<p class="ql-block">红衣小客落金盏,风摇细瓣似低语。</p>
<p class="ql-block">茎如青簪挑春色,它在花心静听香。</p> <p class="ql-block">麦尖垂露映晨光,一点朱砂立碧浪。</p>
<p class="ql-block">穗影婆娑风未老,它把清晓轻轻扛。</p> <p class="ql-block">藤弯叶嫩倚斜阳,橙红浮光染衣裳。</p>
<p class="ql-block">不争高枝不择处,半寸柔蔓即故乡。</p> <p class="ql-block">青茎微曲向天伸,它停在梢头看云奔。</p>
<p class="ql-block">不动亦是观世界,静里自有千重春。</p> <p class="ql-block">枝条轻垂似未醒,柔光如纱覆其身。</p>
<p class="ql-block">不鸣不飞不惊扰,只把片刻酿成真。</p> <p class="ql-block">叶上凝珠滑未落,它伏如诗押韵脚。</p>
<p class="ql-block">风来叶颤它不动,静是它最深的潮。</p> <p class="ql-block">草尖露重晓光凉,它红得像一粒糖。</p>
<p class="ql-block">黑斑是它写下的字,白点是未寄的信——</p>
<p class="ql-block">写给清晨,写给微光,写给这不喧哗的寻常。</p>
<p class="ql-block">(全篇共七节,以瓢虫为眼,观照草木晨昏;不写“图”,不言“看”,只让红与绿、静与动、小与大,在诗句里自然相认。字字落于生活肌理,句句生于呼吸之间。)</p>