<p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文者,心之声也;气者,文之魂也。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 曹丕云:文以气为主,气有清浊,不可强致。</p><p class="ql-block"> 气非辞采,非雕饰,乃胸襟、学养、性情、阅历,凝于楮墨,自然流露。</p><p class="ql-block"> 气清则文疏宕,气厚则文沉雄,气刚则文峻拔,气和则文温醇。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 韩愈喻气以水:气犹水,言犹浮物。水大则万物皆浮,气盛则言辞自达。</p><p class="ql-block"> 故史迁之文,慷慨悲壮;东坡之笔,旷达超逸;渊明之诗,冲淡悠远。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文之气,首在正。正气者,字含风骨,可醒世,可砺人。</p><p class="ql-block"> 文之气,贵在大。大气者,胸怀天地,目接古今,思想有高度,化人有温度。</p><p class="ql-block"> 文之气,美在雅。雅者,不媚不俗,不躁不鄙,平淡中见清趣,质朴中含馨香。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 养文先养气,养气先修身。</p><p class="ql-block"> 读书以拓胸襟,行路以增阅历,守心以明善恶,则气自醇厚、自清朗、自正大。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 落笔为文,气在胸则意在先。</p><p class="ql-block"> 起笔有势,承转有度,收笔有味,一气贯通,则全篇浑然。</p><p class="ql-block"> 不必辞藻华丽,不必典故堆叠,气足则神完,意诚则文真。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 天地有浩然之气,文章有清刚之韵。</p><p class="ql-block"> 为文者,守其心、修其德、厚其学,方能使气贯笔墨,韵溢篇章。</p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"> 文以气传,气以文显,千古佳作,莫不如此。</p><p class="ql-block"><br></p>