<p class="ql-block">图文拍摄编辑:老饕</p><p class="ql-block">美 篇 号:60958921</p> <p class="ql-block">一、西泰山赏杜鹃:</p><p class="ql-block ql-indent-1">《七律·杜鹃花开满枝头》</p><p class="ql-block ql-indent-1">九域春深觅乐感,西泰岳上翠云重。</p><p class="ql-block ql-indent-1">千峰着意燃朱火,万树无言立赤松。</p><p class="ql-block ql-indent-1">花鸟同名啼杜宇,烟霞共色染炎峰。</p><p class="ql-block ql-indent-1">归来犹带胭脂色,夜半香浮月影浓。</p><p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">暮春,时维四月天。</p><p class="ql-block ql-indent-1">闻汝阳西泰山杜鹃盛开,玩心窃喜。遂呼朋唤友邀约乐友数人,驱车而往。</p><p class="ql-block ql-indent-1">远峰含黛,晴岚缭绕。自汝阳南行数十里,便入伏牛腹地。西泰山古称“西泰岳”,昔为鲁公伯禽所名,后迁都岱宗,此山遂得今名。</p><p class="ql-block ql-indent-1">一路峰峦叠嶂,民宿星散于山间,峡谷若时空之门,幽邃而勾魂摄魄。</p><p class="ql-block ql-indent-1">小憩后湖边踏歌一行,晚餐饮酒助兴不亦乐乎。篝火之舞更是放浪形骸,蕴含沉浸之趣。</p> <p class="ql-block">乐友邀约去西泰山看杜鹃花,这次🐯虎妻恩准了!</p> <p class="ql-block ql-indent-1">《五言诗·西泰山篝火夜》</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block ql-indent-1">月出碧峰冷,火涌星河低。</p><p class="ql-block ql-indent-1">客自八方聚,影乱千松移。</p><p class="ql-block ql-indent-1">长歌裂空谷,舞袂卷云霓。</p><p class="ql-block ql-indent-1">归去人无寐,烟霞满袖衣。</p> <p class="ql-block ql-indent-1">《菩萨蛮·西泰火夜》</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block ql-indent-1">松涛骤起群山应,赤龙跃向中天暝。</p><p class="ql-block ql-indent-1">踏歌星斗颤,击掌春风乱。</p><p class="ql-block ql-indent-1">夜深火未残,笑共野云眠。</p><p class="ql-block ql-indent-1">醉矣此烟峦,余生何必还?</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">夜眠如坠冰窟,辗转晨起忽见旭日东升。哆嗦了一宿的老饕,直欲引吭高歌一曲帕瓦罗蒂《我的太阳》……。</p><p class="ql-block ql-indent-1">安步当车直奔景区,山路渐渐陡起。沟壑崖壁间偶见人凿出来的石径,弯弯曲曲地向上攀着。两旁的树却密了,多是些青冈、栎树,枝桠横斜着,筛下碎金子似的阳光,在青苔上晃晃地颤。</p><p class="ql-block ql-indent-1">偶有鸟鸣,短促的一两声,从极深的绿意里迸出来,旋即被无边的静吞没。这静是有分量的,沉甸甸地压下来,教人不由得屏了呼吸,连说话声也放得轻了,像是怕惊扰了山神千载的梦。</p><p class="ql-block ql-indent-1">翻过隘口,忽如一阵春风来,那静便豁然活了。先是头顶的树梢“飒飒”地响成一片,仿佛远处的潮水,一层一层地涌过来。</p><p class="ql-block ql-indent-1">接着,便有一丝极淡的、清冽的清香,从那潮声的缝隙里,丝丝缕缕地透出来。那不是花香,是树的、草的、泥土的,混着些微湿润水汽的,山的本味。</p><p class="ql-block ql-indent-1">抬头眼前一亮,那是一片怎样泼天的颜色呵!</p><p class="ql-block ql-indent-1">从脚下这面山坡,到对面那架山梁,再涌到目力几乎不可及的、与天相接的极远处,全是杜鹃。不是一株两株,是千株万株,手挽着手,肩并着肩,浩浩荡荡,烂烂漫漫,将整座西泰山的筋骨血肉都染透了。</p><p class="ql-block ql-indent-1">那是怎样的红啊?铺满天地间,给人<span style="font-size:18px;">一种</span>窒息的抽象壮阔美!</p><p class="ql-block ql-indent-1">不是牡丹那种富贵逼人的浓艳,也不是桃李那种轻薄浮动的浅红。它是凝重的,又似乎随时要流淌;是沉静的,底下又烧着一把看不见的、灼灼的火。</p><p class="ql-block ql-indent-1">深些的,是胭脂将凝未凝时的紫檀色;浅些的,是少女颊上透出的、微微的霞光色。它们一团团、一簇簇地缀在苍黑遒劲的枝干上,那枝干盘曲着,像无数从地底伸向苍穹的、挣扎的臂膀,托着这漫天席地的、燃烧的生命火焰。</p> <p class="ql-block"> 《墨梅》:“不与凡花争奇艳 ,傲霜斗雪笑风寒。心怀高远更淡然……。”神清骨秀、高洁端庄、鄙视流俗的音乐之魂跃然琴上。</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">沿杜鹃花廊徐行,繁花遮道,十万亩野生杜鹃竞相怒放。深红如血、浅粉若霞、鹅黄似锦,层层叠叠铺满沟壑。</p><p class="ql-block ql-indent-1">杜鹃多为映山红与满山红混生,红者欲燃,白者似玉,粉者如霞,灿若云霞。花海随山势起伏,或有倒挂于崖壁之上,或斜倚于溪涧之畔,千姿百态,各尽其趣。行于其间,虽无香盈袖,却有感于心。</p><p class="ql-block ql-indent-1">登临山巅仰观苍穹碧透,俯察花海无际。山风飒然而至,万花点头,如迎如送。</p><p class="ql-block ql-indent-1">同游者皆为花海翠涛所慑,半晌无人言,惟闻松涛与鸟鸣相和。</p><p class="ql-block ql-indent-1">风吹乱了头发,阳光透过云层静静洒在脸上。不分雅俗,众人都释然享受着这份自然的馈赠,“红潮奇观”成为心中无法磨灭的记忆,永远定格在人生最煽情的时刻。</p><p class="ql-block ql-indent-1">花蕊吟唱的每一曲都如同天籁,融化了跨界玄学冰封的束缚。阳光炙烤着空气,情感的火焰冲破了时空的堤坝。</p><p class="ql-block ql-indent-1">“道法自然”像一道微光照进了人类懵懂的内心,老饕的眼眶不受控制的湿润了。</p><p class="ql-block ql-indent-1">触景生情,忽忆杜鹃佳话。相传黄帝巡山访炎帝,赤血滴处遍生此花,故得斯名。 </p><p class="ql-block ql-indent-1">每至春深鹃啼,恰值花开,古人谓之“花鸟同名”,良有以也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">极目豫天舒,青山如黛,花海如潮竞奔眼底。遥见“情侣峰”,其形如恋人相偎,高百余丈,人动景变,缠绵万古;又有“炎黄峰”,酷似二圣并肩,长髯垂胸,气象恢弘。予伫立良久,叹造化之奇,缅古圣之风。</p><p class="ql-block ql-indent-1">方信“洛阳城里赏牡丹,西泰山上看杜鹃”诚不我欺也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">老饕竟有些恍惚,这花千百年来。就这样开着,看云卷云舒,沧海桑田。于它而言,我们这些偶然撞入的过客,不过是风里一粒尘埃,连影子也留不下的。</p><p class="ql-block ql-indent-1">这轰轰烈烈的、奢侈到近乎浪费的美,原不是为了取悦任何一双眼睛的。它只是要开,要在这短暂的、属于它的季节里。将它所有的,积蓄了一整个寒冬与初春的热与力。毫无保留地、不管不顾地,迸发出来。</p> <p class="ql-block ql-indent-1">这念头让我心里蓦地一空,继而又被一种更为庞大的,近乎悲壮的感动填满了。不觉间,已走入花海深处。</p><p class="ql-block ql-indent-1">脚下是厚厚的、往年落下的花瓣,早已失了颜色,软软地垫着,走上去寂然无声。“落红不是无情物,化作春泥更护花”【龚自珍(清代)】</p><p class="ql-block ql-indent-1">而头顶,今年的花朵正开得恣意,不时有一两片被风吹离了枝头,打着旋儿,慢慢地、慢慢地飘下来,拂过肩头,又落到那厚厚的、沉默的、它们的前世之上。</p><p class="ql-block ql-indent-1">这盛放与这凋零,这极致的绚烂与这永恒的静寂,竟在同一时空里,如此和谐地、天经地义地存在着。</p><p class="ql-block ql-indent-1">我俯身拾起一片刚落下的花瓣。那绯红的边缘已有些卷曲,像一声行将消散的、叹息的余韵。</p><p class="ql-block ql-indent-1">然而那细腻的肌理,那曾经饱含着汁液的柔软,还分明是生命的本真。我知道,不出几日,它的颜色会黯淡,形体也会枯萎。</p><p class="ql-block ql-indent-1">可是,将来在某个平凡的日子里,当我指尖偶然触到这一页干枯的记忆时。今日这满山的、灼人的、几乎要将魂魄也烧着的红,便会轰然一声,冲破时空,再一次将世界淹没。</p><p class="ql-block ql-indent-1">沿情侣谷缓缓而归,夕照西沉,层林尽染。回望山间,花犹灼灼,心亦悠悠。此次西泰山之游,既赏造化之奇,复缅先祖之德,悠然忘返……。</p><p class="ql-block ql-indent-1">《满江红·西泰山杜鹃》</p><p class="ql-block ql-indent-1"> 游侠儿:老饕</p><p class="ql-block ql-indent-1">百里西行,恰正是、暮春时节。</p><p class="ql-block ql-indent-1">抬望眼、赤云翻浪,绛绡叠雪。</p><p class="ql-block ql-indent-1">万仞丹崖燃碧宇,千年赤血凝丹血。</p><p class="ql-block ql-indent-1">问炎黄、可识此花红,情犹烈?</p><p class="ql-block ql-indent-1">情侣谷,石应裂。</p><p class="ql-block ql-indent-1">炎黄顶,云曾咽。</p><p class="ql-block ql-indent-1">叹神工鬼斧,几番磨涅。</p><p class="ql-block ql-indent-1">花落花开皆定数,人来人去非孤绝。</p><p class="ql-block ql-indent-1">但长歌、一曲满江红,邀明月。</p><p class="ql-block ql-indent-1">【信马由缰,执笔抒怀,以记登西泰山赏杜鹃之雅趣。】</p> <p class="ql-block ql-indent-1">数点雨余雨,一番寒食寒。</p><p class="ql-block ql-indent-1">杜鹃花发处,血泪染成丹。</p><p class="ql-block ql-indent-1">【作者:汪洙,字德温,鄞县(今宁波市鄞州区)人。元符三年(1100)进士,官至观文殿大学士。】</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block">二、游恐龙遗址馆:</p><p class="ql-block ql-indent-1">《汉赋:汝阳恐龙遗址博物馆》</p><p class="ql-block ql-indent-1">岁在丙午,序属孟夏。余自商城迤逦西行,涉汝水而逾伏牛,忽见穹庐覆野,钢骨凌虚,若巨兽仰首,吞云吐雾者,汝阳恐龙遗址博物馆也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">馆始建于己丑之年,筑三千一百平方米,乃单层钢构之物。其状奇崛,俯视则见恐龙之形,盖取原址保护之意也。</p><p class="ql-block ql-indent-1">入馆而序厅当先,大书“大、奇、多”三字,尽彰汝阳恐龙之异。廊庑回环,科普之路蜿蜒其中,陈蜥脚、兽脚、甲龙、角龙之属三十余种。</p><p class="ql-block ql-indent-1">进至遗址厅,则见巨骨横陈,森然列阵,若将士待戈而伺。更有影音之光、电声之幻,使观者恍入白垩之世,而忘身在人间。</p><p class="ql-block ql-indent-1">观此馆,首惊其龙之巨。汝阳有龙,名曰“巨型汝阳龙”。</p><p class="ql-block ql-indent-1">考其骸骨,背椎之径竟五十一厘,举世无双,更超阿根廷龙一筹。复原之躯,长三十又八米一,高十四米五,广三米三,重及一百三十吨,乃象之力者二十。望其架,仰见项背与梁齐,俯察趾甲如斗大,使人缩颈屏息,悚然而生敬畏。</p><p class="ql-block ql-indent-1">又有“汝阳黄河巨龙”者,胁骨长至二米九三,体腔为天下之最;更有“洛阳中原龙”焉,填补华夏结节甲龙之空白。是一馆之内,奇迹迭出;方寸之间,洪荒尽现。</p> <p class="ql-block ql-indent-1"><br></p><p class="ql-block ql-indent-1">然吾之所感,尤在时空之叹。观此龙骨,俯百万年之瞬息;抚彼化石,知生灭本乃天常。人之一生,岂不过驹隙耳?</p><p class="ql-block ql-indent-1">而其躯之宏,其世之久,令人顿生渺渺忽忽之感。</p><p class="ql-block ql-indent-1">昔者《山海》隐怪,不过遗闻;今则骨骼毕现,真象昭昭。此非天工之奇,实科学之力也。窃谓馆之设,不独存古迹、竟探索,且以启来者、正视听焉。</p><p class="ql-block ql-indent-1">辞馆登程,暮色四合。回望斯馆,矗立山丘,夫访胜者知花木之妍,而问古者识桑田之变;登高者慕云霞之壮,而探奇者见造化之神。</p><p class="ql-block ql-indent-1">汝故多山水之灵,今复得此龙馆之秘,诚为天地之奇观、岁月之鉴镜也!</p><p class="ql-block ql-indent-1"> (结束)</p><p class="ql-block ql-indent-1">【豪宕寄慨、愿合雅意、与知音君子等文墨之缘也不妨再续。】</p> <p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 邀约阅览评论</p><p class="ql-block"> 游侠儿:老饕</p>