我见犹怜

高国强

<p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">  </span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">‍ 成语“我见犹怜,况老奴乎。”出处,见南朝梁刘孝标为《世说新语》所作注释中引用的《妒记》。《妒记》为南朝宋文学家虞通之奉宋太宗之命编纂的轶事小说集,原书已佚,现存鲁迅《古小说钩沉》辑录七则故事。</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">‍</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">‍</span><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">故事其一:</b></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">‍</span></p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">‍ 桓温平蜀后纳李势女为妾,郡主(桓温妻)得知后拔刃欲杀之,见李氏在窗梳头,姿貌端丽,徐徐结发,敛手向主,神色闲正道,国亡为奴,郡主杀我,更得解脱,涕泪俱下,辞甚凄婉。主于是掷刀前抱之曰:"‌阿子,我见犹怜,况老奴乎。”</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><b style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;">译文注释:</b></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 公元347年,桓温灭成汉,成汉末代皇帝李势的女儿乃绝色佳人,桓温爱之,遂强纳其为妾。</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 桓温的夫人是晋明帝之女南康公主,出身皇室,养尊处优,自然有点强势,桓温也有些怕她,所以就瞒着妻子,把宠妾李氏另置别院,金屋藏娇。</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 天下没有不透风的墙,桓温长期夜不归宿,南康公主不由得起了疑心,遂派人跟踪调查,得知了李氏的存在。</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 南康公主大怒,遂手持宝剑,率数十名随从,大摆车驾,怒气冲冲地杀奔李氏住处。</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 南康公主见李氏姿貌俏丽端庄,正在梳头,不慌不忙,缓缓结发,她神态自若,言辞凄婉,眼里没有丝毫恐惧,说我国亡,沦为奴,郡主杀了我,我就得解脱了,说的时候涕泪下。</span></p><p class="ql-block">‍</p><p class="ql-block"><span style="color:rgb(22, 126, 251); font-size:20px;"> 南康公主见此情景,内心一动,将刀掷了,向前抱住李氏,道:“这孩子,我见了都怜爱,何况这老东西呢。”</span></p>