细骨纤纤 风雨无惊

注礼书屋

<p class="ql-block">扬州慢·藤</p><p class="ql-block">注礼书屋</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">山漫青须,石缠柔线,千秋默默无声。就茶余饭后,也不侃微名。岁岁客、匆匆而过,无人留步,兀自孤清。隙缝中、细骨纤纤,风雨无惊。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">阳光南岭,没多余、照耀寒茎。叹无意奢求,真无抱怨,绿鬓纷呈。结个秋千飘梦,烟霄远、翠浪追绳。望壁移飞影,无休无止攀登</p> <p class="ql-block">藤蔓赋(并序)</p><p class="ql-block">王建武</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">注礼书屋戴曼蔓,名出《郑风》之“蔓蔓”。其父观之弱如小草,却期望其如藤之韧也。祖述大小戴,世传《礼记》之学。然命途多舛,历文革之厄,屈乡野八载,备尝艰辛。而志不挫,晚岁著《迟梅拾梦》,诗心愈灿。余观其作《扬州慢·藤》,乃自况也。感而赋之:</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">藤之为物,纤柔而骨能刚。</p><p class="ql-block">随地而生,不祈赏而自芳。</p><p class="ql-block">抱石穿隙,负霜披雨履阳。</p><p class="ql-block">屈身泥壤,奋臂指向穹苍。</p><p class="ql-block">曼蔓之名,托父志于幽草。</p><p class="ql-block">戴礼之裔,承家学于素缟。</p><p class="ql-block">玄黄翻覆,悲风惨雨如晦。</p><p class="ql-block">绛帐化棘,青衿一朝成罪。</p><p class="ql-block">八载江湖,一身枝屈萍碎。</p><p class="ql-block">躬耕虎渡,望荆江而陨泪。</p><p class="ql-block">其心未槁,藤蔓迎风愈矫。</p><p class="ql-block">石缝求伸,崖根顽强自保。</p><p class="ql-block">不争桃李,不羡栋梁之好。</p><p class="ql-block">柔中之骨,独向霜前更老。</p><p class="ql-block">浊世洁身,污泥苦莲含苞。</p><p class="ql-block">晚岁成编,喜看迟梅破雪。</p><p class="ql-block">字走龙蛇,妙笔生花莹澈。</p><p class="ql-block">荒村磷火,寒窗哑灯孤月。</p><p class="ql-block">藤枯筋劲,梅迟芳香愈烈。</p><p class="ql-block">《扬州》一阕,藤人两相幽绝。</p><p class="ql-block">嗟乎!</p><p class="ql-block">世有嘉木,或折或夭斧斤。</p><p class="ql-block">孰如蔓草,屈而愈刚愈新?</p><p class="ql-block">不攀不附,自强自屈自伸。</p><p class="ql-block">遗泽者《礼》,托命赖于自身。</p><p class="ql-block">千载霜露,作一蔓之长春。</p><p class="ql-block">高门粱肉,何陋巷之荆榛?</p><p class="ql-block">以厄成韧,以苦铸其纯真。</p><p class="ql-block">是故观藤,可以见心识仁。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block">跋:昔大戴辑《礼记》以传礼,今小戴后裔以诗传心。礼者,天地之序也;藤者,性命之韧也。合而观之,可以知戴氏之泽,虽百世而不断其根矣。</p>