<p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">红酥手,黄縢酒,满城春色宫墙柳。东风恶,欢情薄。一怀愁绪,几年离索。错、错、错。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">春如旧,人空瘦,泪痕红浥鲛绡透。桃花落,闲池阁。山盟虽在,锦书难托。莫、莫、莫!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">一首《钗头凤 红酥手》写尽了陆游这一生爱而不得, 痛而不忘,放而不舍,失而不甘的无奈和惆怅。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">如果说人生总有遗憾,陆游的遗憾好像更多一些。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">在母亲的逼迫下休掉爱妻视为第一大遗憾。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">在科举考试中本拔了头筹,却因为得罪了秦桧最终名落孙山,无缘功名,视为第二大遗憾。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">科考失利后的陆游心灰意冷,在沈园恰好遇到了唐婉赵士程夫妇。在经过丈夫的同意后,唐婉为陆游送上了酒菜。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">四目相对,回忆涌上心头,两人不禁泪目。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">看着唐婉离去的背影,陆游怅然若失,再也无法忍受内心的悲痛,在墙上写下了红酥手,黄縢酒,满城春色宫墙柳……</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">两年以后,唐婉再游沈园,物是人非伤感之际忽然看见陆游的题词,往事历历在目,不由得泪流满面,心潮起伏,随机赋词一首</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">《钗头凤·世情薄》:世情薄,人情恶,雨送黄昏花易落。晓风干,泪痕残。欲笺心事,独语斜阑。难!难!难!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">人成各,今非昨,病魂常似秋千索。角声寒,夜阑珊。怕人寻问,咽泪装欢。瞒!瞒!瞒!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">沈园归来后唐婉终日抑郁寡欢,以泪洗面,不久便离世。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">陆游闻知此事,悲痛欲绝,终生难以释怀。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">如果没有沈园相遇,唐婉可能会和深爱她的赵士程安稳地度过一生。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">陆游这一生,少读诗书,勤学武艺,文武全才,为的就是实现北伐中原的梦想,最终却半生蹉跎,一事无成,视为第三大遗憾。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">十几年里,经常是“铁马冰河入梦来。”空有一腔抱负,家国梦却始终没能实现。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">“当年万里觅封侯,匹马戍梁州。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">关河梦断何处?尘暗旧貂裘。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">胡未灭,鬓先秋,泪空流。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">此生谁料,心在天山,身老沧州。”</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">最终86岁的陆游临终之际留下了:</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">“死去元知万事空,但悲不见九州同。王师北定中原日,家祭无忘告乃翁。”的千古名句。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">陆游生于两宋之交,成长在偏安的南宋,民族的矛盾、国家的不幸、家庭的流离,壮志难酬是时代的宿命,也是他个人的宿命。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;">但陆游一生勤奋笔耕不辍,诗词文俱有很高成就,其诗语言平易晓畅、章法整饬谨严,兼具李白的雄奇奔放与杜甫的沉郁悲凉,尤以饱含爱国热情对后世影响深远。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:20px;"><span class="ql-cursor"></span>就文学的成就而言,他是一颗璀璨的明珠,在五千年文明史上熠熠生辉。</span></p>