学国画;岁月共佳人!

美好明天

<p class="ql-block">青衫未染胭脂色,绿袖偏生水墨香。</p><p class="ql-block">粉椅静承春一脉,云髻低垂玉生光。</p><p class="ql-block">不须浓彩描眉黛,自有风来拂画堂。</p><p class="ql-block">忽见藤影摇窗隙,方知人在宋元章。</p> <p class="ql-block">竹椅轻支稚子膝,绒团偎暖小襟前。</p><p class="ql-block">红裤白衫皆素色,双辫垂肩似初莲。</p><p class="ql-block">积木未堆山与海,已把天真叠作天。</p><p class="ql-block">画师忽驻丹青笔——原来童心即古笺。</p> <p class="ql-block">竹影斜扶素手立,辫垂如练缀云轻。</p><p class="ql-block">浅帽不遮眉宇朗,清风暗度笑痕生。</p><p class="ql-block">莫道青衫无气韵,一枝新绿即长亭。</p><p class="ql-block">画中何必寻仙骨?自在人间即写生。</p> <p class="ql-block">素裙不系人间线,花影浮肩似有声。</p><p class="ql-block">指尖将触未触处,香在空明第几层?</p><p class="ql-block">蓝穹漫卷云为纸,白瓣低垂月作灯。</p><p class="ql-block">忽见墨痕题右角:此身原是画中人。</p> <p class="ql-block">斗笠垂檐遮半面,竹篮沉坠满秋光。</p><p class="ql-block">霜须不掩肩头劲,素手犹温花底香。</p><p class="ql-block">莫道桑榆颜色老,一篮橙蕊即春藏。</p><p class="ql-block">画师若问何为寿?笑指篮中未落芳。</p> <p class="ql-block">橙衣高领盘金扣,珠串微凉映鬓斜。</p><p class="ql-block">牡丹不争春早发,偏随素手到窗纱。</p><p class="ql-block">卷云髻里藏旧梦,回眸一笑落烟霞。</p><p class="ql-block">谁言国画分老少?同在丹青一盏茶。</p><p class="ql-block">——学国画,何须分老少?</p><p class="ql-block">稚子抱猫是写生,老者负篮即工笔;</p><p class="ql-block">青衫扶竹是没骨,素裙拈花是白描;</p><p class="ql-block">绿旗袍里有宋韵,橙旗袍中见清标。</p><p class="ql-block">我们铺开宣纸,不画年龄,只画气韵;</p><p class="ql-block">不描皮相,只取神采;</p><p class="ql-block">一笔浓淡,是岁月沉淀;</p><p class="ql-block">半抹留白,是生命余味。</p><p class="ql-block">老少同砚,美女共章——</p><p class="ql-block">原来国画最深的课,从来不在纸上,而在人间。</p>