔孟心。</p><p class="ql-block">绝学河汾传道脉,微言濂洛辨人禽。</p><p class="ql-block">白头弟子扶筇立,独对寒星照古今。</p><p class="ql-block">其五</p><p class="ql-block">百年礼乐付沉沦,独抱遗经老此身。</p><p class="ql-block">九死未忘周正朔,一编犹存汉衣新。</p><p class="ql-block">山中岁月书成帙,海内风尘泪满巾。</p><p class="ql-block">莫道井蛙拘见小,天心终古在斯文。</p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">  这十位旷世大才,各有千秋,或善治国、或善用兵、或怀大道、或有远见。他们并非能力不足,而是生不逢时、君不明、朝不清、世不容。一身才华无处安放,一腔热血无人共鸣,半生挣扎、半生落寞。怀才不遇,是个人的悲剧,也是时代的遗憾。千年之后,他们的诗文与思想流传千古,反倒证明:时代可以埋没一时的人才,却永远挡不住绝世才华的万古流光。</span></p> <p class="ql-block"><span style="color:rgb(255, 138, 0);">(感谢网友若兮远兮图文)</span></p>